حسن، فرزندمان به جلو دوید و تو او را در آغوش کشیدی. او برای تو نقاشی کشیده بود. دیدم که تو هم اشک‏هایت را پنهان کردی. بعد به من نگاه کردی تا حرف دیگری بزنم، اما من فقط گفتم: خداحافظ.

حالا هم که نوار آخرین وصیت‏های تو را می‏بینم، تنها می‏توانم با تو خداحافظی کنم.

تو رفتی و من چند ساعت بعد، خبر عملیات استشهادی تو را شنیدم. شنیدم که می‏گفتند خودت را به قلب ستون نظامی صهیونیست‏ها زده‏ای و چندین نفر را به هلاکت رسانده‏ای. همان موقع، بغض من ترکید و با خودم گفتم چرا برای بار آخر تو را در آغوش نکشیدم؟ چرا جز خداحافظ چیزی نگفتم؟

همه فکر می‏کنند که من چه قدر سنگدل هستم، اما من فقط برای این تو را در آغوش نکشیدم که به یاد من نباشی، شاید که دستت هنگام فشردن دکمه انفجار، کمی بلرزد! شاید پایت هنگام دویدن به سوی هدف بلغزد و شاید که نیّتت هنگام ملاقات با پروردگار، خدشه دار شده باشد!

حالا تو رفته‏ای و من مسؤولیت بزرگ کردن یک شهادت طلب را بر عهده دارم؛ همان طور که پیش از آن، مسؤولیت همسری یک مجاهد، بر دوش من بود.

مطمئنم که تو برای من دعا می‏کنی تا در این کار نیز موفق باشم و می‏دانم که هنگام بدرقه حسن نیز جز «خداحافظ»، چیز دیگری نخواهم گفت.

فلسطین را می‏خواهم!

تمام خاکش را و حتی ذرّه ذرّه گرد و غبارهای نشسته بر گنبد مسجدالاقصی را از دست نمی‏دهم!

فلسطین را می‏خواهم! با تمام وجود فریاد می‏زنم: فلسطین را می‏خواهم! قدس را به من بازگردانید! سرزمین پیامبران را از زیر قدم‏های این امت منفور  نجات دهید!

خوشه‏های زیتون، سال‏هاست که می‏گریند.

تمامیت وطن من، فلسطین، آن هنگام از دست رفت که بر سر میز مذاکره، آن‏چنان که تکه‏های کیک تولدشان را تقسیم می‏کردند، پاره پاره‏اش کردند.

من در فلسطین زاده نشده‏ام، شناسنامه‏ام فلسطینی نیست و عربی صحبت نمی‏کنم، ولی فلسطینی‏ام مگر فلسطین. وطن هر مسلمان آزاده‏ای نیست؟! مگر قدس، قبله‏گاه نخستین ما نبوده است؟

فلسطین را می‏خواهم! سنگ‏هایم را از کودکی ذخیره کرده‏ام تا آنها را به یکباره بر سر غاصبان وطن مقدسم فرو ریزم.

فریاد می‏زنیم؛ بلندترین فریادها، از گلوهای خشکیده و دهان‏های روزه‏دار، با قلم‏هایی لبریز از اراده: ما فلسطین را آزاد می‏کنیم. ما حقمان را از کاخ‏نشینانی که حتی صدایمان آزارشان می‏دهد، پس می‏گیریم؛ از آنها که پشت تانک‏ها، مسلسل‏ها، هواپیماها و سلاح‏های هسته‏ای پناه گرفته‏اند و با شعار مذاکره، حقوق بشر، سازمان ملل و نظم نوین جهانی هیاهو می‏کنند.

اما فریاد من همراه با میلیون‏ها فریاد دیگر، فریاد جوان سیاه پوستی از آفریقای جنوبی، دختری محجبه از ترکیه و مادری فلسطینی از اردوگاه «عین الحِلْوَه» همراه می‏شود.

فریادهامان اوج می‏گیرند و چونان پتکی بر سر غاصبان حق مسلم ما ـ فلسطین ـ فرود می‏آیند!

روزها می‏گذرد و ما همچنان فریاد می‏زنیم و مشت‏های گرده کرده‏مان را در هم می‏فشریم، بازوهایمان ورزیده‏تر می‏شوند و روزی تو را ای قدس، ای وطن! آزاد می‏کنیم تا آنگاه که یاری کننده مظلومان و گیرنده حق ستم‏دیدگان از راه برسد و نماز باشکوه رهایی را برای همیشه تاریخ در تو اقامه کند. و من می‏دانم آن روز، روز اصلی قدس خواهد بود

———–

!

آن روز هیچ کس در سنگر لب مرز نیست تا از روی تفریح، پاهای تو را هدف بگیرد، سنگر، خالی و متروک افتاده است و شرم سال‏ها به مانند گرد و خاک بر روی گونی‏هایش نشسته است.

روزی که تو برمی‏گردی، سنگ‏های کنار جاده برای بار اول می‏خندند. دیگر نیازی نیست که آنها را پرتاب کنی تا با خشم، بر سر و روی غاصبان وطنم ببارند.

