۱٫ اخبار رسمی دروغ، خبرهای غیر رسمی راست!

انگار در این کشور قرار نیست کسی خبر راستی را بدهد و همیشه اخبار رسمی باید دروغ باشند! فرقی نمی کند که این حادثه انفجار بمب در حسینیه رهپویان وصال شیراز باشد یا سفر رهبری به قم! این اصل  اساسی است که اخبار راست را باید از منابع غیر رسمی شنید و حرف راست از دهان آدم های رسمی در نمی آید. روایت های مختلف از سفر رهبری به قم که آ« را از ۱۵ مهر تا ۱۵ آبان! عنوان کرده بودند، به سادگی فرصت حضور در نمایشگاه رسانه های دیجیتال را از قمی‌ها گرفت. من می خواستم غرفه ای برای ایران توئیت بگیرم و مخاطبان جدیدی برای این سایت جذب کنم اما ناهماهنگی و بی خبری که به نظرم عامدانه از سوی مسوولین رسمی صورت گرفت، باعث شد این نمایشگاه مهم را از دست بدهم.

البته برای قم بد نشد! دقیقه نود سفر رهبری، به جای یک هفته، دو هفته طول کشید و کارهای زمین مانده مسوولین بیشتر پایان گرفت! مثلا یکی از باندهای بلواری که نزدیک به ۵ سال در انتظار آسفالت شدن به سر می برد، آسفالت شد و پلی که چند سال دیگر باید منتظر کامل شدن می ماند، به سرعت به انجام رسید! دست آخر هم خبر راست و درست در یکی از سایت های به اصطلاح سبز منتشر شد! و اتفاقا، تاریخ درست سفر هم همان بود.

۲٫ خبری در راه است، اما شما نمی توانید آن را پوشش بدهید!

به خلاف همه تاکیدهای مسوولین محترم بر لزوم انتشار اخبار سفر رهبری به صورت درست و گسترده، اولین گروهی که فعالیت هایشان دچار تحدید شد، خبرنگاران بودند. عکاس ها و خبرنگارها، به خلاف تصوری بسیاری که در ایام سفر رهبری، بیشتر مشغول کار خواهند شد، روزهای کم کاری را پشت سر گذاشتند. علت هم مشخص بود! بعد از سالها هنوز هم مسوولین امنیتی و حفاظتی در سطح استان و صد البته کشور، برنامه ای یکسان وهماهنگ برای تشخیص عکاسان و خبرنگاران مجاز به تولید خبر نداشتند! هر گروهی برای خودش مجوزی صادر می کرد و گروه نهایی که حفاظت از رهبر را بر عهده داشت، هیچ کدام از این مجوزها را قبول نداشت! انگار اطلاع رسانی از رهبر به طور انحصاری در اختیار یک گروه خاص قرار دارد ودر واقع همین طور است.

در عصری که اخبار به صورت لحظه ای منتشر می شود، اخبار سفر رهبری را گروهی خاص پوشش دادند. کاری که شاید حتی مورد رضایت رهبری هم نباشد چرا که ایشان ضرورت اطلاع رسانی به هنگام در فضای مجازی را درک می کنند اما مسوولین شهری هم باید این ضرورت را درک کنند!

۳٫ شهروندان خبرنگاری که اجازه تهیه خبر نداشتند!

در یکی از ابتکارات قابل تحسین این سفر، بچه های سایت غیر رسمی رهبری، یعنی خامنه ای دات آی آر، از مردم خواستند که عکس ها و فیلم هایی را که تهیه کرده اند، برای این سایت بفرستند تا آنها را منتشر کنند اما در کمال تعجب، با بیشترین شدت ممکن، با هر گونه فیلم وعکس گرفتن حتی با تلفن همراه در طول این سفر برخورد شد! اگر چه برخی ها را نتواستند بگیرند و علی رغم میل مسوولین امنیتی شهر! پاره ای از تلاش های مردم برای استقبال از رهبری، توسط موبایل ها ثبت شد و در اینترنت نیز پخش شد، اما هر جا که توانستند، بازداشت کردند و فیلم ها راپاک کردند و دوربین ها را مورد عنایت قرار دادند!

