اما ماموریت های پیشنهادی من:

۱٫ می دانیم که اسرائیل روز به روز زبانش درازتر می شود و هر وقت فرماندهان این کشور کاملا نظامی که همه در آن از کودکی آموزش نظامی می بینند، یک اسباب بازی جنگی جدید به دست می آورند، فورا شروع به تهدید همسایه اشان لبنان و بعد ایران و سایر کشورهای اسلامی می کنند. در این میان ماموریت اول ناوشکن جماران باید رساندن سلاح، موشک های هدایت شونده، تجهیزات جنگی به حزب الله و ارتش لبنان باشد و در عین حال امنیت را در ساحل لبنان تامین کند.
در سایه چنین امنیتی، هم نظم اقتصادی لبنان بهتر می شود، و وابستگی آن به کمک های دیگر کشورها، کمتر!

۲٫ دومین ماموریت پیشنهادی من برای ناوشکن جماران، سفر به جزیر خضرا و گذر از آب های به اصطلاح سفید است. شایعه ای شده است و کتابی هم در این باره نوشته اند که امام زمان در جزیره خضرا است که البته خیلی ها می گویند کذب است. بعضی ها هم می گویند این جزیره در همان مثلث برمودای معروف واقع است و بعضی ها هم جاهای دیگری را گفته اند. به نظرم ناوشکن جماران با برد عملیاتی بالایی که دارد و تجهیزات پیشرفته ارتباطی و حمل بالگرد، توان پایان دارد به افسانه جزیره خضراء را خواهد داشت!

۳٫ به نظرم اما مهم ترین ماموریت ناوشکن جماران، آزمایش توانایی های جمهوری اسلامی در حراست از کشتی ها و اسکورت آنها است. با توجه به تحریم هایی که ممکن است علیه جمهوری اسلامی ایران وضع شود، ممکن است آمریکایی ها بخواهند کشتی های خارج و داخل شده به ایران را در آب های آزاد بازرسی کنند که ناوشکن جماران می تواند با اسکورت کشتی ها و در هماهنگی با جنگنده های F-14 که اساسا برای پوشش هوایی در دریاها مناسب هستند، چنین اسکورتی را برقرار کند.

۴٫ دلم می خواهد ناوشکن جماران را در این ماموریت آخر به یک کار صلح دوستانه و حقوق بشری بگمارم و آن هم عبارت است از رساندن کمک های انسان دوستانه و لوازم پزشکی به مردم در محاصره غزه. غزه هنوز هم در محاصره است و مثل اینکه تنها با چنگ و دندانی مانند ناوشکن مسلح جماران می توان این محاصره وحشیانه و ضد انسانی و ضد حقوق اولیه بشر را گشود.

روال این است که چند نفر را به این بازی وبلاگی دعوت کنم. من هم از این دوستان می خواهم که بنویسند: زهرا اچ بی، کمانگیر،  بر ساحل سلامت، منبرنت. البته اگر بنویسند!
ـ دو عدد از این وبلاگ ها فیلتر شده اند، تیغ تیز فیلترینگ این وبلاگ ما را نگیرد، خوب است.

حضور یافته ها در بازی: (به روز می شود)
- پی نوشت
- آخرین گلبرگ گل یاس
- پاورقی
- یه منتظر
- وبلاگ صدارت
- نود و دو
- خاک
- مرصاد

”… برنامه ای دیدم که البته به یاد ندارم در کدام شبکه بود اما گویا کمپینی برای بزرگداشت طبیعت بود که در ان افراد به گناهان خود در مورد محیط زیست اعتراف می کردند. این برنامه مرا به فکر یک بازی وبلاگی انداخت. از بازی های وبلاگی خاطرات خوشی دارم. پیدا کردن دوستان جدیدی که چه باشند و چه نباشند در این زنجیره های بازی همیشه برایم دلنشین بوده اند. علاوه بر این معمولا در این بازیها می توان ایده های جدیدی برای بهتر زیستن یافت. این بازیها شاید چیزی شبیه به بارش افکار یا brain storming باشند. به هر حال تصور یک بازی وبلاگی با موضوع زیست محیطی فکرم را مشغول کرد. بالاخره تصمیم گرفتم چیزی شبیه به کاری که در آن کمپین انجام شده بود طراحی کنم. …

بحث از محیط زیست، این روزها به دو گونه مطرح می شود، یکی مدل همه یا هیچ، و دیگری مدل سازگاری.

