چنین مهره‌های خوبی، آرزوی هر مهندس و مکانیکی است. نه از این مهره‌های چینی که یا ناخالصی دارند و سرجایشان خوب قرار نمی‌گیرند یا اینکه کوچکتر از حد و اندازه هستند و مهره بعدی را خوب نمی چرخانند. مهره خوب اما کم گیر می‌آید و طالب زیادی دارد. شاید قیمت چنین تولیداتی از یک کارخانه چند برابر جنس مشابه چینی‌اش باشد، به همین خاطر باید قدر چنین مهره‌هایی را دانست.

آدم‌ها هم به نظر من مثل مهره‌ها هستند. نه اینکه این فقط نظر من باشد، بعضی دیگر هم همین نظر دارند و سعی می‌کنند مهره، ببخشید آدم‌های مد نظر خودشان را تربیت کنند. نمونه می‌خواهید؟ سری به سوره ۲۰ آیات ۳۶ تا ۴۰ قرآن بزنید. در این جا، برای موسی که یکی از مهره‌های مورد توجه در دستگاه خدا است، شرح داده شده است که چطور از ابتدای تولدت، بر تو نظارت کردیم و مراقبت بودیم.

نمونه مراقبتی که خدا از موسی کرده است، شایان توجه است. یعنی این نظارت از قبل از تولد شروع شده است، هنگام تولد و در میانه کشتار فرزندان بنی اسرائیل هم ادامه داشته است و بعد هم در میانه دشمن خدا و دشمن موسی، او را حفظ کرده است. چنین نظارتی وقتی روی ماده اولیه خوب صورت گیرد، نتیجه اش این می‌شود که موسی، موسی می‌شود و در وادی مقدس طوی پذیرفته می‌شود.

این نوع مراقبت، بخشی از زمینه‌سازی‌ای است که خدا برای انجام اهدافش انجام داده است و می‌دهد. اما خدا این چنین زمینه‌سازی‌ای را فقط برای بندگان خاص و حلقه اول انجام می‌دهد. اما در عین حال مسیر را هم مشخص کرده است و هدف را به همه گفته است. این هدف که حاکمیت بندگان صالح خدا بر زمین است، مصداق شکل گیری و رشد آدم های جدید است. اما در دستگاه خداوند مهره بودن، فقط با دعا و راز و نیاز محقق نمی شود. البته به هر حال همه مهره‌ای در دستگاه خدا هستیم، اما چگونه مهره‌ای؟

مهره‌های خوب، دستگاه خوبی را می‌سازند و آدم‌های خوب، جامعه بهتری را. برای اینکه در دستگاه خدا مهره خوبی باشیم، برای اینکه در راه هدف خدا بتوانیم تلاش کنیم، باید خودمان را بسازیم و آماده شویم. آماده‌سازی درونی یک حرف است، آماده‌سازی بیرونی یک حرف دیگر. اما مهم این است که بدانیم مهره‌های خوب دستگاه خدا، در دستگاه خلقت جایگاه ویژه‌ای دارند.

صفای خاصی در این بقعه کوچک حکفرما است. پیرمردی با محاسن سفید نشسته است و هر از گاهی صدایش را بلند می کند و برای امام زمان (عج) می خواند. صدای حزینی دارد و وقتی می گوید مهدی بیا، مهدی بیا، اشک در چشم های حلقه می زند.

عصر پنجشنبه است و شیخ صدوق، میزبان جمعیت کوچکی است که برای زیارت رفتگانشان به قبرستان کنار مرقد او آمده اند. دور ضریح چند نفری نماز می خوانند، جوانی به درس خواندن مشغول است و من در اتاق کناری ضریح نشسته ام و با نوتک کوچکم، سرمقاله می نویسم.

اما در این مکان شریف، باید چیزی نوشت که به کار آید نه خطی که تنها به روی کاغذ می رود و نوشته می شود تا نوشته شده باشد.

این شماره نشریه هم زمان با نهم ربیع الاول منتشر می شود، یکی از روزهای عزیزی که برای هر شیعه ای شیرین است، سال روز آغاز امامت مولای شیعیان، امام زمان (عج).

