البته راه های بهتری هم برای مقایسه سرویس های اطلاعاتی موجود است که از آن جمله می توان میزان درگیر بودن با تهدیدها و تهدیدهایی که از دست سرویسی در رفته است را بر شمرد. این مقایسه ها باید با رعایت وسعت سرزمینی و میزان موضوعات درگیر صورت گیرد چرا که اگر تنها براساس دفعاتی که واقعه به خطر اندازنده امنیت ملی در کشوری، اندازه گیری شود، نتیجه گیری درست نخواهد بود. مثل اینکه بگوییم از آنجا که سرویس های اطلاعاتی آمریکا، حمله به برج های دوقلو را پیش بینی نکرده بودند، در مقایسه با ایرانی که اصولا چنین تهدیدی را نداشته است، خیلی ضعیف هستند!

اما وقتی موضوع مقایسه، یکی باشد؛ مساله ساده تر است. اینجاست که می توان میان تلاش وزارت اطلاعات ایران برای دستگیری ریگی و عاقبت تلاش سیا برای دستگیری بن لادن، مقایسه ای انجام داد.

ـ عبدالمالک  ریگی، تروریستی که از دستان آمریکا قاپیده شد

وقتی رسانه های ایرانی خبر از دستگیر عبدالمالک ریگی دادند، تنها ایرانی ها نبودند که از تعجب انگشت به دهان ماندند. ریگی یک تروریست تنها و بدون پشتیبان نبود که در جاده ها راهزنی کند و بعد هم چند سرباز نیروی انتظامی که کلاشنیکف را مثل باتوم در دست می گیرند و فرق یک تکه چوب با اسلحه را به سختی درک می کنند، او را گرفته باشند.

ریگی یک تروریست مسلح و تجهیز شده توسط آمریکایی ها بود که حداقل دو سرویس اطلاعاتی به طور مستقیم از او حمایت می کردند. در عین حال از حمایت رسانه ای نیز برخوردار بود و رادیوهای رسمی با وی به عنوان آزادی خواه! مصاحبه می کردند.

ریگی را اگر چه می توانستند از راه دور به قتل برسانند، اما سرویس اطلاعاتی جمهوری اسلامی ایران تصمیم به دستگیری او و در واقع قاپیدن او از دستان سرویس اطلاعاتی مقابل گرفت تا نشان دهد که خرگوش واقعی را زودتر و قبل از همه پیدا می کند و تا دیگران بفهمند که دیگر خرگوشی در کار نیست، مدتی به دور خودشان بچرخند.

در میانه راه بازگشت از قرار ملاقات با یک سرویس اطلاعاتی، فانتوم های ایرانی هواپیمای حامل ریگی را به زمین نشاندند. این فانتوم های ساخت آمریکااین قدر در هوا چرخیدند و اجازه خروج هواپیمای حامل ریگی را ندادند که حتی سوخت هم کم آوردند یعنی احتمال کمبود سوختشان می رفت و لذا برای آنها تانکر پرنده ای که آن هم ساخت آمریکا بود، بنزین هواپیمای تولید ایران را رساند تا ترویست تحت حمایت آمریکا از چنگال عدالت خارج نشود.

کسی عکس ریگی را پنهان نکرد. دادگاه او برگزار شد و به دار کشیده شد. تروریستی که مستقیما توسط یک سرویس اطلاعاتی حمایت می شد، از دستان آن سرویس و دوستان دیگرش ربوده شد، محاکمه شد، اعدام شد. پرونده ریگی از آغاز تا پایان در سرویس اطلاعاتی ایران، شاید شش ماه هم نکشیده باشد.

در عین حال بلافاصله بعد از بازداشت ریگی اعلام کردند که وی با همکاری آی اس آی سرویس ا طلاعاتی پاکستان دستگیر شده است. سرویسی که البته بن لادن زیر گوش خودش را تا سال ها تشخیص نمی دهد!

ـ بن لادن، مرد ۲۵ میلیون دلاری ای که سر آخر زنده به دام نیفتاد

روی دیگر این مقایسه، تلاش سرویس اطلاعات مرکزی آمریکا، سیا برای دستگیری خطرناک ترین مجرم تحت تعقیب سالیان سال ایالات متحده است.

بن لادن اسما و رسما تحت حمایت هیچ سرویس اطلاعاتی ای نبود. پاکستان و افغانستان، دو کشوری که ادعا می شد بن لادن در آنها مخفی شده است، یکی تحت سلطه و دیگری تحت اشغال آمریکا بود. تمامی ارتباطات آنلاین و مخابراتی دنیا برای یافتن بن لادن اسکن می شد. اما در نهایت چه چیزی عنوان شد.

آمریکایی ها بن لادن را از دستان هیچ سرویس اطلاعاتی ای نقاپیدند. او را در هیچ دادگاهی محاکمه نکردند. و حتی خبری از اعدام نبود. جسدی را راست کردند که بن لادن است  و سپس آن را بدون عکس و فیلمی، به دریا انداختند.

