اما به هر حال رازهای پس پرده بالاخره روزی باید آشکار شوند. یعنی بالاخره روزی می رسد که ما یک دوجین از موشک‌‌های مسلح به کلاهک هسته‌ای مان را نشان می‌دهیم. یک آزمایش کوچک هسته‌ای که شامل آزمایش یک سلاح هسته‌ای تاکتیکی با دارای قدرت محدود و کنترل شده است، نمایش موشک‌های مسلح به سلاح هسته‌ای ایرانی را کامل می کند.

اما چه وقت به چنین جایی می رسیم؟ چرا تا به حال چنین کاری نکرده ایم؟ جواب این سوالات را غربی ها خوب می دانند. هم اکنون یعنی در شرایط کنونی، حرف ما در ایران این است که ما سلاح هسته ای نداریم و نمی خواهیم بلکه یک برنامه صلح آمیز هسته ای داریم. حرف ما این است که حتی غنی سازی بیست درصد را هم نمی خواهیم به شرطی که سوخت مناسب برای رآکتور تهران را به ما بدهید. حرف ما این است که وقتی می گوییم سلاح هسته ای نداریم، ما را به سمت داشتن این سلاح هل ندهید.

اینها حرف های گزافی نیست. اما وقتی به قول اسرائیلی ها “معبد سلیمان” ما هم در آستانه فرو ریختن باشد، پس آنچه در پستو است، آنچه که می گوییم نداریم، از اعماق مخفی گاه ها بیرون می آید، و اراده به کار بردن آن نیز از عمق لایه های ذهن، برای جهاد دفاعی به سطح تصمیم گیری می رسد.

هیچ کدام از ما، آن روز را نمی خواهیم. به خلاف فرماندهان نظامی آمریکایی و اسرائیلی، مشتاق به کار بردن سلاح های هسته ای انبار شده قبل از گذشتن تاریخ مصرفشان نیستیم. جان هایی که از دست خواهد رفت با جان های ما و اطرافیان ما برابر است. اما وقتی چاره ای نباشد، جز استفاده از تمامی ظرفیت هسته ای، چه می توان کرد؟

البته همان روز هم، ابتدا به ساکن به کسی حمله نمی کنیم. برای بازدارندگی است که شمار زیادی نزدیک به ۱۰۰ عدد موشک مجهز به سلاح هسته ای و پخش شده در سرتاسر نقاط کشور را آماده عمل می کنیم و بعد اعلام می کنیم که ما هم “سلاح خدایان” را دست داریم و اگر لازم باشد، المپ را به آتش می کشیم، چه باک از نتیجه.

پیش‌تر نوشته بودم که فردای نخستین آزمایش هسته‌ای ایران، یک روز معمولی معمولی است. حالا می‌گویم فردای نخستین آزمایش هسته‌ای ایران، باز هم یک روز معمولی است ولی دومین آزمایش هسته‌ای ایران در آن اتفاق می‌افتد.

پی نوشت: ما سلاح هسته ای نداریم، بی خود گمانه زنی غلط از این پست من نکنید.

اسرائیلی ها با یکدیگر تصفیه حساب می کنند. این یهودیان صهیونیست که در طمع، دست خودشان را هم از پشت می بندند، نمی توانند یه مقدار اندک پول را در دستان همسایه شان ببینند و سریع می گویند فلان بازرگان با ایران رابطه دارد که این همه پولدار شده است. طوری برای خود طرف هم جلوه می دهند که یا امر بخودش مشتبه می شود یا اگر مشتبه نشود، خودکشی اش می کنند تا صدایش در نیاید.

بعد آمریکایی ها می آیند و روغن ریخته را نذر چراغ می کنند و می گویند این بازرگان، با کشتی هایش کماندوهای اسرائیلی را به ایران قاچاق می کرده است. البته که جنس قاچاق به این بار شرف دارد چرا که حداقل یک استفاده ای برای کشور دارد، اما این کماندوها به درد لای جرز دیوار هم نمی خورند از بس که می ترسند!

خبر آمریکایی ها که از اساس دروغ است چون کماندوهای اسرائیلی در مقابله با چریک های حزب الله لبنان نیز در مانده اند چه برسد به بچه های سپاه در ایران! اما تصور این نکته که این کماندها در مسیر ماموریت های مهمشان! در داخل ایران، چند بار شلوارشان را از ترس خیس کرده‌اند هم می تواند جالب باشد.

