ماجرای این کسب و کار جدید ما از آنجا آغاز شد که مطلع شدیم یکی از خاله های گرامی ما، تصمیم به اجاره دادن آپارتمان شخصی اش در محدوده شهرک پردیسان قم گرفته است. در اینجا نوشته بودم که من هم یک آپارتمان کوچک در شهرک پردیسان قم دارم و بالتبع اگر در مورد سایر خانه های این منطقه طرف مشورت قرار نگیرم، به زور می توانم که نظر بدهم؟

لذا نظر دادیم و گفتیم که خاله جانمان بهتر است در اجاره دادن ملک سخت گیری نکنند و با مستاجر راه بیایند، چرا که به قول معروف: هر دست که دادند، همان دست گرفتند. برای نیل به این هدف، پیشنهاد کردیم که خاله گرامی ما، فی المجلس قبول کند مبلغ ۱۰ هزار تومان در اجاره ماهانه اش تخفیف بدهد.

پر واضح است که خاله جان ما زیر بار نرفت! آخر ایشان خودشان دستی در علوم دینی دارند و در جامعة الزهرا به تدریس اشتغال دارند و چند کتابی هم منتشر کرده اند و صد البته این روضه را خیلی بیشتر برای دیگران خوانده اند. لذا زیر بار نرفت که نرفت!

از من اصرار و از خاله خانم ما انکار که نخیر! اصلا من اجاره را ارزان گرفته ام و بیش از این تخفیف نمی شود و باید قسطش را ماهی فلان قدر (انصافا دو برابر مبلغ اجاره بود!) بدهم و از این رو نمی شود که تخفیف بدهم.

کسب و کار بهشت فروشی همین جا به ذهن من خطور کرد. به خاله جان پیشنهاد کردیم که اگر ماهی ۱۰ هزار تومان در اجاره تخفیف بدهند، بنده ضمانت می کنم که جدم (حالا کدوم یکی، فرقی نمی کنه!) ۱۰۰ برابر آن را ماهانه برای ایشان ثواب منظور کند. مثال هم زدم، ماجرای فروش خانه های نادیده توسط بهلول به زبیده همسر هارون الرشید که پول دریافتی را صدقه داده بود و شب زبیده خواب دیده بود که قصری در بهشت برای وی منظور شده است.

اما نکته مهم در بازاریابی توجه به این است که ممکن است بازاری غیر قابل ورود باشد!

خاله ما خیلی بیشتر از ما این روضه ها و بهشت فروشی را بلد بود و فن بدل را به ما زد!

ایشان فرمودند که اگر راست می گویی و نفست حق است، چرا خودت چنین ثوابی نمی کنی؟

کم آوردم و بعد جوگیر شدم و مبلغ ۳ برابر مبلغی که به خاله خانم گفته بودیم، پیشکش کردیم تا در راه خیری که می دانند مصرف کنند!

در واقع رفتیم جنس خودمان را بفروشیم، اما به ما بدل زدند و جنس خودش را به ما دادند.

البته بد هم نشد، می خواستیم بهشت بفروشیم، مجبور شدیم بهشت بخریم!

دوست من اکنون فکر می ­کند که انسان در این دنیای بزرگ، تنها است و هیچ کسی به واقع دیگری را دوست ندارد. او انسان­ها را به جزایر کوچکی تشبیه می­کند که در یک دریای بزرگ به نام زندگی قرار دارند. گاهی اوقات بعضی از جزایر به هم نزدیک می ­شوند، ولی هیچ گاه دو جزیره به یک جزیره واحد تبدیل نمی ­شوند.

در واقع هیچ کس دیگری را بیشتر از خودش دوست ندارد و برای خودش بیشتر مایه می گذارد تا دیگری.

عیب نظر این دوست عزیز این است که در نهایت انسان به مرحله ای می رسد که تحمل این جهان بی رحم برایش دشوار می شود. مرحله ای که کوه ها و دریاها و دشت ها بر سرش خراب می شوند و تحمل این بار عظیم برایش دشوار می شود.

مشکل وقتی شدیدتر می شود که می بیند کسی نیست که در تحمل این بار هستی به او کمک کند، چرا که خودش را به تنهایی تعریف کرده است. ساکن تنهای جزیره بدن، که هیچ گاه نمی تواند با دیگران زندگی کند و در نهایت خودش را از زندان خود تنیده اش با خودکشی آزاد می کند.

نقطه مقابل این دیدگاه این است که براساس برهان خلف، اگر همه انسان ها خودشان را به دیگری ترجیح می دهند، پس باید موجودی فراتر از انسان باشد که به او دلسوزتر از دیگران باشد.

موجودی که دچار آفت های دوستی های انسانی نیست و دوستی اش با انسان، به دلایلی بسیار عمیق تر و راستین تر از دوستی هایی است که انسان نسبت به خود یا دیگران دارد.

این موجود یقینا واجد خصوصیات برتری است که او را از جرگه انسان ها خارج می کند. او همان کسی است که انسان جز او کسی را ندارد و هنگام بریدن از همه کس به او پناه می برد. جستجوی همیشگی انسان به دنبال رسیدن به چنین موجودی بوده است. چرا که وقتی از برخوردهای روزمره و کلیشه ای خسته می شوند، به این فکر می کنند که چه کسی وجود دارد که مثل دیگران نیست.

به آن دوست عزیز توصیه کردم که برای پیدا کردن چنین موجودی لازم نیست به اقصای چین سفر کند یا با مرتاضان هندی نشست و برخاست کند و یا بودا را در عمق معابد تبت فرا بخواند، فقط کافی است که گاهی نگاهش را از زمین برگیرد و به آسمان بنگرد.

یا اصلا از آسمان به زمین نگاه کند و به کسی فکر کند که از او به خودش نزدیک تر است. یقینا چنین کسی هست و منتظر است تا بعد از افول تمامی خدایان دروغین، در آغوش همیشگی او، شب را به صبح برسانیم.