حسنی که این حضور همه جانبه می‌آورد، به قول خود آمریکایی‌ها، یک دستی حاکمیت است. البته این را به صراحت نمی گویند. یعنی نمی‌آیند توی رسانه‌هایشان عنوان کنند که به خاطر حضور نظامی یا هژمونی برتر ما در این کشورها، هر چه ما بگوییم، در آنجا انجام می‌شود، بلکه دم از حفظ امنیت و روابط استراتژیک با این کشورها می زنند و اینکه در صورت عدم حضورشان، تروریست ها در آنجا لانه می کنند. اصلا هر کشوری که آمریکایی ها در آنجا نباشند، لانه تروریست ها می شود! بماند که عملا عکس این حرف صادق است. جنجال به فراموشی سپرده شده زندان های مخفی و گروه های مخفی ترور آمریکایی، شاهدی بر این حرف است.

حالا چرا الان من یاد این حرف ها افتاده ام؟

صبح رسانه ها را باز می کنی و می بینی این خانم ها و آقایان آمریکایی درباره تروریست بودن ایران دوباره اظهار نظر کرده‌اند. جا دارد در جوابشان بگویم این اظهار نظرهای مشعشتان توی حلقتان برود انشاءالله!

«گروه فرارسی دیجیتال» (به انگلیسی: Digital Outreach Team) یک نهاد وابسته به وزارت امور خارجه آمریکا است که به درج دیدگاه‌های دولت ایالات متحده آمریکا بر روی شبکهٔ اینترنت به زبان‌های گوناگون می‌پردازد. هدف این گروه ایجاد ارتباط با مردم کشورهایی همانند ایران است و داشتن یک گفتگوی بی پرده که پاسخ دادن به پرسش‌های آن‌ها دربارهٔ ی سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا می‌باشد.

اما ارتباط من وبلاگنویس با این گروه چیست؟

سابقه آشنایی من با این گروه به زمانی بر می گردد که در سایت بالاترین، متوجه حضور هدفمند کاربری با هدف دفاع از سیاست های آمریکا شدم. گفتگو با صاحبان این حساب کاربری در بالاترین، به نوشتن پستی در وبلاگ با عنوان ایران و آمریکا، رابطه از کجا شروع شد، منجر شد. بعد از این پست بود که با آدم های پشت این حساب کاربری که در واقع بخشی از کارمندان وزارت خارجه آمریکا به حساب می آمدند، دوست شدم.

دوستی با اعضای گروه فرارستی دیجیتال در شبکه های اجتماعی دیگر هم ادامه یافت. مثلا این کامنت در فرندفید را ببینید. توضیح لازم هم اینکه این کامنت را از کش گوگل گیر آورده ام:

اما امروز یعنی امشب، این دوستی در یکی از شبکه های اجتماعی به علت کم آوردن کاربری که پشت اکانت این گروه در فرندفید نشسته بود، تمام شد! یعنی گروه فرارستی دیجیتال وزارت خارجه آمریکا رسما از ادامه بث و گفتگو سر باز زد و من و جمعی دیگر را بلاک کرد. این یعنی دیگر ما نمی توانیم زیر نوشته های این گروه در فرندفید اظهار نظر کنیم یا صحبتی مخالف یا موافق منافع آمریکا انجام بدهیم.

اما چرا گروه فرارسی دیجیتال وزارت خارجه آمریکا به چنین جایی رسید؟

نخستین دلیل چنین برخوردی به نظر من شکست این گروه در فعالیت ها و رسیدن به اهدافی از پیش تعیین شده نهفته است. این گروه که با هدف ارائه چهره ای مناسب از فعالیت های وزارت خارجه آمریکا و برقراری ارتباط میان دستگاه دیپلماسی آمریکا و کاربران ایرانی در فضای مجازی فعالیت می کند، نتوانسته بر این کاربران تاثیر خاصی داشته باشد. به نظرم اعضای میانی این گروه و نه تصمیم گیران آن به این نتیجه رسیده اند که بهتر است کاربرانی که با حفظ منطق بحث و ادب گفتگو، با سیاست های این گروه به مقابله بر می خیزند، برای مدتی از بحث ها حذف شوند تا این گروه بتواند تاثیر خوبی داشته باشد.

