نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا نخستین ناوگان دریایی جهان را داراست. این را من نمی گویم بلکه ۲۸۹ کشتی و بیش از ۳۷۰۰ هواپیمای آن می گوید. این نیرو بعد از جنگ جهانی دوم و از بین رفتن قدرت دریایی انگلستان، به نخستین نیروی دریایی دنیا تبدیل شد. البته در فرایند جنگ سرد، شوروی سابق در رقابتی تنگاتنگ پا به پای آمریکا آمد و حتی در مواردی مانند زیردریایی های اتمی، از آن جلو هم زد اما با فروپاشی آن و فراموشی این رقابت تا سال های اخیر، بزرگترین و برترین نیروی دریایی آرام آرام با پایگاه هایی که در سراسر دنیا دارد، از ژاپن تحت اشغال گرفته تا پایگاه های اسپانیا، ایتالیا، اشتوتگارت، پاناما، استرالیا و … شکل گرفته است.

این نیروی دریایی، تقریبا همه نوع اسلحه ای در اختیار دارد. اسلحه های تهاجمی، دفاعی، تجسسی که امکان شناسایی تهدید، دفاع در مقابل تهاجم و تهاجم متقابل یا پیشگیرانه را به این نیرو می‌دهد. برای مثال هواپیمای مشهور F-14 ملقب به تامکت که به خاطر حضور در نیروی هوایی ایران برای ایرانی ها آشنا است، از جمله سلاح های نیروی دریایی آمریکا است که در اصل برای نشست و برخاست از روی ناو هواپیما بر طراحی شده است.

اما سلاح جدید سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، از جمله سلاح هایی است که نه تنها ناوهای آمریکایی با انبوه تجهیزات پیشگیرانه شان بلکه دیگر تسلیحات دنیای مدرن نیز در برابر آن دفاعی ندارند. این سلاح مدرن چیزی نیست جز آرم سپاه پاسدران انقلاب اسلامی که بر روی ناوها، تانک ها و دیواره پایگاه‌ها نقش می‌بندد و بسیار بیشتر از انواع موشک های مخرب با کلاهک های جنگی گوناگون اثر می‌گذارد! آن هم اثری که باقی می‌ماند نه مثل یک موشک که اثرش بعد از چند روز از بین می‌رود.

ترس و هراسی که به کارگیری این سلاح ساده که فقط از چند تکه شابلون و اسپری رنگی تشکیل یافته است، به جای می‌گذارد، حتی با برخی سلاح های هسته ای تاکتیکی که اثر کمی دارند، قابل مقایسه است! چرا که فقط یک موشک با کلاهک هسته ای با توان کم می تواند یک ناو گروه آمریکایی را وادار کند تا از موضع خود عقب نشینی و سپس به سرزمین مادر بازگردد!

اما همه اثر این سلاح در منطقه به کارگیری اش منحصر نمی‌شود، بلکه هنر دیگر این سلاح انسان دوست ـ چرا که هیچ اثر تخریبی ای بر انسان یا محیط زیست ندارد ـ به کارگیری در یک منطقه و اثرگذاری در هزاران کیلومتر آن سوتر است! ترس عمیقی که از به کار گیری این سلاح دامن اسرائیلی ها را گرفته است، از ورای  اخباری که توسط رسانه های این دولت غاصب منتشر می شود، قابل حس کردن است. شاید اسرائیلی ها بهتر می‌دانند کسانی که شبانه و در زیر دید مستقیم رادارهای آمریکایی ـ که پیشرفته ترینشان را هم وقتی در اسرائیل نصب می‌کنند، باز هم برای اداره کردن به دست اسرائیلی ها نمی دهند ـ آرم سپاه را بر روی ناوها درج می کنند یا پرچم ایران را در پایگاه تفنگداران دریایی آمریکا نصب می‌کنند، برای در هم پیچیدن تومار اسرائیل، در صورت اذن ولی امر، لحظه تردید نمی کنند!

جالب اینجاست که این سلاح رعب افکن به مقدار فراوان در ایران موجود است و البته سالیان سال است همراه با ترس فزاینده آمریکا و اسرائیل و برخی کشورهای ذی ترس! دیگر، به لبنان و دیگر مردم آزادی خواه مسلمان دنیا صادر شده و می شود و نمونه استفاده عملی از این سلاح در حمله اسرائیل به جنوب لبنان نیز شاهد بوده ایم، استفاده ای در خور توجه که صهیونیست های اشغالگر را به ترس و وحشتی عظیم فرو برد و باعث عقب نشینی چند کیلومتری شد!