صبح روز دیدار جوانان با رهبری را در کلانتری گذراندم و شخصا این مساله را آزمایش کردم. بماند که چه توهین هایی از جماعت کادر نیروی انتظامی شنیدم که از تهدید به ضرب و شتم تا مارمولک! گفتن همراه بود. حتی یکی از افسران دایره تجسس می خواست به من حقوق خوانده یاد بدهد که از حقوق چیزی نمی دانم و دیگری هم مشتاق یاد دادن ادب به من بود! رییس محترم کلانتری ۱۲ قم هم مرتب اصرار داشت که بد حرف زدن من باعث تنظیم گزارشی سرتاپا دروغ مبنی بر مخفیانه فیلم گرفتن! من از صف متقاضیان دیدار با رهبری شده است نه قلدارانه عمل کردن گروهبان کادر!

سر آخر هم تعهدی از من گرفتند که دیگر در موارد غیر ضروری! با موبایل در اطراف حرم فیلم برداری نکنم انگار نه انگار که اصلا فیلم برداری با موبایل جرمی نیست که من برایش تعهدی بدهم!

۴٫ همه مشکلات را به گردن رهبری می انداختند و می گفتند ما بی تقصیریم!

این ده روز در قم رسم شده بود که همه چیز را به گردن رهبر می انداختند! اینترنت کند می شد، ای اس پی می گفت مشکل از ترتیبات امنیتی سفر رهبری است! پی گیر که می شدی می دیدی روح رهبر که هیچ، حتی روح هیچ یک از مقامات امنیتی شهر هم خبری از این دستور کند شدن اینترنت ندارد و جالب اینکه کندی در منطقه ای بود که اصلا به سفر رهبری ربطی نداشت و خانه ما که در ۲۰۰ متری محل اقامت رهبر بود، اینترنت سریعی داشت! برق قطع می شد، تقصیر سفر رهبری بود، جلسه ای برگزار نمی شد، رهبر مقصر بود! انگار عده ای تنبلی و بی کفایتی خودشان را گذاشته بودند برای ایام این سفر!

۵٫ رسانه ملی، جایی که خلاقیت مرده است!

این چند روز انگار رسانه ملی جشن گرفته بود! هر چه تاکید رهبری بر این است که این رسانه هوشمندانه فعالیت کند و به جای تبلیغ و تعریف و تمجید، برنامه های مفید بسازد، این روزها رسانه ملی برعکسش عمل می کرد و ۲۴ ساعت فقط و فقط بدون هیچ خلاقیتی تصویر رهبر را نشان می داد! هر چقدر هم که این مساله بزرگ و حساس بود، صدا و سیما با این تکرار بی خلاقیتش، آن را معمولی و کوچک کرد! نمی دانم مگر قرار نبود حکم این آقای ضرغامی یک ساله باشد و بعد دوباره مورد تجدید نظر قرار گیرد؟ شاید بعد از این سفر، رهبر به تجدید نظری در ریاست این سازمان بی خلاقیت و اهل تکرار دست بزند!

باز هم حاشیه های ننوشته دارم! از برخوردهای به زعم من نادرست حفاظت که قلم و کاغذ را دم در از خانم ها می گرفتند تا بازرسی دم عوارضی که اگر جوان بودی، احتمال زیاد به ماشینت گیر می داد ولی اگر میانسال بودی، دیگر شکی به تو نبود! از شورای شهر بی سواد که در پلاکاردهای تبریکش غلط املایی داشت تا مسوول بخش رایانه ای ستاد استقبال که نمی دانست توئیتر یعنی چه! از بی نوایی شهر قم که وقتی می خواستند تعدادی بلوک سیمانی برای درست کردن خیابان صفائیه پیدا کنند، عدل آنها را از وسط خیابان اراک برداشته بودند!

