اما به هر حال رازهای پس پرده بالاخره روزی باید آشکار شوند. یعنی بالاخره روزی می رسد که ما یک دوجین از موشک‌‌های مسلح به کلاهک هسته‌ای مان را نشان می‌دهیم. یک آزمایش کوچک هسته‌ای که شامل آزمایش یک سلاح هسته‌ای تاکتیکی با دارای قدرت محدود و کنترل شده است، نمایش موشک‌های مسلح به سلاح هسته‌ای ایرانی را کامل می کند.

اما چه وقت به چنین جایی می رسیم؟ چرا تا به حال چنین کاری نکرده ایم؟ جواب این سوالات را غربی ها خوب می دانند. هم اکنون یعنی در شرایط کنونی، حرف ما در ایران این است که ما سلاح هسته ای نداریم و نمی خواهیم بلکه یک برنامه صلح آمیز هسته ای داریم. حرف ما این است که حتی غنی سازی بیست درصد را هم نمی خواهیم به شرطی که سوخت مناسب برای رآکتور تهران را به ما بدهید. حرف ما این است که وقتی می گوییم سلاح هسته ای نداریم، ما را به سمت داشتن این سلاح هل ندهید.

اینها حرف های گزافی نیست. اما وقتی به قول اسرائیلی ها “معبد سلیمان” ما هم در آستانه فرو ریختن باشد، پس آنچه در پستو است، آنچه که می گوییم نداریم، از اعماق مخفی گاه ها بیرون می آید، و اراده به کار بردن آن نیز از عمق لایه های ذهن، برای جهاد دفاعی به سطح تصمیم گیری می رسد.

هیچ کدام از ما، آن روز را نمی خواهیم. به خلاف فرماندهان نظامی آمریکایی و اسرائیلی، مشتاق به کار بردن سلاح های هسته ای انبار شده قبل از گذشتن تاریخ مصرفشان نیستیم. جان هایی که از دست خواهد رفت با جان های ما و اطرافیان ما برابر است. اما وقتی چاره ای نباشد، جز استفاده از تمامی ظرفیت هسته ای، چه می توان کرد؟

البته همان روز هم، ابتدا به ساکن به کسی حمله نمی کنیم. برای بازدارندگی است که شمار زیادی نزدیک به ۱۰۰ عدد موشک مجهز به سلاح هسته ای و پخش شده در سرتاسر نقاط کشور را آماده عمل می کنیم و بعد اعلام می کنیم که ما هم “سلاح خدایان” را دست داریم و اگر لازم باشد، المپ را به آتش می کشیم، چه باک از نتیجه.

پیش‌تر نوشته بودم که فردای نخستین آزمایش هسته‌ای ایران، یک روز معمولی معمولی است. حالا می‌گویم فردای نخستین آزمایش هسته‌ای ایران، باز هم یک روز معمولی است ولی دومین آزمایش هسته‌ای ایران در آن اتفاق می‌افتد.

پی نوشت: ما سلاح هسته ای نداریم، بی خود گمانه زنی غلط از این پست من نکنید.

روز گذشته احتمالا در بیابان‌های مرکزی ایران، جایی که زمانی آمریکایی ها و برخی کشورهای غربی می‌خواستند ضایعات هسته‌ای خودشان را دفن کنند، یک انفجار هسته‌ای زیر زمینی رخ داده است. قدرت این انفجار نه آن قدر زیاد بوده است که آسیب چندانی به منطقه وارد کند و نه آن قدر کم که دانشمندان هسته‌ای ایرانی، در آزمایشاتشان به مشکلی برخورند.

امروز یک روز معمولی است و مطابق معمول روزهایی که خبری از ایران وجود دارد ـ که شامل ۹۰ درصد ایام سال می شود ـ اخباری این چنین را در سایت های خبری خارجی می توان دید:

رویتر: ایران بمب هسته‌ای اش را منفجر کرد

سی.ان.ان: ایران بمب هسته‌ای منفجر کرد

الجزیره: دومین بمب هسته‌ای اسلامی آزمایش شد

العربیه: بمب هسته‌ای شیعی منفجر شد

یاهو نیوز: انفجار هسته‌ای در ایران،

جروشالیم پست: آخوندها به سلاح هسته‌ای دست یافتند

واشنگتن پست: انفجار هسته‌ای در ایران، بهت و حیرت در تل آویو

داخلی ها هم تیترهایشان البته همراه با تبریک این دستاورد به امام زمان و مقام معظم رهبری همراه است و به قرار زیر است:

کیهان: اولین بمب هسته‌ای ایران، آزمایش شد

جمهوری اسلامی: ایران یک آزمایش هسته‌ای موفقیت آمیز انجام داد

ایران (روزنامه دولت): با فرمان رییس جمهور، بمب هسته‌‌ای صد درصد ایرانی آزمایش شد

اطلاعات: بمب هسته‌ای ایرانی که سالها به دنبال دستیابی به آن بودیم، منفجر شد

البته بقیه روزنامه های ایرانی و سایت ها هم هستند ولی نمی توان به انتشار آنها تا ابد مطمئن بود!

