ناگهان اوضاع به هم می ریزد. یکی از رادارهای کوتاه برد، موشکی را نشان می دهد که لحظاتی قبل از زیر آب های خلیج فارس شلیک شده و به سمت نیروگاه هسته ای بوشهر می رود. زنگ خطر دیگری به صدا در می آید، موشک دیگری از سمت افغانستان شلیک شده و به سمت نطنز در حال پرواز است. موشک ها یکی پس از دیگری کشف می شوند. شش موشک کوتاه برد و میان برد از اطراف ایران شلیک شده اند و به زودی به اهدافشان اصابت می کنند.

فرماندهان نظامی، آمریکا را مقصر این حملات عنوان می کنند. موشک از پایگاه های آنها و در واقع از نزدیکی پایگاه های آنها شلیک شده است. چه کس دیگری جرات حمله این چنینی به ایران دارد؟ خصوصا این نکته که دو روز قبل رییس جمهور آمریکا راه حل نظامی را روی میز دانسته است، این ظن را تقویت می کند. فرمان پاسخ گویی به حملات آمریکایی ها صادر می شود. موشک های مختلف به سمت پایگاه های آمریکایی شلیک می شوند.

در مرکز فرماندهی خاورمیان و آفریقای ایالات متحده، سردرگمی شدیدی به وجود آمده است. چرا ایرانی ها به ما حمله می کنند؟ نکند این یک حمله پیش گیرانه به خاطر اظهارات رییس جمهور است؟ پنتاگون فرمان پاسخ گویی به حمله را صادر می کند. صدها موشک به سمت ایران شلیک می شوند. 

حالا دیگر طرف ایرانی از حمله آمریکایی ها مطمئن شده است. موشک های شهاب و موشک … شلیک می شوند. جنگ تازه شده شروع شده است و کسی دیگر نمی تواند این ماشین وحشتناک را متوقف کند.

***

این یک سناریوی تخیلی نیست. هر آن ممکن است که چنین سناریویی اتفاق بیافتد. کلید اصلی، همان چند موشک اولیه هستند که ایرانی ها فکر می کنند از طرف آمریکا شلیک شده است در حالی که احتمالا روح پنتاگون و سایر قوای مسلح ایالات متحده از شلیک آنها مطلع نیست. شاید سال ها بعد یک افسر اطلاعاتی اسرائیلی به شلیک آنها اعتراف کند. شاید یک روزنامه روسی از قول یک مقام اطلاعاتی روسیه فاش کند که دست راستی های آمریکایی ترتیب چنین عملیاتی را داده اند. شاید مشخص شود یک گروه جنگ طلب در داخل ارتش آمریکا، با همراهی یک گروه سیاسی داخل آمریکا این حملات را ترتیب داده اند. حتی شاید القاعده با تشویق عربستان سعودی با تسلیحات مشابه و همکاری گروهی از نظامیان جنگ طلب آمریکایی، چنین کاری را صورت داده اند. از ۱۱ سپتامبر که سخت تر نیست!

مشابه چنین سناریویی را حتی در فیلم های سینمایی نیز می توان دید. در فیلم سالت SALT، جاسوس روسی که از زمان شوروی سابق در سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا نفوذ کرده است، در صحنه پایانی، موشک های آمریکایی را به سمت مکه و تهران نشانه می رود و می گوید: آمریکا در آتش خشم یک میلیارد مسلمان ذوب خواهد شد. در سناریوی مشابه، نیروهای آمریکایی در آتش خشم شیعیان طرفدار ایران و مسلمانانی که ایران را به عنوان تنها سد مقابل آمریکا به رسمیت می شناسند، ذوب می شوند.

اما چه راهی برای جلوگیری از اتفاق افتادن این سناریو و جنگ وجود دارد؟ 

سالیان سال قبل، ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی پس از بحران موشکی کوبا که دو کشور را در آستانه رویارویی اتمی کاملی قرار داد، به این نتیجه رسیدند که یک خط سرخ یا خط داغ میان دو کشور، از بروز جنگ ناخواسته جلوگیری خواهد کرد. این خط سرخ که در ۳۰ ام آگوست ۱۹۶۳ و پس از امضای موافقت نامه برقراری خط داغ میان آمریکا و شوروی سابق، عملیاتی شد، به عنوان الگویی برای جلوگیری از جنگ ناخواسته میان دو کشور بعدها مورد استفاده دیگران نیز قرار گرفت.+ +

اساس ایجاد این خط داغ چنین است که طرفین از بروز جنگ به علت اشتباه در فهمیدن صحبت های طرف مقابل یا اشتباه در تفسیر حرکات آن، خودداری کنند. از سوی دیگر در سال ۱۹۷۱ این توافق حاصل شد که استفاده ناخواسته یا غیر مجاز از سلاح های هسته ای، به وسیله این تلفن به طرف مقابل به سرعت اطلاع داده شود تا جلوی به راه افتادن یک جنگ هسته ای به خاطر استفاده غیر مجاز یا اتفاقی گرفته شود. 

