خیلی حال می ده، می ری بالای پشت بوم، بعد یک سری سیاهی که معلوم نیست کی هستند، دارن الله اکبر می گند. کم کم ریتم ها منظم می شه، اونها می گن، تو جواب می دی، تو می گی، اونها جواب می دن. صدای مختلف میاد. صدای کلفت مردها، صدای نوجوانها که کم گلوشون خش بر می داره. صدای زنها که همیشه با هم هستن تقریبا. این وسط صدای جیغ جیغ بچه ها و چاق سلامتی همسایه ها هم میاد. یه سری از پنجره ها ی ساختمون ها هم که خاموشه روشن می شه و یه عده سرک می کشن توی کوچه و گاهی همراهی می کنند. اینه فضای الله اکبر گفتن های این بیست سالی که یادم میاد تا همین امشب

من فرزند بعد از انقلاب هستم، یعنی در سال ابتدایی دهه شصت متولد شده ام. هم مدرسه ای های من چیزهایی زیادی را در عالم بچگی دیده اند و بعد در نوجوانی و جوانی شاهد عوض شدن آنها بوده اند. مثلا فوت امام هیچ وقت یادم نمی رود یا وقتی عکس های آیت الله خامنه ای را با شعار هم رهبری، هم مرجعی به دیوار اتاقم چسبانده بودم، اما یکی از این چیزها که هنوز از یاد من نرفته است، اولین سرود جمهوری اسلامی است، یادتان می آید؟ شد جمهوری اسلامی به پا / که هم دین دهد هم دنیا به ما!

(ادامه…)

این سال ها که می گذرد، قیمت قد کمان ماست! می گذرد و تجربه به ارمغان می آورد و البته زکات علمی که با این تجربه ها به دست می آید، نشر دادن آن است. اگر تجربه ها را برای خودمان نگه داریم، دیگران را وا می داریم که عین تجربه ما عمل کنند و البته اگر آنها را منتشر هم کنیم، بعید است که دیگران از تجربه ما درس بگیرند، ولی خوب ما رسالت خودمان را انجام داده ایم. یکی از تجربه های مفیدی که سالها کار اجرایی و علمی در قم برایم به ارمغان اورده است، این نکته است که یک روحانی مجتهد نباید مدیریت موسسه ای را به صورت فردی به عهده بگیرد، چرا؟ با هم بررسی می کنیم. (ادامه…)

وقتی که در بهمن ۵۷، انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، مدلی از حکومت که در ان رهبران دینی، رهبری سیاسی را نیز به عهده داشتند، ارائه شد. شکل جمهوری اسلامی برای حکومت انتخاب شد و در واقع اسلام منبع اصلی تئوری حکومت قرار گرفت و در مقابل سایر اشکال حکومت که در آنها دین نقشی نداشت، به عرض اندام پرداخت. حالا که سی سال از ان تاریخ گذشته است، باید به قضاوت نشست که ایا این مدل ارائه شده موفق بوده است؟ (ادامه…)