تا اینجای کار مشخص است که این مطلب علیه محاصره غزه است، اما در همین جای کار تعداد زیادی پیدا خواهند شد که می گویند: به درک! موشک نزنند تا محاصره نشوند! یا طرح صلح را بپذیرند تا محاصره نشوند یا اصلا به ما چه که دو میلیون نفر در محاصره هستند و غذا و اب ندارند و سوخت هم و چشمانشان در تاریکی شب به هم می آید!

خوب جواب این دوستان را خودشان بدهند بهتر است، اینها یا طعم محاصره و تاریکی را نچشیده اند یا مثل ان داستان معروف زمان حمله مغول نشسته اند تا نوبتشان بشود که سرشان را ببرند و از این خوشحالند که هنوز نوبتشان نشده است!

ببخشید که لحن این نوشته مرتب نیست و از این شاخه به ان شاخه می پرد و از این حکایت به ان حکایت ولی اخر انسان های عزیز که گاهی نجات جان یک نفر مبتلا به سرطان برایتان ان قدر اهمیت دارد که کشفیاتش را مرتب اعلام می کنید، جان چند ده نفر ادم در غزه از دست برود، برایتان مهم نیست؟

سگ را باز کرده اند!

نمی گذارند کسی چیزی بگوید، اعراب را با قول راحت شدن ا ز دست حماس تندرو!! راضی کرده اند و غرب هم که خود اتش بیار معرکه است و مگر در کمیسیون صلحی که تونی بلر، ریاستش را به عهده داشته باشد، بهتر از این به عمل می آید؟

سنگ را هم بسته اند!

مایی که مسلمانیم و نمی توانیم ببینیم قبله اولمان چنین وضعی داشته باشد هم از ترس حقوق بشر و دخالت در خاورمیانه و بازی هایی که با انرژی هسته ای سرمان در آورده اند، ساکت کرده اند. اخته مان کرده اند اصلا! دیگر فریادی نمی زنیم که کسر شان است، کمکی نمی کنیم و اگر کسی کمکی کند می گوییم که پول مملکت را به خودمان بدهید!

من هم اینها را می نویسم نه برای کسی، برای سبک شدن خودم، نصفه شبی است که من برق دارم و اینترنت پر سرعت و از مریضی ای جزئی می نالم ولی در غزه کودکان در زیر نور شمع می میرند!

به خدا سنگ را بسته اند و سگ هار اسرائیل را ول کرده اند!