خیزران

سرانجام؛ زمانی که همیشه بشر از آن می‌ترسید، فرا رسیده بود. رادارهای قوی که بشر روی نپتون و پلوتون، مرزهای منظومه شمسی، مستقر کرده بود؛ خبر از نزدیک شدن ناوگانی عظیم از آن سوی ستارگان می‌داد. ناوگانی آن چنان عظیم که توانایی نابود کردن تمامی منظومه شمسی را داشت.

این مثل عامیه که از گلستان سعدی گرفته شده است، بارها به ذهن من می رسد. سنگ را بسته و سگ را باز کرده اند! شان نزولش هم به جایی بر می گردد که ادم را به کاری مجبور کرده باشند و راه های فرار را هم بسته باشند. اینجاست که باید مثل همان شاعر [...]

هنگامی که در آستانه در خم شدی تا بند پوتین‏هایت را محکم کنی، تنها کلامی که بر زبانم آمد این بود: خداحافظ. تو دوباره ایستادی و من از رشادت قامت تو حظ کردم و در حالی که اشک هایم را پنهان می‏کردم، فقط گفتم: خداحافظ.

فلسطین را می‏خواهم!
تمام خاکش را و حتی ذرّه ذرّه گرد و غبارهای نشسته بر گنبد مسجدالاقصی را از دست نمی‏دهم!

یک روز که آسمان از همیشه آبی‏تر باشد و خورشید از هر روز درخشنده‏تر، تو از میان کرت‏های کشتزارهای «شبعا» در جنوب لبنان می‏گذری، به مرز می‏رسی و بی‏این‏که هیچ اسرائیلی برای ورود به وطنت گذرنامه بخواهد، از آن می‏گذری.
آن روز هیچ کس در سنگر لب مرز نیست تا از روی تفریح، پاهای تو را [...]

۶۰ سال از اشغال فلسطین می گذرد، ۶۰ سال که این زخم ناجور بر تن ما مانده است و از ناسور شدن نیز گذشته است. اما در برابر این اشغال چه کرده ایم؟ اگر در فلسطین عده ای سنگ هایشان را بر سر غاصبان فرو می ریزند، من تکه سنگ های مجازی ام را با [...]