این حاشیه ها بماند برای بعد! شاید پست بعدی از حاشیه های خوب هم نوشتم.

برادر عزیز ـ و قطعا یک برادر هستی! ـ عموفیلترباف گرامی، تویی که مثل روح از وبلاگ ها و وب سایت ها می گذری و در یک نگاه گذری متوجه می شوی کدام یک از دسته بندی ها شامل آنها می شود و بعد…

می خوام کمی بدون واسطه برای تو که قطعا می دانم اینها را می خوانی کمی از رنجی بگویم که خودت می بری و کمی هم از رنجی که ما وبلاگ نویس ها می بریم. صادقانه بگویم که احساس می کنم نه ما می دانیم تو چه رنجی می بری و نه تو می دانی که ما چه رنجی می بریم. در واقع اصلا قرار بر این است که ما با هم آشنا نشویم، چرا اگر ارتباطی با هم پیدا کنیم، ممکن است با هم هم ذات پنداری کنیم و دیگر یا دست ما موقع نوشتن فحش به تو بلرزد یا تو موقع اضافه کردن هر نشانی جدید به آن دیتابیس عریض و طویلت اندکی تردید کنی.

برادر من، رنج هایی که تو می بری کم نیستند!

می دانم که گاهی اوقات با تزاحم دستورها روبرو می شوی، نصفه شب است و در خانه استراحت می کنی، ناگهان تلفنت زنگ می زند و کسی از آن سوی خط، بدون احترام به ساعت استراحت تو که به تو و خانواده ات تعلق دارد، با صدایی خشن می پرسد چرا فلان وبلاگ ف ی لتر نشده است یا چرا فلان سایت ف ی لتر شده است، اینها را می پرسد بدون اینکه خبر داشته باشد شخص دیگری با مسوولیتی بالاتر قبلا همان دستورات متضاد را به شما داده است.

می دانم که تو هم برای خودت اصولی داری، قطعا معتقد نیستی که هر وبلاگی باید فیلتر شود، هر کسی تا یک خط نوشت دیگر نباید امیدی به دیدن وبلاگش بدون گذر از فیلترشکن ها داشته باشد. اما بسیاری اوقات مجبور می شوی به دلایلی روی اصول خودت پا بگذاری و تنها به یک مجری تبدیل شوی. این چیزی نیست که تو دوست داشته باشی، اینکه تو از خودت هیچ اراده ای نداری اما مجبوری رنج ببری، این هم بخشی از رنجی است که می بری.

یک چیز دیگر هم تو را رنج می دهد اما این بار از آن آگاه نیستی و فقط زمانی از آن آگاه خواهی شد که دیگر در این مسوولیت نباشی. تو الان از قدرتی که داری و غروری که به خاطر این قدرت گریبانگیر تو شده است، رنج می بری. اینکه با یک حرکت تو، یکی از شهروندان جامعه مجازی اجازه زندگی و حیات قانونی در بخشی از فضای مجازی را از دست می دهد، اگر چه اکنون تو را خوشحال می کند، اما موقتی است و سال یا سالیانی دیگر، که دیگران جای تو را گرفته اند، خواهی فهمید که رنج از دست دادن قدرت و آگاه شدن از غرور بی جایی که داشته ای، کم نیست!

البته رنج های کوچک تری هم هستند، اینکه با اینکه فیلترینگ هوشمند شده است و تو می توانی با خیال آسوده استراحت کنی، اما هستند دسته ای که استراحت تو را به هم می زنند و نامه می نویسند و می خواهند بدانند برای چه حیات قانونی در کشورشان از آنها سلب شده است. یا رنج این که بعضی ها را که می خواهی و باید ف ی لتر کنی، نمی توانی از حق قانونی حیات محروم کنی، چرا که یا پشتوانه ای قدرتمند دارند یا وجودشان در بعضی اوقات به نفع تو و مسوولین بالاترت است.