تا این سلاح و امثالهم که کم هم نیستند، هست ،ارتش‌های بزرگ و قوی ای مثل ارتش آمریکا و ارتش اسرائیل، بهتر است به جای تهدید کردن ایران فکر حفره روباه درست کردن برای خودشان باشند که شاید تنها جانپناه مناسب در مقابل این چنین تسلیحاتی است!

می دانیم که نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، دارای گردان های غواص است که در عملیاتی چون فتح اسکله های عراقی، جاسوسی از ناوهای آمریکایی و عملیات های آبی خاکی مهارت زیادی دارند. این نیرو علاوه بر استفاده از تاکتیک های معمول جنگ در دریا، از تاکتیک های کم نظیری نیز برخوردار است که یکی از آنها، چگونگی فتح زیردریایی است. به طور معمول یک زیردریایی جنگی از سه طریق قابل دسترسی است: لوله های اژدر، در اصلی، محفظه خروج غواص. به نظر من با فتح یک زیردریایی اسرائیلی که احتمالا از کلاس “دلفین” و ساخته دست آلمانی ها است، می توان علاوه بر دستیابی به سلاح های هسته ای و متعارف موجود در این زیردریایی، خدمه آن را نیز به گروگان گرفت و سر فرصت با برخی از گروگان های ایرانی و فلسطینی و لبنانی، مانند چهار دیپلمات گروگان گرفته شده در لبنان، معاوضه کرد.

اما به غیر از زیردریایی، کشتی های جنگی اسرائیلی نیز وجود دارند، که هدف بسیار خوب و راحتی هستند. به نظرم اسرائیل حماقت زیادی در فرستادن این کشتی های به خلیج فارس انجام داده است چرا که در صورت دیگری این کشتی ها با نیروهای ایرانی، نه آمریکایی ها خود را داخل می کنند، نه می توان به کمک اعراب امیدی بست. تصرف یک کشتی جنگی اسرائیلی، کار راحتی است که از عهده غواصان و تکاوران نیروی دریایی سپاه و ارتش به راحتی بر می آید و اسکورت این کشتی حتی به نظر من ساده تر از اسکورت قایق های انگلیسی سال ۲۰۰۷ است.

این فرصتی که تازه به دست آمده است و شاید خیلی دوام نداشته باشد. به نظرم اگر ایرانی ها خودشان هم اقدام نکنند، نیروهای حزب الله لبنان به سادگی از کنار این فرصت نخواهند گذشت!

——

لینک های مرتبط:

حضور کشتی‌های جنگی رژیم صهیونیستی در آبهای خلیج فارس از فارس نیوز
رود دو ناو رژیم اسرائیل به خلیج فارس از تابناک

اما منظور از هک فیزیکی و هک فکری چیست؟

هک فیزیکی عبارت از هر نوع عملی است که باعث از بین رفتن سخت افزار یا اطلاعات رسانه مورد نظر شود، از حمله به سایت اینترنتی رسانه گرفته تا حمله نظامی!

هک فکری اما عبارت است از هدف گرفتن آدم ها و روندهای تولید محتوا در این رسانه ها که از نفوذ دادن آدم های خودی تا بی اعتبار کردن آدم های اصلی رسانه هدف را شامل می شود.

برای شروع بررسی، چند رسانه اصلی را که به نظر من بیشتر در معرض خطر هک فکری و فیزیکی هستند، انتخاب کردم که از قرار زیر است:
۱٫ رادیو زمانه
۲٫ رادیو فردا
۳٫ ردایو آمریکا، VOA
4. بی.بی.سی فارسی
۵٫ دویچه وله فارسی

طبیعتا شبکه های داخلی از این قضیه مستثنا هستند چرا که نوع برخورد با آنها فرق می کند. همچنین سایت های سبز نیز به علت نگاه امنیتی و امکان حذفی که در موردشان وجود دارد، کمتر مورد هک قرار می گیرند، مخصوصا هک فکری که هزینه های زیادی را نیز در بر دارد. حال این ۵ رسانه را به اجمال و براساس تلاش های انجام شده که در معرض افکار عمومی قرار گرفته اند، بررسی می کنیم.