جدای از اینها ۱۰ سال و حتی بیشتر دنبال بن لادن گشتند و عاقبت آن را زیر گوش خودشان یافتند. اینها همه بر فرض صحت ادعاهای آمریکایی هاست البته.

مدیر سرویسی که موفق به بازداشت ریگی شده بود، به عنوان تنها سرویس قابل اعتماد که توانایی رد گیری و بازداشت هدف هایش را دارد، گفته است که بن لادن قبلا مرده بود و حالا به همین خاطر عکسی از جسدش نیست.

حالا می شود بین کار سربازان گمنام امام زمان و کارمندان و مزدوران قراردادی سی آی ای مقایسه کرد.  بی طرفانه مقایسه کنیم و عده و تجهیزات هر دو سرویس را در نظر بگیریم. کاری که از دوستان آمریکایی ها و مدعیان بی طرفی، کمتر بر می آید!

۱٫  نازنین، دخترم، هفته قبل نخستین بار به شهربازی رفت. قیافه دخترم وقتی دستگاه های رنگین و چراغ های چشمک زن را می دید، واقعا دیدنی بود. ابروهایش را بالا برده بود و هر از گاهی برای تایید به من نگاه می کرد و من هم با لبخند تایید می کردم. انگار یک زمینی را به شهر مریخی ها برده باشی، چقدر تعجب می کند؟ همانقدر نازنین متعجب بود و به در و دیوار وسقف و زمین نگاه می کرد. زمان البته شهربازی این طور نبود، نه سرپوشیده بود و این چنین دستگاه هایی مکانیکی و الکترونیکی ای داشت. قم بود و یک پارک بزرگ سالاریه که فضای سبز محشرش بسیار بیشتر از تک و توک دستگاه های نصب شده بود. ما بچه ها می رفتیم و بازی می کردیم و بزرگترها می نشستند و حرف می زدند، کاری که الان معنی اش را می فهمم. به هر صورت در نخستین روزهای واپسین ماه سال ۱۳۸۸، شهربازی سرپوشیده رنگین کمان، به قدم ها دخترم مزین شد.

۲٫ بالاخره جمهوری اسلامی از خودش تحرکی نشان داد و یکی از تروریست های بین المللی را گرفت. نفس گرفتن عبدالمالک ریگی، فارغ از تبعات و خوشحالی بعد از آن، نشان از بازگشت اقتدار به سیستم امنیتی ما دارد. سیستمی که بعد از جریان قتل های زنجیره ای، دچار مشکلات روانی و فیزیکی شده بود و حالا دوباره اقتدار خودش را به دست آورده است. از نقطه نظر حقوقی هم، برای نخستین بار، با توجه به استقراء ناقص من، جمهوری اسلامی از صلاحیت دادگاه های ایران در بازداشت متهمان به اعمال تروریستی استفاده کرد و توانست بدون هیچ مخالف حقوقی ای، اقتدار فرامرزی ابزارهای قانونی را نشان بدهد. این دیگر یک عملیات مخفیانه در خاک عراق برای در هم کوبیدن منافقین نبود که بروند و بعد تکذیب کنند بلکه دستگیری یک مجرم بود. این موفقیت در مدیریت سیستم های اطلاعاتی، امنیتی، رسانه ای، نظامی و حقوقی جای تبریک دارد. حیف که بعضی ها فقط نیمه خالی لیوان را می بینند. امیدوارم مجازات ریگی هم مرهمی بر دل قربانیان این جانی باشد و حامیان آمریکایی و انگلیسی ترور را هم سر عقل بیاورد.

۳٫ بنزین سوپر در باک ماشین، به نظرم کمتر مصرف می شود! این را به تجربه دریافته ام و البته شاید توهم باشد ولی خوب مثل اینکه این نوع بنزین به خاطر گرانتر بودن، ناخالصی کمتری دارد. اما اینکه این مورد چه ربطی دارد باید بگویم این روزها به خاطر کارهای خبرگزاری آینده روشن و نمایشگاهی که داشتیم و پی گیری مجوز مجلات و … مدام مسافر تهران هستم و بالتبع به مسائلی چون بنزین و روغن و … حساس می شوم!

۴٫ هژمونی غالب وبلاگستان فارسی، موضع گرفتن بر علیه حکومت است. اما آدم هایی که در وبلاگهایشان هر حرکت دولت را نقد می کنند، دقت نمی کنند که این دولت برآمده از ایران و ایرانی است و باید خودشان را خیلی مواقع نقد کنند و اصلاح کنند تا جامعه هم اصلاح شود. اگر دولت عجله دارد و عملگرا است و بی برنامه، دقیقا نمودار یک ایرانی است که همیشه عجله دارد و عمل می خواهد و برنامه ریزی هم ندارد. این دولت عجول و بی برنامه که کارهای ناکرده بسیار دارد، مثل ما ایرانی ها است که خانه تکانی عیدمان را تا هفته آخر هم انجام نمی دهیم و کارهایمان می ماند و تنبلی می کنیم. چه می شود که هم با برنامه تر باشیم و کمتر عجله کنیم و هم دولت که برآمده از خود ما است، این طور باشد؟