به عنوان آخرین رنج تو باید بگویم که حضورت در همه شبکه های اجتماعی و دیدن اینکه از تو صحبت می کنند و به تو فحش می دهند یا از تو طرفداری می کنند، در حالی که نمی توانی خودت را معرفی کنی و مجبور به تقیه!! هستی، رنجی است بس عظیم! به مانند لاک پشتی که با مرغابی ها پرواز می کند و اگر دهان باز کنی، دهان باز کردن همان و فرو افتادن همان!!

اما رنجهایی که ما می بریم؟

مگر این رنج ها مهم هستند؟ فکر نمی کنم هیچ وقت این نگرانی را داشته ای که صبح، بعد از وارد کردن نشانی وبلاگ یا وبسایتت به پیغام معروف “مشترک گرامی … ” برخورد کنی! نه، حداقل در اداره هیچ فیلترینگی بر روی اینترنت تو اعمال نمی شود و می توانی هر سایتی که بخواهی بروی، در خانه هم به احتمال قوی همین طور است! اما این نگرانی هر روز من وبلاگنویس است!

این مهمترین رنج ما است که خودت خوب می دانی، اما رنج های دیگر را نمی گویم، اینها رنجهای دیگر، همان چیزهایی هستند که در عین حال به وبلاگ نویسی لذت هم می بخشند و با عرض شرمندگی لذت شنیدن آنها را از تو سلب می کنم! بگذار که ما هنوز برای خودمان رازهایی داشته باشیم که تو نتوانی به آنها دست پیدا کنی!

—–

این دوستان تا لحظه انتشار پست در این باره نوشته اند:

نامه ای به عمو فیلترباف از وبلاگ وب نامرئی

نامه ای به عمو فیلترباف از وبلاگ کمانگیر

با ف ی ل ت رنیگ مهارت های شخصی را از بین نبریم از وبلاگ بر ساحل سلامت

کمی ملاحظات آماری برای عمو ف ی لترباف از وبلاگ آوای موج

پی نوشت:

مسوولین مجترم فی لترینگ، جدای از این نامه، نفس وجود ف ی لترینگ غیر قابل بحث است و در آن شکی نیست. آنچه مورد اعتراض است، اعمال سلیقه و فیلترینگ براساس عدم تحمل است، امیدوارم متوجه شده باشید.

خوشحالی این دوستان، به این علت است که بالاترین را ابزاری در دست دشمنان خود می بینند و دیده اند. اگر لینک این دوستان منفی می گیرد و از صفحه حذف می شود یا نظراتشان با منفی باران مخالفان پنهان می شود، گناه را نه به گردن محتوا که به گردن وسیله خنثی یی به نام بالاترین می اندازند.
در واقع بالاترین وقتی لینک این دوستان منفی می گیرد مقصر است، وقتی نظرات پنهان می شود مقصر است چرا که سیستمی طراحی نشده است تا هنگامی که این دوستان حرف حقی را می زنند ولی اکثریت به اشتباه آن را قبول ندارند، جلوی این اکثریت گرفته شود.

مثالی که در عالم واقع می توان زد، زمانی است که شخصی که همیشه حرف هایش به علت نفوذ یا قدرتی که داشته، خریدار داشته است، قدرتش را از دست می دهد و دیگر همه به او گیر می دهند و کسی به حرفش گوش نمی دهد. حالا همه به او حمله می کنند و حرف های درستش نیز با برخوردهای بدی مواجه می شود.اینجاست که شخص از نبود قدرت قبلی شاکی می شود.