۱٫ رادیو زمانه:
رادیو زمانه که با بودجه مستقیم یک کشور خارجی برای اثرگذاری در میان جوانان و نخبگان فرهنگی ایرانی داخل و خارج کشور تشکیل شده است، از آغاز تاکنون فراز و نشیب زیادی داشته است. دوره اول این رسانه که با حضور آدم های شناخته شده و حرفه ای ایرانی مدیریت می شد، آن چنان برای سیستم اطلاعاتی ایجاد مزاحمت کرده بود که تلاش گسترده ای برای هک فکری یا به اصطلاح “زدن سر” آن آغاز گردید.
فشار اصلی این هک فکری، بر روی طرف خارجی سفارش دهنده قرار داشت به شکلی که با تکیه بر بی اعتمادی ذاتی موجود بین ایرانی ها و هلندی ها، باعث تقویت عدم اعتماد و بینش “سواستفاده تیم ایرانی از موقعیت داده شده” گردید. در عین حال به نظر من تلاش سیستم اطلاعاتی بر آن قرار گرفت که به جای تیم اداره کننده قوی ایرانی، تیمی ضعیف اما پر سر و صدا، اداره رادیو زمانه را بر عهده بگیرد و در عین حال مدیریت مستقیم با طرف خارجی باشد که از ابتدا نتیجه فعالیت چنین تیمی مشخص بود.

رادیو زمانه، در دوره نخست به علت شناخت تیم اداره کننده ایرانی از داخل کشور و دانستن نقاط ضعف و قوت خود و اشراف بر بی برنامگی فرهنگی و فقدان رسانه مناسب برای مقابله در داخل کشور؛ محبوبیت خوبی به دست آورده بود. به عنوان مثال در همان دوره، مصاحبه یکی از نویسندگان سرشناس ایرانی، که از مصاحبه با رسانه های داخلی و خارجی پرهیز می کرد، را در زمانه خواندم. با او تماس گرفتم و از علت شکستن تحریم رسانه ها سوال کردم و در پاسخ شنیدم که “شخصی شناخته شده و با اطلاع از ادبیات و فرهنگ که تمامی آثار مرا خوانده بود آمد و من دو سه ساعتی با او گپ زدم و از این گپ زدن، لذت هم بردم و در انتها حاصل مصاحبه ای شد که شما خواندید. این نویسنده اصلا از ماهیت زمانه اطلاعی نداشت و تنها حرفه ای بودن مصاحبه کننده و نوع برخورد او، باعث شکستن حصر چندین ساله اش شده بود.

رادیو زمانه قوی و اثرگذار، این چنین هدف هک فکری قرار گرفت و در نهایت طرف خارجی، فریب اطلاعاتی را خورد و تیم قوی موسس را کنار گذاشت. از یاد نبریم که یک تیم قوی در حال کار همیشه روی خط قوانین حرکت نمی کند بلکه نیاز به شکستن قوانین خشک دارد و در صورت یک رفتار کاملا قانونی و خشک، از هم می پاشد.

بعد از این هک فکری، نوبت به قدرت نمایی فیزیکی رسید و در روزهای گذشته، “ارتش سایبری ایران” با قدرت نمایی و با هدف ایجاد رعب در میان تیم فنی اداره کننده، سایت زمانه را پایین آورد. گزارش هایی که از این هک به دست آمده است، نشان از پاک شدن بخش زیادی از اطلاعات دارد که خود نشان از دسترسی مناسب و انجام موفق این هک فیزیکی است.

رادیو زمانه کنونی، نه از نظر فکری چیز خاصی دارد، نه از نظر فیزیکی قابل اعتماد است. طرف خارجی هم دیگر ناامید شده است و آب رفته به جوی باز نمی گردد. شاید هک فکری و فیزیکی رادیو زمانه، موفق ترین هک آشکار شده توامان تاکنون در کارنامه سیستم اطلاعاتی ایران باشد.

۲٫ رادیو فردا
رادیو فردا ارزش هک فیزیکی ندارد، در واقع یک شبکه رادیویی انفعالی است که بر مبنای خبر و موسیقی استوار شده است. اما می تواند مورد هک فکری قرار بگیرد. شیوه رادیو زمانه در اینجا هم کاربرد داشته است. در عین حال از شیوه دیگری که به علت عجول بودن آمریکایی ها کاربرد خوبی دارد، استفاده شده است. این شیوه که در دیگر رسانه ها نیز کاربرد دارد، نفوذ آدم های خاکستری در این گونه رسانه هاست.