راهی که دو ابرقدرت شرق و غرب رفته اند، این روزها از سوی طرف آمریکایی برای حل مشکلات ارتباطی در شرایط جنگی میان ایران و آمریکا نیز مطرح شده است. پیشنهادی که اگر چه رییس جمهور در نیویورک از آن برای جلوگیری از مخاطرات نظامی میان نیروهای مسلح، استقبال کرده است اما در داخل کشور در دم با واکنش منفی روبرو شده است. البته جواب منفی، همیشه نخستین پاسخ ما ایرانی ها به هر پیشنهادی است تا زمانی که بتوانیم دلایل پشت آن را ارزیابی کنیم. اما کمی تامل در دادن جواب منفی، آن هم زمانی که امنیت خلیج فارس به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی سپرده شده است، بد نیست.

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، نیرویی مردمی است که بر اصول جنگ نامتقارن تاکید بسیار دارد. در جنگ نامتقارن، که شاید دکترین اصلی نظامی ایران را تشکیل می دهد، نیروهای نظامی نابرابر در مقابله با هم قرار می گیرند و نیرویی که توان مقابله مستقیم را به علت ضعف تجهیزات ندارد، از اصول چریکی یا تاکتیک های غیر متعارف استفاده می کند. تاکتیکی که در خلیج فارس بر استفاده از انبوه قایق های نظامی بسیار سریع در مقابله با ناوهای کند و بزرگ آمریکایی استوار شده است. این نیرو از سربازان مخلص و با اعتقادی تشکیل شده است که شهادت در راه اعتقاد و ایمان را امری بدیهی می دانند.

عین حال نیرویی که با ایمان قلبی و اعتقاد عمل می کند، ممکن است در فهم شرایط استراتزیک و تامین منافع کشور دچار اشتباه شود. همان اشتباهی که یک فرمانده ناوگروه آمریکایی ممکن است در نزدیک شدن تعدادی قایق تندروی ایرانی مرتکب آن شود. برخوردهایی از این دست در خلیج فارس اگر چه از دید من یا یک تحلیلگر سیاسی آمریکایی طبیعی هستند اما ممکن است به درگیری نظامی محدود منجر شوند و در نبود یک خط تماس مستقیم رسمی میان ایران و آمریکا، ممکن است درگیری بزرگتری را رقم بزنند.

فرض کنیم یک قایق بی سرنشین یا یک زیردریایی اسرائیلی برای تحریک گروهی از شناورهای تندروی مسلح ایرانی به موشک حوت (یا همان اشکووال روسی) به آنها شلیک کرده و متواری شود. پاسخ سریع این گروه شناور ایرانی، شلیک موشک حوت به سمت یک شناور سطحی دیگر در همان نزدیکی است که احتمال بسیار زیاد یک ناو آمریکایی خواهد بود. 

به هر حال همان طور که آمریکایی ها نیز گفته اند، پیشنهاد ایجاد چنین خطی، خام و شتابزده است و باید روی آن تامل بیشتری صورت گیرد. از یاد نباید برد که این گونه تصمیم گیری ها در ایران، در حوزه فرماندهی کل قوا هستند و تصمیم گیر نهایی، رهبر انقلاب اسلامی، حضرت آیت الله خامنه ای است. رویه رهبری نشان داده است که ایشان پیشنهادات خوب یا بد را بعد از مشورت با مشاوران ذی صلاح، به دقت بررسی کرده و سپس برای رد یا قبول آن تصمیم می گیرند و چالش های احساسی یا جنگ روانی طرف مقابل، در تصمیم گیری ایشان نقشی ندارد.

پی نوشت: کسی قصد ندارد این صفحه خط داغ مسکو ـ واشنگتن ویکی پدیای انگلیسی را به فارسی هم ترجمه کند و در ویکی پدیای فارسی قرار دهد؟

اما ماموریت های پیشنهادی من:

۱٫ می دانیم که اسرائیل روز به روز زبانش درازتر می شود و هر وقت فرماندهان این کشور کاملا نظامی که همه در آن از کودکی آموزش نظامی می بینند، یک اسباب بازی جنگی جدید به دست می آورند، فورا شروع به تهدید همسایه اشان لبنان و بعد ایران و سایر کشورهای اسلامی می کنند. در این میان ماموریت اول ناوشکن جماران باید رساندن سلاح، موشک های هدایت شونده، تجهیزات جنگی به حزب الله و ارتش لبنان باشد و در عین حال امنیت را در ساحل لبنان تامین کند.
در سایه چنین امنیتی، هم نظم اقتصادی لبنان بهتر می شود، و وابستگی آن به کمک های دیگر کشورها، کمتر!