در کنار مرقد شیخ صدوق (رضی الله) که از علمای بزرگ شیعه و نائبان عام آن حضرت هستند، در این فکر هستم که بنا به سفارش ائمه بزرگوار، در اعیاد و مناسبت های مرتبط با اهل بیت (علیهم السلام)، وظیفه ما شیعیان تبریک و تحنیت گفتن و شادی کردن است، چرا که شادی ائمه، شادی شیعیان ایشان است و ناراحتی ایشان، ناراحتی ما.

اما در عین حال ما شیعیان از ائمه که مصداق بخشش و مهربانی هستند انتظار عیدی داریم! در واقع اگر فکر کنیم ایشان به ما عیدی نمی دهند، اشتباه فکر کرده ایم!

عیدی ای که ائمه و مخصوصا امام زمان (عج) برای نهم ربیع الاول می دهند، با عیدی های این دنیایی البته فرق دارد! نه اینکه این عیدی ها مادی نباشد، نه، این عیدی ها بی منت است. لازم نیست در طول سال کاری کرده باشیم یا ساعت کار زده باشیم یا اینکه خلاصه به نوعی کارفرمای ما مجبور باشد این عیدی را بدهد. عیدی آقا و مولای عصر و زمان، عیدی ای است که از روی لطف و با نیت محبت داده می شود.

نقل است که امام زمان (عج) به یاران خودشان لطف دارند و خاصه به مرقد علمای درگذشته سر می زنند. از کنار مرقد شیخ صدوق و به احترام آبرویی ای که ایشان در پیش امام زمان (عج) دارند، عیدی خاص و خارج از حدسی را از آقایمان طلب می کنم، نه فقط برای خودم، برای همه شما که این سطرها را می خوانید. از مولایمان می خواهم که هم عیدی مادی بدهد و هم عیدی معنوی! عیدی مادیشان برکت زندگی خواهد بود و عیدی معنویشان نیاز ضروری که اگر توجه ایشان نباشد، زندگی هایمان همه در هم می پیچد و اگر دستگیری شان نباشد، هیچ برنامه ریزی مادی به موفقیت نمی رسد!

امسال از عیدی مادی ای که هر ساله به کارمندان می دهند می گذرم، به این نیت که حضرت چندین برابر هر سال به من و همکاران من عنایت کنند، چرا که ایشان از جایی می بخشند که در حساب نمی آید و در هیچ بودجه ای مرقوم نمی شود!

این نوشته به عنوان سرمقاله در شماره ۵۵ نشریه الکترونیک ساعت صفر منتشر شده است

در گذشته پاسخ به این سوال آسان تر می نمود. فرزندان و جانشینان امام حسین (ع) صالح ترین افراد برای خونخواهی ایشان بودند و در طول تاریخ به روش های متعدد دست مدعیان دروغی انتقام حسین(ع) را رو می کردند. به عنوان مثال وقتی ابومسلم خراسانی با ادعای خونخواهی حسین (ع) از بنی امیه، قیام می کند و با شعار “الرضا من آل محمد” برای بنی عباس فعالیت می کند، اگر چه اکثر دوستداران فرزندان پیامبر، به او گرایش پیدا می کنند، اما امامان شیعه با آگاهی از انحرافی بودن دعوت ابومسلم، خواص را از پیوستن به او بر حذر می دارند.

در واقع در آن دوران ملاکی برای شناخت ادعای انتقام خون شهیدان کربلا وجود داشت و وارثان اصلی خون آن امام همام و یارانش مشخص بودند. اگر کسی ادعای ناروایی می کرد، به سرعت از طریق وکلا و نائبان امام یا معتمدین شیعه، مشخص می شد و شیعیان به سرعت به وظیفه خود آگاه می شدند.

این چنین است که در تمامی قیام هایی که به خونخواهی امام حسین (ع) صورت می گیرد، حکومت های وقت بهانه ای برای تعرض به جان امامان شیعه پیدا نمی کنند اگر چه می دانند این قیام ها از اثرات خون حسین (ع) است که ائمه شیعه در حفظ تازگی آن به شدت کوشا هستند.

اما بعد از غیبت امام دوازدهم به ویژه پس از غیبت کبری، دیگر معیار سنجش درست یا انحرافی بودن ادعای خونخواهی امام حسین (ع) به ظاهر از دست می رود.در واقع اگر چه می توان فهمید که شورش یا قیام انجام شده چه اهدافی را تعقیب می کند اما وارث اصلی خون امام حسین(ع) دیگر در میان مردم نیست تا بگوید اهداف پشت پرده ادعای خونخواهی حسین (ع) در این قیام چیست!