اما آدم های خاکستری کیستند؟ در تعریف این آدم ها باید گفت کسانی هستند که به علت خصوصیات درونی یا عوامل محیطی، طوری بار آمده اند که هیچ وقت دل به طرف خاصی نمی سپارند، تا زمانی که در ایران باشند یا در رسانه هایی که خط قرمزهای نظام را رعایت می کنند و به آن التزام دارند، در جهت خط فکری آنها فعالیت می کنند و زمانی که در رسانه ای مانند رادیو فردا مشغول می شوند، این فعالیت در جهت خواسته های آنها صورت می گیرد.

آدم های خاکستری، هیچ وقت برای هدف “براندازی” یا “تغییر رژیم” مهره های مناسبی نیستند اما برای رسانه هایی مانند رادیو فردا، تنها آدم های در دسترس هستند. این آدم ها به راحتی با وعده کمک مالی یا تهدید جانی علیه خود یا خانواده اشان که احتمالا در ایران هستند، به ابزار دست سرویس های اطلاعاتی ایران تبدیل می شوند و سر بزنگاه با تحلیل های خود، طرف خارجی را به گمراهی رهنمون می شوند.

به نظرم این شیوه هک فکری به همراه فشار به خبرنگاران این رادیو هر از چند گاه، در مورد رادیو فردا اعمال می شود وآن را به یک رسانه “نه چندان تاثیرگذار” تبدیل کرده است. در واقع اصلا رادیو فردا بی اثر است!

۳٫ رادیو صدای آمریکا VOA

رسانه ای که مدتها تیول یک نفر باشد، تقریبا حتی از هک فکری نیز بی نیاز است. یعنی به معنی واقعه کلمه رادیو صدای آمریکا، ارزش برنامه ریزی ندارد. شاید سرویس های اطلاعاتی ایران، برنامه ای دراز مدت برای کانالیزه کردن شیوه رسیدن اخبار به رادیو صدای آمریکا داشته باشند ـ که قطعا دارند! ـ اما به نظر نمی رسد نیازی به در اختیار گرفتن آدم های این رسانه احساس شود. هر چند در اختیار گرفتن این آدم ها ساده است و همیشه می توان برای آن اقدام کرد!

در یک کلام رادیو صدای آمریکا VOA به خاطر عوامل متعدد خطری نیست که نیاز به هک هیچ بخشی از آن باشد و تنها مهم ترین فعالیت آن، حمایت از فیلترشکن اولتراسرف بوده است که البته در اصل ربطی به این رادیو ندارد و سیاست دولت آمریکا است.

۴٫ بی. بی. سی فارسی BBC Persian

بی. بی. سی فارسی، رسانه کهنه کار انگلیسی که از دیرباز ابزار دست دیپلماسی عمومی و پنهان بریتانیا بوده است، حکایت دیگری دارد. بی. بی. سی بنا بر ضرورت جنگی شکل گرفته است، یعنی این رسانه در اصل برای جنگیدن و پیشتیبانی از جنگ طراحی شده است.

بنگاه سخن پراکنی بریتانیا، شیوه های پنهان و آشکار بسیاری را در فعالیت خود در پیش می گیرد و به جرات می توان گفت از نخستین اهداف هک فکری سرویس های اطلاعاتی ایران بوده است. هم اکنون نیز به نظر من زمین نخست نبرد، بی. بی. سی فارسی است. اما چرا؟

جواب این سوال در شیوه جذب همکار برای بی. بی. سی فارسی نهفته است. این رسانه تا هنگامی که به شکل صوتی و در قالب رادیو بی. بی. سی فعالیت می کرد، از تیم تقریبا بسته ای استفاده می کرد که نفوذ در آن کار ساده ای نبود. البته به نظر من شیوه بی اعتبارسازی منابع در مورد این رسانه قوی از مدت ها قبل به کار رفته است که در بسیاری از موارد بی. بی. سی با هدایت تیم های قوی و به علت استفاده از شیوه های مناسب برای تایید خبر، از آن جسته است. در واقع در میان این چند رسانه های که بررسی می کنیم، بی. بی. سی حرفه ای ترین است و به همین خاطر درگیری پنهان با آن، از همه سنگین تر و بیشتر است.

اما هنگامی بی. بی. سی فارسی تصمیم به راه اندازی تلویزیون به زبان فارسی گرفت، ناگهان یک فرصت طلایی در مقابل سرویس های اطلاعاتی ایران ظاهر شد. تیم بسته بی. بی. سی که به دقت توسط سرویس ضد اطلاعات بریتانیا کنترل می شدند، باز شد و افراد جدیدی وارد آن شدند. این افراد بیشتر از میان روزنامه نگاران اصلاح طلب ایرانی بودند که پس از باز شدن فضای رسانه ای در ایران، فعالیت خود را آغاز کرده بودند.