دروغ آمریکایی ها از این هم فراتر می رود و می گویند اسرائیلی ها ۱۲ ماموریت در ایران اجرا کرده اند و تازه هلکوپتر هم با خودشان داشته اند، لابد شکلات هایی که پسر بچه ها به آن ها علاقه دارند را هلکوپتر تصور کرده اند.

اگر بنا به اطلاعات واقعی دادن باشد، بد نیست همین آمریکایی ها از دوستان اسرائیلی شان ماجرای چند نفوذ معروف بچه های سپاه به قلب اسرائیل را بپرسند. البته اسرائیلی ها این چیزها را حتی به اربابان آمریکایی هم نمی گویند چون مایه خفت و خواری است. ما هم نمی گوییم. گفتن اینها از زبان خود ما که لطفی ندارد، باید اسنادی باشد که راست و دروغ مشخص شود. اما همین قدر بگوییم که تعداد خال‌های بدن فلان سردمدار اسرائیلی نیز در پرونده اش اینجا ضبط است، عادت های احمقانه و غیر قابل گفتن آن یکی نیز که اگر منتشر شود، دیگر آبرویی برای او نمی ماند تا در صحنه سیاست عمومی ظاهر شود که دیگر گفتن ندارد.

خلاصه بچه را می ترسانند و البته بیشتر خودشان می ترسند. این قضیه عملیات در خاک ایران هم مثل آن مردی می ماند که با کاسه ای ماست در کنار دریا بود و می گفت اگر این ماست را به آب دریا اضافه کنم، عجب دوغی می شود!

حالا تا وعده نهایی هنوز چند صباحی باقی مانده است. یا اسرائیلی ها خریت می کنند و ماشه جنگ را زودتر می کشند و زودتر حذف می شوند یا اینکه عقل به خرج می دهند و صاحبان اسمی اشان، قلاده را کمی محکمتر می کشند و جلوی واق واق کردنشان را می گیرند.  وقت رویارویی مستقیم که برسد، خواهیم دید که این کماندوهای تا دندان که چه عرض کنم، تا حلق مسلط اسرائیلی، چطور فرار می کنند و میزان خیسی شلوارشان چقدر است. البته به زودی آن زمان فرا خواهد رسید که ان وعد الله حق!

نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا نخستین ناوگان دریایی جهان را داراست. این را من نمی گویم بلکه ۲۸۹ کشتی و بیش از ۳۷۰۰ هواپیمای آن می گوید. این نیرو بعد از جنگ جهانی دوم و از بین رفتن قدرت دریایی انگلستان، به نخستین نیروی دریایی دنیا تبدیل شد. البته در فرایند جنگ سرد، شوروی سابق در رقابتی تنگاتنگ پا به پای آمریکا آمد و حتی در مواردی مانند زیردریایی های اتمی، از آن جلو هم زد اما با فروپاشی آن و فراموشی این رقابت تا سال های اخیر، بزرگترین و برترین نیروی دریایی آرام آرام با پایگاه هایی که در سراسر دنیا دارد، از ژاپن تحت اشغال گرفته تا پایگاه های اسپانیا، ایتالیا، اشتوتگارت، پاناما، استرالیا و … شکل گرفته است.

این نیروی دریایی، تقریبا همه نوع اسلحه ای در اختیار دارد. اسلحه های تهاجمی، دفاعی، تجسسی که امکان شناسایی تهدید، دفاع در مقابل تهاجم و تهاجم متقابل یا پیشگیرانه را به این نیرو می‌دهد. برای مثال هواپیمای مشهور F-14 ملقب به تامکت که به خاطر حضور در نیروی هوایی ایران برای ایرانی ها آشنا است، از جمله سلاح های نیروی دریایی آمریکا است که در اصل برای نشست و برخاست از روی ناو هواپیما بر طراحی شده است.

اما سلاح جدید سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، از جمله سلاح هایی است که نه تنها ناوهای آمریکایی با انبوه تجهیزات پیشگیرانه شان بلکه دیگر تسلیحات دنیای مدرن نیز در برابر آن دفاعی ندارند. این سلاح مدرن چیزی نیست جز آرم سپاه پاسدران انقلاب اسلامی که بر روی ناوها، تانک ها و دیواره پایگاه‌ها نقش می‌بندد و بسیار بیشتر از انواع موشک های مخرب با کلاهک های جنگی گوناگون اثر می‌گذارد! آن هم اثری که باقی می‌ماند نه مثل یک موشک که اثرش بعد از چند روز از بین می‌رود.

