قبل از همراه شدن با نویسنده، ساکت را ببند، در ذهنت با اطرافیان و نزدیکان خداحافظی کن، شاید که این جادوگر ذهن قشنگ، تو را به جای آن سوی ابرهای ماژلان ببرد، در کهکشانی دور دست؛ جایی که جهان دیگری که خلق کرده است، انتظار کاشفی ماجراجو را می کشد.
به من اعتماد کن، آنجا شاید عشق در نگاه اول، منتظر تو باشد. 

مشابهت های دیگری هم هست. برادر بزرگ در لندن از ورای دوربین های میلیونی همه را می نگرد و حتی شبکه های اجتماعی را که به نوعی حریم خصوصی کاربران محسوب می شود را نیز می کاود. این چیزی نیست جز همان طرح رمان معروف ۱۹۸۴ که از ورای تله اسکرین ها همه چیز قابل مشاهده است.

پلیس نگهبان مردم نیست بلکه در واقع نگهبان نظم اجتماعی موجود است. طرحی گرفته شده از رمان نگهبانان جان کریستوفر. فشارهای اقتصادی بر اکثریت مردم وارد می شود و تنها اقلیتی در آسایش به سر می برند‌،‌ این یکی دیگر آن قدر تکراری است که تقریبا در هر داستان علمی تخیلی اجتماعی آن را دیده ایم.

اما یک تفاوت میان درون مایه این داستان های علمی تخیلی که بعضا فیلم هم شده اند با این روزهای انگلستان وجود دارد. در اکثر این آثار،‌ گروهی نخبه موفق می شوند برای رسیدن به هدفی مهم، کنترل های نظام حاکم را دور بزنند و سپس ماهیت توخالی و ضد مردمی این سیستم را به همه نشان بدهند یا آن را بربیاندازند. اما در انگلستان امروز، نه چنین گروهی وجود دارد و نه هدف مهمی تعریف شده است.

اگر چه آن طور که در پست قبلی ام نوشتم،‌ بی عدالتی و فاصله طبقاتی باعث عصیان مردمی با دست های خالی شده است و ماحصل آن غارت و آسیب رساندن به مردم دارا بوده است،‌ اما اینها یک جنبش اجتماعی اعتراضی نیستند،‌ گروه مخفی ای هم ندارند و از همه مهمتر،‌ هدف مهمی ندارند.

یک بحث دیگر هم هست. داستان های تخیلی گذشته،‌ در حال به حقیقت پیوستن هستند. اگر سفر به ماه ژول ورن و بیست هزار فرسنگ زیر دریا،‌ به  واقعیت پیوسته اند، جنبه های اجتماعی و تلخ داستان های علمی تخیلی نیز دیگر تنها در مغز نویسندگان این ژانر نیستند. حالا دیگر زندان های خصوصی  را داریم و دولت های اقتدارگرا (۱۹۸۴) و پلیس همه جا حاضر سخت گیر (گزارش اقلیت) و صد البته آینده تیره و تار و خیابان مه گرفته و خشن (پرتقال کوکی). واقعی تر از داستان های علمی تخیلی دیده اید؟ وقت آن است که اسم این ژانر را تغییر بدهیم. در گذشته بود که نام این ژانر علمی تخیلی بود. حالا این ژانر علمی واقعی است!

زمین اصلا آماده نبود. هنوز کسی خبر نداشت، ولی اعضای شورای امنیت به اضافه چند کشوری که امکان مقابله با این تهدید را داشتند، در دفتر دبیرکل سازمان ملل جمع شده بودند تا راه حلی پیدا کنند.

دبیرکل خسته از بحث‌های بی سر و تهی که جریان داشت، فنجان قهوه‌اش را سر کشید و دستش را به طرف دکمه آیفون رومیزی برد تا قهوه دیگری بخواهد اما قبل از اینکه دکمه را فشار دهد، صدای منشی بلند شد:

ـ آقای دبیر کل! کسی می‌خواهد شما را فورا ببیند.

سرها به طرف میز دبیرکل چرخید و دبیرکل با ناراحتی از اینکه جلسه مهمش توسط یک منشی به هم خورده است، گفت:

ـ مگر نگفتم تا پایان جلسه کسی مزاحم نشود؟

ـ‌ ولی آقای دبیر کل، این فرد ادعا می‌کند که راه مقابله با فضایی‌ها را یافته است.

خشم دبیرکل به کنجکاوی تبدیل شد:

ـ خوب، راهنمایی‌اش کنید.

در برابر چشمان متعجب حاضرین در جلسه، مردی با لباس اعراب بادیه‌نشین داخل اتاق شد و بدون هیچ مکثی رو به دبیر کل گفت:

ـ اهرام! راه حل مقابله با مهاجمان در اهرام مصر نهفته است.

دبیر کل تقریبا فریاد زد:

ـ یعنی چه؟

ـ ده هزار و پانصد سال قبل دانشمندان مصر باستان پیش‌بینی کردند که روزی قوم فضایی مهاجمی به زمین حمله خواهد کرد. قومی که پیام تهدید خود را همان زمان فرستاده بود، اما در آن زمان توان حمله را نداشت. آن دانشمندان در زیر اهرام، سلاح‌های پیشرفته‌ای را پنهان کردند تا آیندگان از آن‌ها استفاده کنند. این راز نسل به نسل در سینه پدران من حفظ شده است تا امروز آشکار شود.

صدایی به دبیر کل می‌گفت که این مرد حقیقت را بیان می‌کند.

ـ خوب، آقایان! فکر می‌کنم حرف‌های این مرد ارزش بررسی کردن را داشته باشد. این طور نیست؟

در سوی دیگر اتاق، رنگ از صورت یک نفر پرید. نماینده اسرائیل با صدایی لرزان گفت:

ـ ولی ما نیم ساعت قبل اهرام را با بمب هسته‌ای کوچکی نابود کردیم. موساد فکر می‌کرد که فلسطینی‌ها در زیر آن‌ها آموزش می‌بینند.

سیدعلی پورطباطبایی

تاریخ نوشتن: ۲۸ / ۸ / ۱۳۸۲

پی نوشت:

این داستان در نشریه دیدار آشنا و نشریه الکترونیک ساعت صفر قبلا منتشر شده است.