البته بی. بی. سی با برگزاری برخی دوره های روزنامه نگاری از راه دور ـ که دوره حضوری آن زمانی در ترکیه برگزار شد ـ و نشریه کارگاهی زیگ زاگ، سعی کرده بود همکاران تلویزیون فارسی اش را خود انتخاب کند نه اینکه سرویس های اطلاعاتی ایران آن را برایش انتخاب کنند.

به نظرم بازی اصلی بی. بی. سی و سرویس های اطلاعاتی ایران در داخل بی. بی. سی جریان دارد. شاید ـ و به نظر من قطعا ـ اکثر کسانی که از ایران رفتند و وارد تلویزیون بی. بی. سی فارسی شدند، هیچ ارتباطی با سرویس های اطلاعاتی ایران ندارند، اما ذات محتاط و توطئه گر انگلیسی ها، نمی تواند دربست چنین چیزی را قبول کند! هر پاراگراف خبر، هر عکس و هر گزارش ارائه شده ایرانی ها، توسط آدم های مورد اعتماد و بعضا ناشناس سرویس اطلاعاتی بریتانیا بازنگری می شود و حتی نکات غیر مرتبط در کنار هم قرار داده می شوند تا راه نفوذ اطلاعاتی ایران بسته شود.

گاهی اوقات هم بی. بی. سی هنگام شک کردن به فرد یا افرادی، محیط را برای آنها بازتر می کند تا خودشان را نشان دهند و به قولی مرتکب اشتباهی شوند که ظن همکاری با ایرانی ها را به یقین تبدیل سازد. به نظرم بچه های ایرانی ای که در بی. بی. سی کار می کنند، از این بابت متحمل فشار زیادی می شوند و من شخصا برای این دوستان روزنامه نگار احساس تأسف می کنم که مهارت حرفه ای شان خیلی اوقات نادیده گرفته می شود.

استدلال سرویس اطلاعاتی بریتانیا احتمالا این است که این افراد حتی اگر خودشان همکاری را آغاز نکرده باشند، اما در دوران فعالیت در ایران زیر نظر بوده اند و ممکن است احضار شده باشند و هم اکنون نیز خانواده ایشان در ایران هستند.

شیوه دیگر بازی با بی. بی. سی فارسی، هدف قرار دادن فیزیکی امواج ارسالی از ماهواره ها است که البته دیگر هک فکری نیست و هک فیزیکی کاملی است که توسط بچه های همیشه در صحنه سپاه! عملی می شود، البته این حدس من است!

بی. بی. سی فارسی در نهایت با وجود ایرانی هایی که در آن کار می کنند، پس از مدتی به علت درگیری های اطلاعاتی، با نوعی مشکل از درون روبرو خواهد شد که براساس برد هر طرف بازی یعنی سرویس اطلاعاتی ایران یا انگلستان، نوع این فروپاشی متفاوت خواهد بود.

۵٫ دویچه وله فارسی

از این جهت دویچه وله فارسی را بررسی می کنم که نقش این رسانه به ظاهر بی طرف، کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. جایزه وبلاگی دویچه وله را من به عنوان یک دام اطلاعاتی مورد بررسی قرار می دهم. برندگان این جایزه البته تقصیری ندارند بلکه طراحان آن از نظر من به دنبال جذب بخش خاکستری و غیر سیاسی وب بودند.

دویچه وله فارسی از یک طرف آن قدر تاثیر گذار نیست که نیازی به هک فیزیکی باشد و از طرف دیگر به هر حال یک رسانه است و باید برای هک فکری آن کاری کرد. به نظرم بازی برای دویچه وله تازه شروع شده است و آدم های خاکستری و نفوذها تازه در حال رسوخ به دویچه وله هستند.

این پنج رسانه را به اختصار و اجمال و احتمالا با اشتباه بسیار بررسی کردم. اما نه رسانه های مورد هدف سرویس های اطلاعاتی ایران به اینجا ختم می شود و نه راه های نفوذ و تاثیرگذاری و مقابله با این رسانه ها، در این نوشتار احصاء شده اند. بازی رسانه ای سرویس های اطلاعاتی ما با رسانه هایی که سرشان در خارج از ایران است، تازه شروع شده است!