ترس و هراسی که به کارگیری این سلاح ساده که فقط از چند تکه شابلون و اسپری رنگی تشکیل یافته است، به جای می‌گذارد، حتی با برخی سلاح های هسته ای تاکتیکی که اثر کمی دارند، قابل مقایسه است! چرا که فقط یک موشک با کلاهک هسته ای با توان کم می تواند یک ناو گروه آمریکایی را وادار کند تا از موضع خود عقب نشینی و سپس به سرزمین مادر بازگردد!

اما همه اثر این سلاح در منطقه به کارگیری اش منحصر نمی‌شود، بلکه هنر دیگر این سلاح انسان دوست ـ چرا که هیچ اثر تخریبی ای بر انسان یا محیط زیست ندارد ـ به کارگیری در یک منطقه و اثرگذاری در هزاران کیلومتر آن سوتر است! ترس عمیقی که از به کار گیری این سلاح دامن اسرائیلی ها را گرفته است، از ورای  اخباری که توسط رسانه های این دولت غاصب منتشر می شود، قابل حس کردن است. شاید اسرائیلی ها بهتر می‌دانند کسانی که شبانه و در زیر دید مستقیم رادارهای آمریکایی ـ که پیشرفته ترینشان را هم وقتی در اسرائیل نصب می‌کنند، باز هم برای اداره کردن به دست اسرائیلی ها نمی دهند ـ آرم سپاه را بر روی ناوها درج می کنند یا پرچم ایران را در پایگاه تفنگداران دریایی آمریکا نصب می‌کنند، برای در هم پیچیدن تومار اسرائیل، در صورت اذن ولی امر، لحظه تردید نمی کنند!

جالب اینجاست که این سلاح رعب افکن به مقدار فراوان در ایران موجود است و البته سالیان سال است همراه با ترس فزاینده آمریکا و اسرائیل و برخی کشورهای ذی ترس! دیگر، به لبنان و دیگر مردم آزادی خواه مسلمان دنیا صادر شده و می شود و نمونه استفاده عملی از این سلاح در حمله اسرائیل به جنوب لبنان نیز شاهد بوده ایم، استفاده ای در خور توجه که صهیونیست های اشغالگر را به ترس و وحشتی عظیم فرو برد و باعث عقب نشینی چند کیلومتری شد!

تا این سلاح و امثالهم که کم هم نیستند، هست ،ارتش‌های بزرگ و قوی ای مثل ارتش آمریکا و ارتش اسرائیل، بهتر است به جای تهدید کردن ایران فکر حفره روباه درست کردن برای خودشان باشند که شاید تنها جانپناه مناسب در مقابل این چنین تسلیحاتی است!

اما ماموریت های پیشنهادی من:

۱٫ می دانیم که اسرائیل روز به روز زبانش درازتر می شود و هر وقت فرماندهان این کشور کاملا نظامی که همه در آن از کودکی آموزش نظامی می بینند، یک اسباب بازی جنگی جدید به دست می آورند، فورا شروع به تهدید همسایه اشان لبنان و بعد ایران و سایر کشورهای اسلامی می کنند. در این میان ماموریت اول ناوشکن جماران باید رساندن سلاح، موشک های هدایت شونده، تجهیزات جنگی به حزب الله و ارتش لبنان باشد و در عین حال امنیت را در ساحل لبنان تامین کند.
در سایه چنین امنیتی، هم نظم اقتصادی لبنان بهتر می شود، و وابستگی آن به کمک های دیگر کشورها، کمتر!

۲٫ دومین ماموریت پیشنهادی من برای ناوشکن جماران، سفر به جزیر خضرا و گذر از آب های به اصطلاح سفید است. شایعه ای شده است و کتابی هم در این باره نوشته اند که امام زمان در جزیره خضرا است که البته خیلی ها می گویند کذب است. بعضی ها هم می گویند این جزیره در همان مثلث برمودای معروف واقع است و بعضی ها هم جاهای دیگری را گفته اند. به نظرم ناوشکن جماران با برد عملیاتی بالایی که دارد و تجهیزات پیشرفته ارتباطی و حمل بالگرد، توان پایان دارد به افسانه جزیره خضراء را خواهد داشت!

