۱۳ آبان ۱۳۵۸؛ یک اتفاق افتاده است، اما روایت هایی مختلفی از آن وجود دارد که حتی در بیان کردن آنچه اتفاق افتاده است، نیز تاثیر می گذارد. اقدام انقلابی؟ تجاوز به خاک یک کشور؟ اقدام خلاف قوانین بین المللی؟ از هر دیدگاهی نگاه کنیم، حالا که ۳۰ سال از آن تاریخ گذشته است، به هر حال اتفاقی نادر افتاده است که هنوز هم سایه آن بر بسیاری از مسائل جاری سنگینی می کند.
(ادامه…)

دوره اعتماد شخصی حاکمان به رعایا مدتهاست که سپری شده است. دیگر حرف کسی مورد اعتماد نیست و نزدیکترین افراد هم مورد دیدبانی و تفتیش حکومت ها قرار می گیرند. حریم خصوصی معنایی ندارد و نزدیکترین ارتباطات شخصی افراد برای استفاده در آینده ثبت می شود، به این امید که روزی به کار آید. اینها باعث می شود که اگر همچنان برای حریم شخصی خودمان ارزشی قائل باشیم، یکسری دستورالعمل های امنیتی و حفاظتی را به کار ببریم تا کمتر در معرض دید دیگرانی باشیم که می خواهند همیشه ما را ببینند! (ادامه…)

دانشجویان و جوانانی که در فرودگاه مهرآباد تحصن کرده اند، حرف های زیادی برای زدن دارند. این حرفها مانده است و تلنبار شده است. حالا به بهانه غزه فضایی فراهم شده است تا مطالباتشان را بیان کنند. دردهایی را بگویند که در مجموعه نظام به آنها بها داده نمی شود. دانشجویان و جوانان اینجا هستند تا دولتمردان را محاکمه کنند و بگویند برای دردهای ما چه کرده اید؟

(ادامه…)

من فرزند بعد از انقلاب هستم، یعنی در سال ابتدایی دهه شصت متولد شده ام. هم مدرسه ای های من چیزهایی زیادی را در عالم بچگی دیده اند و بعد در نوجوانی و جوانی شاهد عوض شدن آنها بوده اند. مثلا فوت امام هیچ وقت یادم نمی رود یا وقتی عکس های آیت الله خامنه ای را با شعار هم رهبری، هم مرجعی به دیوار اتاقم چسبانده بودم، اما یکی از این چیزها که هنوز از یاد من نرفته است، اولین سرود جمهوری اسلامی است، یادتان می آید؟ شد جمهوری اسلامی به پا / که هم دین دهد هم دنیا به ما!

(ادامه…)

خبرهای جالبی می شنوم و قلمم مثل پسرهایی که در خیابان تبرج دیده اند، تحریک به نوشتن می شود. شنیده ام که امریکایی ها مهربان برای بهتر شنیده شدن مواضعشان، دو سالی هست که گروهی به نام فرارسی دیجیتال ترتیب داده اند و هدفمند در وبلاگ ها نظر می گذارند. از وقتی این را شنیده ام برایم سوال شده است که اصلا دولت ها و عمالشان از جان ما در اینترنت چه می خواهند؟

(ادامه…)

این سال ها که می گذرد، قیمت قد کمان ماست! می گذرد و تجربه به ارمغان می آورد و البته زکات علمی که با این تجربه ها به دست می آید، نشر دادن آن است. اگر تجربه ها را برای خودمان نگه داریم، دیگران را وا می داریم که عین تجربه ما عمل کنند و البته اگر آنها را منتشر هم کنیم، بعید است که دیگران از تجربه ما درس بگیرند، ولی خوب ما رسالت خودمان را انجام داده ایم. یکی از تجربه های مفیدی که سالها کار اجرایی و علمی در قم برایم به ارمغان اورده است، این نکته است که یک روحانی مجتهد نباید مدیریت موسسه ای را به صورت فردی به عهده بگیرد، چرا؟ با هم بررسی می کنیم. (ادامه…)

وقتی که در بهمن ۵۷، انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، مدلی از حکومت که در ان رهبران دینی، رهبری سیاسی را نیز به عهده داشتند، ارائه شد. شکل جمهوری اسلامی برای حکومت انتخاب شد و در واقع اسلام منبع اصلی تئوری حکومت قرار گرفت و در مقابل سایر اشکال حکومت که در آنها دین نقشی نداشت، به عرض اندام پرداخت. حالا که سی سال از ان تاریخ گذشته است، باید به قضاوت نشست که ایا این مدل ارائه شده موفق بوده است؟ (ادامه…)