البته احادیث فراوانی درباره اینکه امام زمان منتقم اصلی خون امام حسین است، وجود دارد و نشان می دهد که ایشان نیز به مانند سایر ائمه در انتظار خونخواهی حسین(ع) به سر می برد و می توان گفت در واقع بعد از غیبت امام دوازدهم هیچ قیامی برای خونخواهی امام حسین (ع) مشروعیت ندارد!

اما نکته بعدی که در خونخواهی امام حسین(ع) مطرح است، این است که امام زمان(عج) در زمان ظهور از چه کسی انتقام خواهد گرفت؟

در روایات آمده است که همچنان که برخی از انسان های خوب رجعت می کنند، افراد بسیار شریر نیز رجعت می کنند و قاتلین امام حسین(ع) نیز از جمله همین افراد هستند. اینها بر می گردند و جزای اقدام جنایتکارانه اشان را به صورت مادی نیز در این دنیا می بینند.

همچنین می توان گفت انتقام امام زمان(ع)، صرفا متوجه قاتلان حسین(ع) نخواهد بود، بلکه در واقع انتقام مظلومین از ظالمان است. همان طور که امام حسین (ع) نماد مظلومین در کل تاریخ بشریت است، امام زمان نیز نماد عدالت و دفاع از حق مظلوم در سراسر تاریخ است و این انتقام جنبه نمادین نیز دارد.

به هر تقدیر قطعا امام زمان به طور مادی نیز انتقام خون یاران امام حسین و آن امام همام را خواهد گرفت اما اینکه چه کسی مخاطب این انتقام خواهد بود، جای بحث و بررسی بسیار دارد! باشد که هر وقت در دعای ندبه به فراز «أین الطالب بدم المقتول بکربلاـ» می رسیم، در این اندیشه کنیم که مخاطب این انتقام کیست و چگونه انتقامی خواهد بود؟

—-

پی نوشت: این مطلب به عنوان سرمقاله در شماره ۵۲ نشریه ساعت صفر منتشر شده است.

اما این خون حسین (ع) که در عاشورای ۶۱ هجری به زمین تفتیده کربلا ریخته شد، اثرات عمیقی داشت و هم چنان اثرات عمیقی به جا می گذارد. این خون مانند دیگر خون های ریخته شده نیست که از حرکت بایستد در خاک فرو برود، بلکه خونی است که هم چنان جریان دارد و هر روز سرخ تر از قبل در زمان ها و مکان های گوناگون حرکت می کند.
لحظه لحظه واقعه عاشورا، لبالب از درس های شگفت است، اینکه امام حسین (ع) با همه اتمام حجت می کند، اینکه خانواده و اصحاب را در مقابل لشکری با توان ده ها برابر بیشتر قرار می دهد، اینکه جنگ را آغاز نمی کند و اینکه دعوت قبایل را برای گریختن و در شرایط بهتری قیام کردن نمی پذیرد؛ همه درس های انسان ساز و فرا زمانی و فرا مکانی در خود دارد.

اما به غیر از حسین (ع)، ۷۲ نفر دیگر نیز در واقعه عاشورا حاضر بودند که هر یک به واسطه جان های صیقل خورده و روان های پاکی که داشتند، حرکت های بزرگی انجام داده اند. اصحاب و خانواده امام، هر یک در بستر امامت و ولایت رشد کرده بودند که توانستند در لحظه حساس عاشورا، در کنار ولیّ خدا بمانند و افتخار حمایت از ولیّ و دین خدا را در کارنامه خود ثبت کنند.

درس هایی که از حرکت یاران امام به دست می آید برای ما ملموس تر است چرا که این ها به ما نزدیک تر هستند و در فضای آشناتری حرکت می کنند و مانند امام (ع) نیستند که حرکاتش مخصوص به خود است و گره گشایی از آن به اهل فن بر می گردد. یاران امام، در درجاتی قرار داشتند که انسان های عادی نیز توان رسیدن به آن را دارا هستند البته منهای برخی درجاتی که خاص اصحاب و یاران امام حسین (ع) است.
یکی از این درس های مهم و ملموس، ضرورت حفظ جان ولیّ است.