پاهای کوچکت از روی خاکریزهای بزرگ و دیوارهای بِتُنی می‏گذرند و به سوی سرزمین پدری، سرازیر می‏شوند. در شناسنامه‏ات به دروغ نوشته‏اند متولد بیروت، صنعا، تهران، منامه؛ اما روزی که برمی‏گردی، مامور ثبت با لبخند می‏نویسند: متولد قدس.

کشتزارهای زیتون، مدت‏هاست که سیراب نشده‏اند.

روزی که تو برمی‏گردی، خاک تشنه، جشن تولد دوباره‏اش را برگزار می‏کند.

چشمه‏های جوشانی که با دست‏های پینه بسته پدران تو جوشیدن گرفته بودند و حالا خشکیده‏اند، دوباره می‏جوشند.

روزی که تو برمی‏گردی، من در دروازه‏های قدس، به استقبالت می‏آیم.

جنگیده‏ایم تا وطن تو را آزاد کنیم.

—–

در همین زمینه از نویسنده این وبلاگ بخوانید:

برای فلسطین: یکم: ـ بگذار کمکت کنم

برای فلسطین: دوم ـ بر می گردیم زیتون بچینیم!

گشتم و چند نوشته از قدیم که این ور و آن ور برای فلسطین و اشغال آن نوشته بودم را پیدا کردم، نثرشان قدیمی است و ناپخته اما اینها بخشی از تکه سنگ های مجازی ای هستند که برای آزادی فلسطین پرتاب کرده ام و حالا دوباره پرت می کنمشان!

بگذار کمکت کنم…

«… و به همسرم توصیه می‏کنم فرزندمان را نیز آن چنان تربیت کند که اگر چه در فلسطین به دنیا نیامده است، امّا وطن اول خود را هیچ‏گاه از یاد نبرد…»

تصویر را نگه می‏داری و نوار را درمی‏آوری. شماره روی نوار را می‏خوانی و از بین پرونده‏ها، یکی را برمی‏داری.

می‏خوانی: نام… اما از خودت می‏پرسی مگر فرقی هم می‏کند. این بیست و سومین نواری است که امروز دیده‏ای و همه، بیش و کم یکسان توصیفه کرده‏اند که فرزندانشان را آنچنان تربیت کنند که ترس را در دل تو و فرزندانت همیشه باقی بگذارند.

بگذار کمک کنم.

تنها تو نیستی که این نوارها را بررسی می‏کنی. صدها و شاید هزاران نفر مثل تو، در سرتاسر زمین، هر بار که عملیات شهادت طلبانه‏ای انجام می‏شود، با دقت به نوار وصیت‏های همرزمان من نگاه می‏کنند؛ از روی حالت‏ها و گفته‏های آن‏ها تحلیل می‏کنند؛ نشانه‏شناسی؛ موقعیت جغرافیایی و حتی از تحلیل کلمه به کلمه مفاد وصیت نامه نیز غفلت نمی‏کنند، شاید که عملیات‏های بعدی را پیش بینی کنند.

فقط تو نیستی که خوابت می‏آید. چشم‏هایت قرمز شده است. امروز از نوار اول تا بیست و سومی، با خودت فکر کرده‏ای که مگر ممکن است کسی جان خودش را فدا کند تا حتی یک وجب از خاکش را پس بگیرد و حتی وصیت کند که فرزندش نیز به راه او برود؟

بگذار باز هم کمکت کنم.

این پرسش را فقط تو از خودت نمی‏پرسی. تحلیل‏گران نظامی بسیاری با همین پرسش مرده‏اند. مشکل تو و امثال تو این جاست که فکر می‏کنی پس از مرگ، هیچ چیز دیگر در انتظار تو نیست. فقط اگر همین یک مشکل به ظاهر ساده را حل کنی، می‏فهمی که چرا حنظله، همان پرونده شماره ۲۳، این چنین وصیت می‏کند.

نوارها را جمع می‏کنی. مثل این‏که فکری به خاطرت رسیده است. پیش از این‏که حتی این فکر به ذهن تو بیاید، آن را می‏دانم.

به این فکر تو باید از ته دل خندید.

نقشه کشیده‏ای که یکی از رهبران ما را ترور کنی.

تلفن را برمی‏داری و به آن سوی خط دستور می‏دهی تا کسی را ترور کنند.

شاد و خوشحال شده‏ای، اما متأسفم! باز هم باید کمکت کنم.

باید به یاد بیاوری که این نخستین بار نیست که کسی را ترور می‏کنید. تو و مافوق‏هایت، هر از چندی، یکی را انتخاب می‏کنید و به هر اسمی، به اسم حقوق بشر، به اسم دفاع مشروع و یا حتی بی‏شرمانه بی‏هیچ توضیحی او را به شهادت می‏رسانید.

اما مگر بعد از این، کس دیگری برنخاسته است و پرچم مبارزه روی زمین مانده است؟

باز هم به سراغت خواهم آمد، در حالی که تو از درماندگی و عجز، به گریه افتاده‏ای و همرزمان من، این بار به سراغ خودت آمده‏اند.