همین مثال درباره دوستانی که از هک شدن بالاترین خوشحال هستند، تا اندازه ای صادق است.
البته لینک های من نیز در بالاترین با رای منفی حذف شده اند، نیمی به صفحه اول نرفته اند و نیمی دیگر هم که رفته اند به خاطر موضوع صد درد صد جذاب یا کمک خواستن از دیگران بوده است.
می توان گفت که جامعه کاربران بالاترین دچار دیکتاتوری اکثریت بر ضد اقلیت است، مطلبی که بارها دیگران گفته اند و این اکثریت بیشتر دوست دارند پز اپوزیسیون بگیرند، خلاف نظام جمهوری اسلامی عمل کنند، مسائل جنسی و غیر اخلاقی را دوست دارند و ناشناس دق دلی خودشان را سر افراد مذهبی خالی می کنند.
اما اینها باز هم باعث نمی شود، وسیله ای به نام بالاترین هدف حمله قرار گیرد. این وسیله خوب است و یا باید قواعد بازی را در آن رعایت کرد و بدون تقلب جلو رفت نه مثل برخی رسانه های وطنی تقلب کرد و تقلب کرد و بعد هم علم خوشحالی بسته شدن بالاترین را برداشت!

امیدوارم بالاترین زودتر برگردد و باعث شود که دیگر محیط های مجازی هم از بالانشین های خمار! خالی شوند مخصوصا فرند فید!

البته فارس متوجه اشتباه خود شد و لحظاتی بعد خبر را با عکس اصلاح شده منتشر کرد.

با توجه به صورت مساله بالا، ببینیم چرا فارس نیوز مرتکب این اشتباه شده است؟

مشکل احتمالا از یکی از این حالت های زیر حادث شده است:

حالت اول: شخص خاصی در فارس نیوز برای انتخاب عکس برای خبر وجود ندارد، در این حالت دبیر هر قسمت، عکس مورد نظر خود را به خبر می چسباند که البته شخص دبیر این کار را نمی کند، بلکه یک نفر در سرویس این وظیفه را به عهده می گیرد. این فرد به یک ارشیو عکس کلی دسترسی دارد، اما این ارشیو هم عکس های جدی را در بر می گیرد و هم عکس های شوخی و هزل مثل عکس نخست مرکل.

حالت دوم: در فارس نیوز سرویس عکس وظیفه انتخاب عکس را به عهده دارد، اما همچنان ارشیوها منظم نیستند. ممکن است سرویس عکس از یک سیستم ان لاین برای انتخاب عکس استفاده می کند و متاسفانه روی این سیستم عکس های مضحک نیز قرار دارد. در هر حال نهایتا عکس قبل از انتشار توسط دبیر مربوط کنترل نمی شود.

به نظر می رسد مشخص کردن این که کدام حالت در واقع اتفاق افتاده است، مشکل باشد. در هر حال علت اصلی این اشتباهات، به نظر من، نبود یک سیستم کنترل و نظارت مستقل از منتشر کنندگان و دست اندرکاران خبر است. برای فارس زحمتی ندارد که سیستم کنترل کیفیت خبر را مستقر کند و این سیستم ورای سیستم انتشار، اشتباهات این چنیینی را اصلاح کند. البته چنین سیستمی قطعا دبیران فارس را ناراحت خواهد کرد چرا که ازادی عمل انها در حد کنونی نخواهد بود و یقینا هر کاری که بخواهند انجام بدهند، توسط این سیستم به طور لحظه ای کنترل می شود.

اگر چنین سیستمی مستقر شود، ان وقت دبیر بخش سیاسی نخواهد توانست مصاحبه ای انجام نشده! با محمد صالح مفتاح را منتشر کند. مصاحبه ای که خود مصاحبه شونده می گوید اصولا انجام نشده است!

—

این اشتباه را یکی از دوستان خبرگزاری آینده روشن، فهمید و من را مطلع کرد. حق ایشان محفوظ است!

کیهان در روزنامه مورخه ۸ بهمن ۱۳۷۸ یعنی امروز، در صفحه نسل سوم خود متنی را به نام شاه سلطان حسین ها منتشر کرده است. این متن در سایت روزنامه کیهان را اینجا بخوانید.