اگر به شرح وقایع عاشورا دقت کنیم، می بینیم که امام حسین (ع) تنها زمانی به میدان می رود که هیچ یک از اصحاب و یاران باقی نمانده اند و همه قبل از امام به میدان رفته اند. علاوه بر این یاران امام اجازه ندادند که قبل از ایشان، هیچ یک از بنی هاشم به میدان بروند، چرا که می خواستند خود را فدای خاندان رسالت و امامت کنند و جانشان را در راه دفاع از خاندان پیامبر بدهند.

شب عاشورا، وقتی حضرت زینب (سلام الله علیها) از پشت خیمه اصحاب گذر می کند، می شنود که یکی از ایشان می گوید اجازه ندهید قبل از شما بنی هاشم به میدان بروند چرا که دفاع از ایشان وظیفه ما است.

از این حرکت اصحاب بر می آید که حفظ جان ولیّ خدا در هر زمان و مکان بر هر چیزی مقدم است و اگر چه می دانی که امام (ع) نیز به شهادت می رسد اما وظیفه تو این است که جانت را قبل از جان امام بدهی، این جاست که ولایت مداری مشخص می شود، وقتی که جانت را قبل از جان معصوم می دهی!

اصحاب و یاران امام (ع) مثل پروانه بر گرد شمع وجود ایشان در روز عاشوار چرخیدند و عاشقانه خود را فدای وجود ایشان کردند تا در تاریخ ثبت شود و همه بدانند که اولین وظیفه هر شخصی، حفظ جان معصوم است چرا که لولا الحجة لساخت الارض باهلها!
در واقع اگر قرار است بین جان و مال و جان امام (ع) انتخابی انجام شود، انتخاب اول حفظ جان امام است و هیچ وظیفه ای بر آن تقدم ندارد. اما اگر امام (ع) خود بخواهد به دلایلی جان خود را فدا کند، تنها خود او مجاز به تصمیم گیری در این باره است و وظیفه اصحاب این است که اجازه ندهند گزندی به جان امام برسد.

این فداکاری و عمل به وظیفه اصحاب و یاران امام حسین، برای امروز ما نیز درس هایی دارد، از همان درس هایی که از واقعه عاشورا بر می آید و متعلق به همه زمان ها و همه مکان ها است. در واقع این درس را اصحاب سایر ائمه سرلوحه خود قرار داده اند و آن تقدم حفظ جان امام (ع) بر همه مسائل دیگر است.

حفظ جان امام زمان (ع) در زمان غیبت نیز، وظیفه ای است که علاوه بر اصحاب امام (ع)، بر دیگران هم واجب است و در هنگام ضرورت، بر همه چیز اولویت پیدا می کند. این درس مهمی است که در طول تاریخ جاری است و امروز هم به ما رسیده است!

——————-

پی نوشت: این مطلب نخستین بار در اینجا، شماره ۵۱ نشریه الکترونیک ساعت صفر منتشر شده است

هشتمین امام شیعیان، امام رضا علیه السلام، لحظاتی دیگر از شهر نیشابور حرکت می کند. مردم نیشابور که مدت کوتاهی میزبان پسر پیامبر بوده اند، اکنون اشک ریزان ایشان را بدرقه می کنند. راویان حدیث و عالمان می بینند که فرزند رسول خدا و امام شیعیان در حال ترک کردن ایشان است و به سفری می رود که به گفته خود او از آن بازگشتی نیست.

از دست دادن امام برای ایشان سنگین است، لذا جلو می دوند و می گویند: اى پسر رسول خدا، آیا از میان ما کوچ مى کنى و حدیثى که از آن سود ببریم برایمان بیان نمى کنى؟ امام(ع) درحالى که در کجاوه نشسته بود، سرش را بیرون آورد و فرمود: «شنیدم پدرم موسى بن جعفر مى فرمود شنیدم پدرم جعفربن محمد مى فرمود شنیدم پدرم محمدبن على مى فرمود شنیدم پدرم على بن الحسین مى فرمود شنیدم پدرم حسین بن على مى فرمود شنیدم پدرم امیرالمؤمنین على بن ابى طالب مى فرمود شنیدم رسول خدا(ص) مى فرمود شنیدم جبرئیل مى گفت شنیدم خداوند جل جلاله مى فرمود: لااله الاالله، دژ محکم من است؛ پس هرکس که داخل دژ من گردد، از عذاب من درامان است. راوى مى گوید چون قافله حرکت کرد حضرت فریادزد: «با شرایط آن، و من از شرایط آن هستم.»