۲٫ دومین ماموریت پیشنهادی من برای ناوشکن جماران، سفر به جزیر خضرا و گذر از آب های به اصطلاح سفید است. شایعه ای شده است و کتابی هم در این باره نوشته اند که امام زمان در جزیره خضرا است که البته خیلی ها می گویند کذب است. بعضی ها هم می گویند این جزیره در همان مثلث برمودای معروف واقع است و بعضی ها هم جاهای دیگری را گفته اند. به نظرم ناوشکن جماران با برد عملیاتی بالایی که دارد و تجهیزات پیشرفته ارتباطی و حمل بالگرد، توان پایان دارد به افسانه جزیره خضراء را خواهد داشت!

۳٫ به نظرم اما مهم ترین ماموریت ناوشکن جماران، آزمایش توانایی های جمهوری اسلامی در حراست از کشتی ها و اسکورت آنها است. با توجه به تحریم هایی که ممکن است علیه جمهوری اسلامی ایران وضع شود، ممکن است آمریکایی ها بخواهند کشتی های خارج و داخل شده به ایران را در آب های آزاد بازرسی کنند که ناوشکن جماران می تواند با اسکورت کشتی ها و در هماهنگی با جنگنده های F-14 که اساسا برای پوشش هوایی در دریاها مناسب هستند، چنین اسکورتی را برقرار کند.

۴٫ دلم می خواهد ناوشکن جماران را در این ماموریت آخر به یک کار صلح دوستانه و حقوق بشری بگمارم و آن هم عبارت است از رساندن کمک های انسان دوستانه و لوازم پزشکی به مردم در محاصره غزه. غزه هنوز هم در محاصره است و مثل اینکه تنها با چنگ و دندانی مانند ناوشکن مسلح جماران می توان این محاصره وحشیانه و ضد انسانی و ضد حقوق اولیه بشر را گشود.

روال این است که چند نفر را به این بازی وبلاگی دعوت کنم. من هم از این دوستان می خواهم که بنویسند: زهرا اچ بی، کمانگیر،  بر ساحل سلامت، منبرنت. البته اگر بنویسند!
ـ دو عدد از این وبلاگ ها فیلتر شده اند، تیغ تیز فیلترینگ این وبلاگ ما را نگیرد، خوب است.

حضور یافته ها در بازی: (به روز می شود)
- پی نوشت
- آخرین گلبرگ گل یاس
- پاورقی
- یه منتظر
- وبلاگ صدارت
- نود و دو
- خاک
- مرصاد

می دانیم که نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، دارای گردان های غواص است که در عملیاتی چون فتح اسکله های عراقی، جاسوسی از ناوهای آمریکایی و عملیات های آبی خاکی مهارت زیادی دارند. این نیرو علاوه بر استفاده از تاکتیک های معمول جنگ در دریا، از تاکتیک های کم نظیری نیز برخوردار است که یکی از آنها، چگونگی فتح زیردریایی است. به طور معمول یک زیردریایی جنگی از سه طریق قابل دسترسی است: لوله های اژدر، در اصلی، محفظه خروج غواص. به نظر من با فتح یک زیردریایی اسرائیلی که احتمالا از کلاس “دلفین” و ساخته دست آلمانی ها است، می توان علاوه بر دستیابی به سلاح های هسته ای و متعارف موجود در این زیردریایی، خدمه آن را نیز به گروگان گرفت و سر فرصت با برخی از گروگان های ایرانی و فلسطینی و لبنانی، مانند چهار دیپلمات گروگان گرفته شده در لبنان، معاوضه کرد.

اما به غیر از زیردریایی، کشتی های جنگی اسرائیلی نیز وجود دارند، که هدف بسیار خوب و راحتی هستند. به نظرم اسرائیل حماقت زیادی در فرستادن این کشتی های به خلیج فارس انجام داده است چرا که در صورت دیگری این کشتی ها با نیروهای ایرانی، نه آمریکایی ها خود را داخل می کنند، نه می توان به کمک اعراب امیدی بست. تصرف یک کشتی جنگی اسرائیلی، کار راحتی است که از عهده غواصان و تکاوران نیروی دریایی سپاه و ارتش به راحتی بر می آید و اسکورت این کشتی حتی به نظر من ساده تر از اسکورت قایق های انگلیسی سال ۲۰۰۷ است.

این فرصتی که تازه به دست آمده است و شاید خیلی دوام نداشته باشد. به نظرم اگر ایرانی ها خودشان هم اقدام نکنند، نیروهای حزب الله لبنان به سادگی از کنار این فرصت نخواهند گذشت!

——

لینک های مرتبط:

حضور کشتی‌های جنگی رژیم صهیونیستی در آبهای خلیج فارس از فارس نیوز
رود دو ناو رژیم اسرائیل به خلیج فارس از تابناک