متاسفانه متن در سایت عکس ندارد اما این من تصویر اصلیرا از کیهان اسکن کرده ام.

حالا بیایید کمی در این تصویر و متن دقیق شویم.

شاه سلطان حسین آخرین پادشاه از خاندان صفوی بود که در ۱۱۰۵ه.ق به جای پدر بر تخت سلطنت نشست و توانست مدتی رسما بر کل کشور ایران حکومت نماید. سلطنت وی با شورش افغانها و اشغال اصفهان به دست آنها پایان یافت. منبع: ویکی پدیا

دیگران نیز شاه سلطان حسین را خوب می شناسند. البته تصویری از شاه سلطان حسین در کتاب های درسی موجود است و بیشتر با توجه به تعاریف کتابها، موجودی ضعیف و ناتوان دیده می شود.

اما تصویری که کیهان منتشر کرده است، به روایت منابع مانند کتاب های درسی و در دسترس ترین منبع، یعنی ویکی پدیا، متعلق به یکی دیگر از سلاطین است، البته سلطانی که از سلسله ای دیگر است و فاصله ای تقریبا دور با شاه سلطان دارد. این تصویر، تصویر فتعحلی شاه قاجار است!

در تهیه صفحه نسل سوم، نه سرعت خاصی وجود دارد و نه جستجو برای عکس در اینترنت سخت است. تنها چیزی که در این قضیه مورد غفلت واقع شده است، دقت ناظر یا دبیر مربوطه و عدم دقت سردبیر است.

البته صفحات لایی روزنامه زودتر چاپ می شوند. پس جای نظارت بیشتری روی آن وجود دارد.

پی نوشت: اینها را نوشتم تا دیگر کمانگیر جان زحمت نکشد و سوتی کیهان را خودم گرفته باشم. البته این باعث می شود که دوستان کیهان به جای نگاه کردن به گوینده مطلب، به خود ماجرا توجه کنند، چرا اغلب وقتی کمانگیر سوتی های فارس یا جای دیگری را می گیرد، خودش متهم می شود که این کارها را با قصد و نیت خاصی می کند و البته الله اعلم!

برای رسانه های ما وقتی یک پروژه ملی استانداردهای زیست محیطی را رعایت نمی کند، محیط زیست مفهومی ندارد. نه اسپانسر مالی ای دارد که پول بدهد و نه طرفدارانش رای به درد بخوری دارند.

در واقع اگر رسانه ای هم بر روی یکی از پروژه های آسیب زننده به محیط زیست تمرکز کند، اگر چپ باشد، به سرعت برچسب عناصر داخلی کمک کننده به دشمن را می خورد و اگر راست باشد، خوب توجیه نشده است و باید توجیه شود.

چرا تا به حال هیچ یک از رسانه های تاثیر گذار ما به طور جدی بحث آزاد راه تهران شمال را بررسی نکرده اند؟

مگر تالاب انزلی بخشی از این مرز و بوم نیست؟ چند روز گذشته که به سراغش رفته بودیم، پر بود از آشغال و قایق های موتوری توریست های داخلی و دریغ یک نفر که دلش بسوزد. قایقرانمان می گفت که … باشد یک پست دیگر که کاملا ماجرای سفر به انزلی را بنویسم. عجالتا یک عکس از پرنده ای جا خوش کرده بر تیرهای چوبی ابتدای تالاب را می گذارم.

یا اینکه دریاچه ارومیه چه گناهی کرده است؟ اصلا چرا راه دور بروم، همین دریاچه نمک قم سالیان سال است که توسط شرکت های دولتی دست به دست می شود تا سفال منیزیوم آن را استخراج کنند ولی … .

محیط زیست را من به عنوان یک درس هم گذرانده ام، یکی از مصادیق حقوق نسل سوم، حق بر محیط زیست سالم است، چه در حال حاضر و چه برای آیندگان.

حرفم این است که وقتی متوجه محیط زیستمان می شویم که از آب بیرونمان انداخته باشند.