اما آن چه که شرط پناه بردن به دژ امن لا الله الا الله است، چیست؟

بی گمان منظور امام رضا (ع)، جسم خاکی ای که روح بلد ائمه در قفس آن زندانی شده است، نبوده است، چرا که این حدیث همه جایی و همه مکانی است اما جسم امام (ع) تنها به قرن دوم و سوم هجری تعلق داشته است. در واقع همان طور که عالمان دینی و محدثان نقل کرده اند، منظور از شرط پناه بردن به دژ لا اله الا الله، ولایت ائمه (علیهم السلام) است.

ولایتی که پیامبر اکرم (ص) در چنین روزی در راه بازگش از مکه، به علی (ع) تفویض کرد و بعد از او به دیگر ائمه تفویض شده است. ولایتی که نه به معنای دوستی و محبت که به معنای سرپرستی و هدایت است و تمامی شوون زندگی انسان را در بر می گیرد.

جالب است که این حدیث یعنی حدیث سلسلة الذهب و حدیث غدیر، از جمله احادیثی هستند که به رغم ممنوعیت نقل حدیث و سپس جعل فراوان حدیث در سال های طولانی، بی کم و کاست باقی مانده اند و نشان از پیوند ولایت ائمه با دیگر ارکان دین دارند.

اما ولایت علی (ع) به امام رضا ختم نمی شود. یکی از از احادیثی که از پیامبر اکرم در منابع اهل تسنن نقل شده است، حدیثی است که دائر بر تعداد ائمه بعد از پیامبر و محدود بودن آنها به ۱۲ نفر است که بیشتر اهل تسنن ان را نقل کرده اند و سعی کرده اند خلفای بنی امیه یا بنی عباس را با آن تطبیق دهند که امکان تطبیق این خلفا با هیچ عذر  بهانه بر این حدیث ممکن نیست!

خط ولایت که از امام علی (ع) و آبگیر غدیر خم شروع می شود، مثل نخ تسبیح یک یک ائمه را به امام علی و پیامبر متصل می کند و سپس در انتها به حجت بن الحسن العسکری، روحی و ارواحنا له الفداء می رسد. ولی امر و صاحب الزمان که ولایت او در امتداد ولایت حیدر است.

اگر در غدیر، ولایت امام علی (ع)، از سوی پیامبر تبیین می شود کل مومنینی که پیامبر ولی ایشان است، ولایت علی (ع) بر گردن خود می پذیرند، این ولایت با ظهور مولا صاحب الزمان تکمیل می شود.

در نخستین ساعات عید مبارک غدیر، برای ولی امر و امام عصر و زمان، امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف آرزوی سلامت و به روزی می کنم و این عید مبارک را به ایشان تبریک می گویم، یابن الحسن! اسعد الله ایامکم!

درباره احمدی نژاد باید گفت تا پیش از انتخاب نخستین شورای شهر اصولگرا، در عرصه سیاسی ایران نام چندان آشنایی نبود. تنها عضویت او در دوران اولیه دفتر تحکیم وحدت و سپس برخی مسوولیت های اجرایی وی باعث شده بود تا گمنام نباشد.

احمدی نژاد در شهرداری تهران، منشاء خدمات مثبتی شد. خدماتی که هیچ یک از شهرداران بعد از کرباسچی به علل گوناگون موفق به انجام ان نشده بودند. طرح های ابتکاری که بعضا به رشته تحصیلی او مرتبط بود، باعث روانی ترافیک شد و حل مشکل برخی اتوبان های تهران که از املاک نظامی می گذشت و تا ان موقع لاینحل مانده بود، نیز مزید علت محبوبیت وی شد.

از همان ابتدای حضور احمدی نژاد در شهرداری تهران، حملات شدید مخالفان به وی آغاز گردید. انتصاب بعضی از مسوولین شهرداری به ویژه سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، باعث شکل گرفتن حملات پراکنده و متمرکز شدن آن بر روی اشخاص خاصی گردید. مهندس اسفندیار رحیم مشائی، رییس کنونی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری، اگر از احمدی نژاد به مساله مهدویت معتقدتر نباشد، کم اعتقادتر نیست.

