عموی من که آن موقع سرباز بود و مجبور بود سر صبحگاه های سربازی، تا تمام شدن سرود به حالت خبردار بایستد، می گفت دقیقا دو دقیقه و پنجاه و نه ثانیه نواختن آهنگ سرود طول می کشیده است. سرودی که مثل خیلی از چیزهای اول انقلاب، محصول شور انقلابی بود و به طور صریح و واضح خواسته های مردم انقلابی را بیان می کرد.

تاریخچه ساخته شدن این سرود هم جالب است. متن زیر را در اینترنت یافتم:

اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی اولین سرودی که به صورت رسمی به عنوان “سرود ملی جمهوری اسلامی” از رسانه های جمعی پخش و معرفی شد، سرود ملی “شد جمهوری اسلامی به پا …” بود. شعر این سرود را که تا سال ۷۱ به عنوان سرود ملی جمهوری اسلامی ایران شناخته می شد، می توانید در زیر بخوانید:

شد جمهوری اسلامی به پا

که هم دین دهد هم دنیا به ما

یاریگر ما دست خداست

ما را در این نبرد او رهنماست

از انقلاب ایران دگر

کاخ ستم گشته زیر و زبر

تصویر آینده ی ما، نقش مراد ماست

شور سلحشوری ما، ایمان و اتحاد ماست

شام سیاه سختی گذشت

خورشید بخت ما تابنده گشت

در صحنه ی قرآن جاودان

پاینده باد نام ایران

شعر این سرود، سروده ی مرحوم ابوالقاسم حالت، شاعر نام آشنای عرصه ی طنز و سیاست می باشد.

تعویض این سرود در سال ۱۳۷۱ نشان می دهد که یا جمهوری اسلامی موفق شده است هم دین و هم دنیا را به مردم بدهد یا اینکه موفق نشده است هیچ کدام از این ها را بدهد یا اینکه تنظیم کنندگان سرود جدید، وظایف جدیدی را برای جمهوری اسلامی تعریف کرده اند و دیگر به این سرود نیازی نبوده است.

اما اگر بخواهیم منصفانه برخورد کنیم، باید گفت که اول انقلاب مردم شور زیادی داشتند و توقع برآورده کردن انتظاراتشان را از انقلاب داشتند. این شور و امید در سرود اولیه انقلاب نیز انعکاس پیدا کرد. مردم از جمهوری اسلامی توقع داشتند که هم وضع دنیای ایشان را اصلاح کند و هم آخرتشان را آباد کند. انتظاری که تنها باید از حکومت معصوم (ع) داشت و تمامی حکومت های قبل از معصوم، هیچ یک توانایی تامین صد درصد نیازهای مادی و معنوی مردم را ندارند.

به هر صورت این سرود، در سال ۱۳۷۱ عوض شد و اکنون سرودی معقولانه که هم نگاهی به پیشینه تاریخی ایرانیان دارد و هم بعد مذهبی آن را در نظر می گیرد، هر روز صبح و غروب از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران شنیده می شود.

پ.ن: این روزها این سرود شده ملکه ذهن من، راه می روم و می خوانم، شد جمهوری اسلامی به پا، که هم دین دهد، هم دنیا به ما!