دلیل دوم حذف امثال من، نگرانی این گروه از گزارش های آخر ماه یا هفتگی ای است که احتمالا به روسای آمریکای خودشان ارائه می دهند. به گمان روسای آمریکایی اشان از پاسخ گویی مدام کاربران مخالف دیدگاه های وزارت خارجه به تنگ آمده اند و با همان عجله و کم حوصلگی خاص آمریکایی ها دستور داده اند که هر طور شده جواب های مناسبی به امثال ما داده شود. اما اعضای ایرانی گروه از چنین جواب دادنی ناتوان هستند و اصولا مگر وزارت خارجه آمریکا چقدر حقوق می دهد و اصلا چرا یک نیروی حقوق بگیر باید با کسانی که داوطلبانه در فضای مجازی فعالیت می کنند، در بحث پیروز شود؟

دلیل سوم شاید ناشی از کم حوصلگی آنی باشد. چه بسا کارمندی که در این ساعات پشت اکانت کاربری وزارت خارجه آمریکا نشسته است، حوصله اش از دست من سر رفته است و دوست ندارد روزهای آخر هفته را یک جوان ایرانی خراب کند که اصلا چیزی از مافوق های او نمی داند و نمی داند که ارائه گزارش مثبت چه امر مفهم  و حیاتی ای است!

به هر صورت از همین جا خدمت سرکار خانم هیلاری کلینتون، وزیر محترم امور خارجه ایالات متحده آمریکا سلام عرض می کنم و به عرض ایشان می رسانم که: گروه فرارسی دیجیتالتان کم آورده است خانم وزیر!

—

در همین رابطه بخوانید: فرار از پاسخ گویی به شیوه انسداد دسترسی

دولت های عزیز دوست و دشمن، به این بسنده نمی کنند که تبلیغات تلویزیونی و روزنامه ها و سایت های رسمی را در اختیار داشته باشند، برایشان کافی نیست که کتاب ها یا با عدم انتشار یا عدم تامین مالی برای انتشار محصور کنند، قطع دسترسی به شبکه و خدمات الکترونیکی به اندازه کافی راضیشان نمی کند، انها می خواهند به فکر من و امثال من وارد شوند و فکرها را به سمت انچه خودشان می خواهند منحرف کنند.

فرقی نمی کند که دولت متجاوز و زورگوی ایالات متحده باشد یا دولت کریمه جمهوری اسلامی، هر دو هدفشان این است که حرفشان از چشم ها و گوش بگذرد، وارد مغز شود و انجا ماندگار شود. حالا ممکن است این حرف زور باشد، مثل حرف های وزارت خارجه امریکا یا حق باشد مثل سیاست های عدالت طلبانه جمهوری اسلامی!

این وسط اما یک چیزی معلوم است. بعضی ها قاعده کار را بلد هستند و بودجه تخصیص می دهند و مرکز فرا رسی دییجیتال تشکیل می دهند، بعضی ها اما روش را نمی دانند و به بیگر و ببند می پردازند. غربی ها می ایند و یک عده را استخدام می کنند که برایشان وبلاگ بنویسند، جای دیگر پول می دهند تا رسانه های موافقشان مثل روزان لاین و رادیو زمانه و رادیو فردا خبر پراکنی کنند و جای دیگر عده ای را می گذرانند که بیایند توی وبلاگ ها و نقش فحش خور را ایفا کنند.

درباره دولت خودمان که کارها را بلد نیست، تنها ابزار اثرگذاریش، بستن و کشتن قانونی جایی است که حرف هایش را نمی پسندد. در پشت درهای بسته می نشینند و جلسه می گیرند و نهایتا وبلاگ نویسی را که تنها دلش از دست کار کسی به درد امده است، به دیده نشدن و شنیده نشدن محکوم می کنند. در حالی که اگر به جای اینکار همان کاری را انجام دهند که امریکایی ها انجام می دهند و کسانی را موظف کنند که با مردم جامعه مجازی گفتگو کنند، پاسخ های بهتری می گیرند.

پ.ن: می دانم که این وبلاگ عزیز در سراشیبی بسته شدن افتاده است، یعنی پست های قبلی ام به مذاق بعضی خوش نیامده است، اما حرفم با این دوستان این است که به جای بستن وبلاگ من و امثال من، کمی تحمل خود را بالا ببرید، چرا که با بستن این وبلاگ یا امثال آن، نتیجه ای که به دست می آید، در نهایت مطلوبتان نخواهد بود البته اگر شما اصولا به دیدن فاصله ای بیشتر از نوک دماغتان عادت داشته باشید!