جنجال خبری اما باعث نمی شود که زندگی عادی در ایران ادامه پیدا نکند، کارمندها سر ساعت یا گاهی با تاخیر کمی، کارت ورودشان را نزنند، نانواها نان غیر یارانه ای با کیفیتشان را تولید نکنند، اشتراک اینترنت پر سرعت خیلی ها به اتمام نرسد و دوباره تمدید نشود. حتی این جنجال باعث نمی شود که قیمت اینترنت کمی ارزان تر شود یا صدا و سیما در برنامه‌های بی خودش اندکی تجدید نظر کند.

روز پس از نخستین آزمایش هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران، برای ما ایرانی ها روزی معمولی خواهد بود اما در چشم‌های بسیاری از ما، برقی جدید در خود خواهند داشت. برقی که از غرور و قدرت ملی ناشی می شود.

و أعدوا لهم ما استطعتم من قوة ، و من رباط الخیل ، ترهبون به عدو الله و عدوکم

نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا نخستین ناوگان دریایی جهان را داراست. این را من نمی گویم بلکه ۲۸۹ کشتی و بیش از ۳۷۰۰ هواپیمای آن می گوید. این نیرو بعد از جنگ جهانی دوم و از بین رفتن قدرت دریایی انگلستان، به نخستین نیروی دریایی دنیا تبدیل شد. البته در فرایند جنگ سرد، شوروی سابق در رقابتی تنگاتنگ پا به پای آمریکا آمد و حتی در مواردی مانند زیردریایی های اتمی، از آن جلو هم زد اما با فروپاشی آن و فراموشی این رقابت تا سال های اخیر، بزرگترین و برترین نیروی دریایی آرام آرام با پایگاه هایی که در سراسر دنیا دارد، از ژاپن تحت اشغال گرفته تا پایگاه های اسپانیا، ایتالیا، اشتوتگارت، پاناما، استرالیا و … شکل گرفته است.

این نیروی دریایی، تقریبا همه نوع اسلحه ای در اختیار دارد. اسلحه های تهاجمی، دفاعی، تجسسی که امکان شناسایی تهدید، دفاع در مقابل تهاجم و تهاجم متقابل یا پیشگیرانه را به این نیرو می‌دهد. برای مثال هواپیمای مشهور F-14 ملقب به تامکت که به خاطر حضور در نیروی هوایی ایران برای ایرانی ها آشنا است، از جمله سلاح های نیروی دریایی آمریکا است که در اصل برای نشست و برخاست از روی ناو هواپیما بر طراحی شده است.

اما سلاح جدید سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، از جمله سلاح هایی است که نه تنها ناوهای آمریکایی با انبوه تجهیزات پیشگیرانه شان بلکه دیگر تسلیحات دنیای مدرن نیز در برابر آن دفاعی ندارند. این سلاح مدرن چیزی نیست جز آرم سپاه پاسدران انقلاب اسلامی که بر روی ناوها، تانک ها و دیواره پایگاه‌ها نقش می‌بندد و بسیار بیشتر از انواع موشک های مخرب با کلاهک های جنگی گوناگون اثر می‌گذارد! آن هم اثری که باقی می‌ماند نه مثل یک موشک که اثرش بعد از چند روز از بین می‌رود.

ترس و هراسی که به کارگیری این سلاح ساده که فقط از چند تکه شابلون و اسپری رنگی تشکیل یافته است، به جای می‌گذارد، حتی با برخی سلاح های هسته ای تاکتیکی که اثر کمی دارند، قابل مقایسه است! چرا که فقط یک موشک با کلاهک هسته ای با توان کم می تواند یک ناو گروه آمریکایی را وادار کند تا از موضع خود عقب نشینی و سپس به سرزمین مادر بازگردد!