همین ایام بود که نخستین بار شایع گردید که احمدی نژاد در تهران اتوبانی می سازد که امام زمان در هنگام ظهور از آن استفاده می کند. شایعه ای بسیار دروغ که مخالفان سیاسی احمدی نژاد برای تحت تاثیر قرار دادن روحانیون و ان دسته از موافقان احمدی نژاد که اعتقادات مذهبی داشتند، از ان سود جستند. نخستین بار این شایعه را من در هاتف نیوز دیدم، سایتی با مصرف تبلیغات انتخاباتی که بعد از انتخابات شعله اش به سرعت پایین کشیده شد.

آنچه که آقایان از آن به عنوان اتوبان ظهور یاد کرده و می کنند و هیچ مدرکی هم برای ان ارائه نمی کنند، در واقع یک نقشه از راه حرکت احتمالی امام زمان از مکه به سمت مدینه و کوفه و واقع فرو رفتن دشمنان ایشان در زمین است، نقشه ای که از روی ایات و روایت کشیده شده است و سندیت خاصی هم ندارد و بحث درباره ان، یک بحث کاملا فقهی است. اما چرا یک عده ای می خواستند و می خواهند این نقشه را که هیچ گاه نه شهردار تهران آن را مبنای عمل خود قرار داد و نه به ان اعتنای خاصی کرد؛ مطرح کنند، مساله ای مبهم است که من نمی دانم!

اما حمله مخالفان به محمود احمدی نژاد به همین جا بسنده نشد و مساله مهدویت همواره برای حمله به وی مورد استفاده قرار گرفت. این حملات تا حدی بود که گاهی وی را انجمن حجتیه ای نامیدند و گاهی وی را متهم به استفاده ابزاری از مهدویت کردند به این امید که روحانیون و مراجع محترم تقلید در برابر وی موضع بگیرند. اما احمدی نژاد هوشیارانه با دیدار با مراجع تقلید و بیان صریح و شفاف اعتقادات خود توانست جلوی اثرگذاری این گونه حملات را تا حد زیادی بگیرد. در عین حال هر کس دیگری که جای وی بود، کمتر بر این اعتقاد خود اصرار می کرد تا بیش از این مورد حمله قرار نگیرد ولی احمدی نژاد با اعتقاد راسخ به امام زمان، در روز جمعه که متعلق به حضرت حجت (عج) است در انتخاباتی ثبت نام کرد که بسیاری وی را در ان شکست خورده می دانستند.

در این جا بررسی این نکته لازم است که اصولا این چنین از امام زمان (عج) نام بردن و اسم وی را مطرح کردن، از دیدگاه شیعه مجاز است یا خیر؟

در اعتقادات شیعه امامیه، اعتقاد به امام زمان (عج)، وجود وی، نقش وی در عالم و حضور وی در بین مردم، امری حیاتی به شمار می رود. در واقع مراجع شیعه به عنوان نائبان عام امام زمان، مرجع حل مشکلات دینی مردم هستند و ولایت مطلقه فقیه نیز در واقع برگرفته از ولایت مطلقه اقا امام زمان است. لذا نام بردن و ذکر نام کسی که در واقع سرور همه شیعیان است نه تنها مذموم نیست، بلکه در احادیث دورانی به نام ظهور صغری وجود دارد که در آن حضرت ظهور نمی کند، بلکه نام وی همه گیر می شود و همه به دنبال معارف ایشان می گردند. البته این سخن به این معنا نیست که اکنون در دوران ظهور صغری هستیم چرا که تشخیص این امر نه با من است نه با هیچ کس دیگر و این دوران خودش ازراه می رسد و از انجا که بعد از ان ظهور اصلی صورت می گیرد، بعد از پایان یافتن دوران ظهور صغری، تازه معلوم می شود که این دوران وجود داشته است.

اگرنام بردن از امام زمان و کارها را به نام وی آغاز کردن بد است، پس میرزایی شیرازی که به شهادت دوست و دشمن، ایران را از مستعمره انگلستان شدن نجات داد، کار بسیاری بدی کرده است که از امام زمان مایه گذاشته است!

قصدم مقایسه صحبت های آقای احمدی نژاد و مرحوم میرزای شیرازی نیست، بلکه باید گفت تفکر شیعه در طول صدها سال بر مبنای انتظار ظهور مولا و در عین حال حضور وی مانند آفتاب پشت ابر شکل گرفته است، امری که احمدی نژاد نه یک کلمه بیشتر درباره آن گفته است، نه یک کلمه کمتر!

———–

طولانی شد! ادامه اش می دهیم در پست بعدی!