۳٫ به نظرم اما مهم ترین ماموریت ناوشکن جماران، آزمایش توانایی های جمهوری اسلامی در حراست از کشتی ها و اسکورت آنها است. با توجه به تحریم هایی که ممکن است علیه جمهوری اسلامی ایران وضع شود، ممکن است آمریکایی ها بخواهند کشتی های خارج و داخل شده به ایران را در آب های آزاد بازرسی کنند که ناوشکن جماران می تواند با اسکورت کشتی ها و در هماهنگی با جنگنده های F-14 که اساسا برای پوشش هوایی در دریاها مناسب هستند، چنین اسکورتی را برقرار کند.

۴٫ دلم می خواهد ناوشکن جماران را در این ماموریت آخر به یک کار صلح دوستانه و حقوق بشری بگمارم و آن هم عبارت است از رساندن کمک های انسان دوستانه و لوازم پزشکی به مردم در محاصره غزه. غزه هنوز هم در محاصره است و مثل اینکه تنها با چنگ و دندانی مانند ناوشکن مسلح جماران می توان این محاصره وحشیانه و ضد انسانی و ضد حقوق اولیه بشر را گشود.

روال این است که چند نفر را به این بازی وبلاگی دعوت کنم. من هم از این دوستان می خواهم که بنویسند: زهرا اچ بی، کمانگیر،  بر ساحل سلامت، منبرنت. البته اگر بنویسند!
ـ دو عدد از این وبلاگ ها فیلتر شده اند، تیغ تیز فیلترینگ این وبلاگ ما را نگیرد، خوب است.

حضور یافته ها در بازی: (به روز می شود)
- پی نوشت
- آخرین گلبرگ گل یاس
- پاورقی
- یه منتظر
- وبلاگ صدارت
- نود و دو
- خاک
- مرصاد

می دانیم که نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، دارای گردان های غواص است که در عملیاتی چون فتح اسکله های عراقی، جاسوسی از ناوهای آمریکایی و عملیات های آبی خاکی مهارت زیادی دارند. این نیرو علاوه بر استفاده از تاکتیک های معمول جنگ در دریا، از تاکتیک های کم نظیری نیز برخوردار است که یکی از آنها، چگونگی فتح زیردریایی است. به طور معمول یک زیردریایی جنگی از سه طریق قابل دسترسی است: لوله های اژدر، در اصلی، محفظه خروج غواص. به نظر من با فتح یک زیردریایی اسرائیلی که احتمالا از کلاس “دلفین” و ساخته دست آلمانی ها است، می توان علاوه بر دستیابی به سلاح های هسته ای و متعارف موجود در این زیردریایی، خدمه آن را نیز به گروگان گرفت و سر فرصت با برخی از گروگان های ایرانی و فلسطینی و لبنانی، مانند چهار دیپلمات گروگان گرفته شده در لبنان، معاوضه کرد.

اما به غیر از زیردریایی، کشتی های جنگی اسرائیلی نیز وجود دارند، که هدف بسیار خوب و راحتی هستند. به نظرم اسرائیل حماقت زیادی در فرستادن این کشتی های به خلیج فارس انجام داده است چرا که در صورت دیگری این کشتی ها با نیروهای ایرانی، نه آمریکایی ها خود را داخل می کنند، نه می توان به کمک اعراب امیدی بست. تصرف یک کشتی جنگی اسرائیلی، کار راحتی است که از عهده غواصان و تکاوران نیروی دریایی سپاه و ارتش به راحتی بر می آید و اسکورت این کشتی حتی به نظر من ساده تر از اسکورت قایق های انگلیسی سال ۲۰۰۷ است.

این فرصتی که تازه به دست آمده است و شاید خیلی دوام نداشته باشد. به نظرم اگر ایرانی ها خودشان هم اقدام نکنند، نیروهای حزب الله لبنان به سادگی از کنار این فرصت نخواهند گذشت!

——

لینک های مرتبط:

حضور کشتی‌های جنگی رژیم صهیونیستی در آبهای خلیج فارس از فارس نیوز
رود دو ناو رژیم اسرائیل به خلیج فارس از تابناک