اما همه اثر این سلاح در منطقه به کارگیری اش منحصر نمی‌شود، بلکه هنر دیگر این سلاح انسان دوست ـ چرا که هیچ اثر تخریبی ای بر انسان یا محیط زیست ندارد ـ به کارگیری در یک منطقه و اثرگذاری در هزاران کیلومتر آن سوتر است! ترس عمیقی که از به کار گیری این سلاح دامن اسرائیلی ها را گرفته است، از ورای  اخباری که توسط رسانه های این دولت غاصب منتشر می شود، قابل حس کردن است. شاید اسرائیلی ها بهتر می‌دانند کسانی که شبانه و در زیر دید مستقیم رادارهای آمریکایی ـ که پیشرفته ترینشان را هم وقتی در اسرائیل نصب می‌کنند، باز هم برای اداره کردن به دست اسرائیلی ها نمی دهند ـ آرم سپاه را بر روی ناوها درج می کنند یا پرچم ایران را در پایگاه تفنگداران دریایی آمریکا نصب می‌کنند، برای در هم پیچیدن تومار اسرائیل، در صورت اذن ولی امر، لحظه تردید نمی کنند!

جالب اینجاست که این سلاح رعب افکن به مقدار فراوان در ایران موجود است و البته سالیان سال است همراه با ترس فزاینده آمریکا و اسرائیل و برخی کشورهای ذی ترس! دیگر، به لبنان و دیگر مردم آزادی خواه مسلمان دنیا صادر شده و می شود و نمونه استفاده عملی از این سلاح در حمله اسرائیل به جنوب لبنان نیز شاهد بوده ایم، استفاده ای در خور توجه که صهیونیست های اشغالگر را به ترس و وحشتی عظیم فرو برد و باعث عقب نشینی چند کیلومتری شد!

تا این سلاح و امثالهم که کم هم نیستند، هست ،ارتش‌های بزرگ و قوی ای مثل ارتش آمریکا و ارتش اسرائیل، بهتر است به جای تهدید کردن ایران فکر حفره روباه درست کردن برای خودشان باشند که شاید تنها جانپناه مناسب در مقابل این چنین تسلیحاتی است!

همچنین غرب نشان داده است که در هر مرحله ای، از عملیات پنهان برای ضربه زدن به هسته ای شدن ایران استفاده می کند؛ دانشمندان هسته ای را می رباید، ماشین آلات دستکاری شده را به ایران می فروشد تا در هنگام شروع به کار یا بعد از آن منفجر شوند، ماشین آلات آلوده را به ایران می فروشد تا بعدا به عنوان سندی برای سلاح هسته ای از آن استفاده کند.

آمریکا در واقع دلش یک دشمن قوی می خواهد. دشمنی که بتوان همه را از آن ترساند و در این میان سلاح هسته ای که کابوس نابودی دنیا در اثر استفاده از آن وجود دارد و خود آمریکایی ها به خاطر استفاده از آن، بیش از هر کس دیگری با این کابوس دست و پنجه نرم می کنند؛ بهانه بسیار خوبی است.

به نظرم، آمریکا یک ایران قوی در منطقه، مجهز به سلاح هسته ای با برد محدود که نتواند تمام خاک آمریکا را تهدید کند و مهار شده توسط تحریم ها و همسایه ها و حضور نظامی آمریکا را در طرح و نقشه خود پذیرفته و جای داده است. تنها مشکل این طرح کاسه داغتر از آش شدن اسرائیل است که این وسط برای رهایی از مشکل وجودی و ماهیتی خود، ممکن است دست به ماجراجویی بزند.

این وسط اگر ایران سلاح هسته ای داشته باشد یا خبر داشتن پنهانی آن پخش شود، اتفاق خاصی نمی افتد. فروش محصولات نظامی به شدت بالا می رود، حضور نظامی آمریکایی ها تقویت می شود و اسرائیل باز هم کمک های بیشتری می گیرد. در واقع روند کنونی تغییری نمی کند چون سلاح هسته ای ایران تا سال های متمادی، سلاح هسته ای بزرگ و بی قواره و غیر قابل کاربردی است. زمان می برد تا ایران هم به کلاک های هسته ای تاکتیکی دست پیدا کند، مگر اینکه مثل چین نقشه این ها را از آمریکا بدزدد.

دیر زمانی نخواهد رسید که احمدی نژاد در جمع مردم فلان شهر بگوید: از آنها خواستیم سوخت ۹۰ درصد را برای ساخت بمب هسته ای به ما بدهند و گفتیم اگر ندهند، خودمان غنی می کنیم و همان جا در لحظه دستور غنی کردن ۹۰ درصدی را صادر کند!