عده ای می آیند و می گویند محیط زیست باید حفظ شود، به هر قیمتی که می شود و دیگران مقابل آن می گویند بشر باید به پیشرفت خود ادامه دهد و در این میان قربانی شدن محیط زیست هم مهم نیست. اینها همان همه یا هیچ ها هستند.

برخی دیگر هم به ترکیبی از رعایت محیط زیست  پیشرفت بشر دعوت می کنند. به این شکل که اگر چه کارخانه ها دود سمی تولید می کنند اما می شود فیلتری طراحی کرد تا دود را در تا حد ممکن تصفیه کند یا میزان گازهای گلخانه ای باید تا فلان حد کاهش یابد و این طور فعالیت ها که مدت بیشتری بشود از مواهب طبیعی استفاده کرد یا اینکه خطرات عظیمی که طبیعت را تهدید می کند، کمتر شود.

اما هر دوی این دو گروه بیشتر باعث می شوند تا بحث گیج کننده محیط زیست مطرح شود. بحثی گیج کننده در نهایت بسیاری از مخاطبان عادی را به بی خیال شدن دعوت می کند یا به آنها این طور می فهماند که اگر دو یا سه عمل خاص را انجام بدهند ـ مثلا کیسه های پلاستیکی کمتری مصرف کنند ـ دیگر محیط زیست به سامان می رسد و همه چیز درست می شود.

یک بار در یکی از پست هایی که درباره محیط زیست نوشتم، توضیح دادم که مثل آب برای ماهی، ما هم در طبیعت اطرافمان غرق هستیم اما نمی بینیم. جزیی از یک سامانه پیچیده و به هم پیوسته هستیم که از هزاران سال قبل دست به تغییر ناآگاهانه در آن زده ایم. از هنگامی که غارهایمان را ترک کردیم، این تغییرات شروع شده اند و حالا به مرحله ای رسیده ایم که بدون آسیب زدن به محیط زیستمان، قادر به ادامه حیات نیستیم.

گذشت زمانی که در روستاها، برای محافظت از آفت های گیاهی، راه کاری به جز سموم مختلف یافت می شد. با زیاد شدن آفت هایی که خودمان درست کرده ایم، دیگر محصولی بدون استفاده از این سموم به دست نمی ایند، حالا هر چقدر هم که این سم ها به متابولیسم انسان صدمه نزنند، اما بالاخره هستند موجوداتی که آسیب می بینند.

در کنار این بحث گیج کننده در زمان حال، بحث گیج کننده تری هم برای نسل های آینده وجود دارد، سهم ما از محیط زیستمان به چه اندازه است و چقدر از آن را باید نه برای فرزندان که برای انسان های صدها سال دیگر بگذاریم؟ این بحث واقعا گیج کننده است چرا که باید از مصرف خودمان کم کنیم، راه کارهای سخت و هزینه بری را در پیش بگیریم و در یک کلام لذت حال مان را فدا کنیم تا نسل های بعدی که معلوم نیست کی از راه می رسند و چه کارهایی می کنند، بتوانند مثل ما از مواهب طبیعت لذت ببرند.

بحث های سرگیجه آور زیاد شد! بد نیست در پایان اشاره کنم که اصل ۲۷ بیانیه ریو پیرامون محیط زیست و توسعه، تصریح می کند که “کلیه دولت ها و افراد باید با حسن نیت و روحیه ای آکنده از همکاری در به ثمر رساندن اصول منعکس شده در این بیانیه و … با یکدیگر تشریک مساعلی بنمایند” این به این معناست برای حفاظت از محیط زیست و در عین حال توسعه پایدار، صلح و امنیت بین المللی، اگر مهم ترین نیاز نباشد، یکی از اصول و اهداف اولیه باید باشد. از این رو به نظرم کاری که من می توانم برای محیط زیستم انجام دهم و اکنون از آن غافل هستم، دراز کردن دست دوستی به سوی بقیه مسافران کشتی بزرگ زمین است، دستی برای دوستی، صلح و محبت تا با هم از سیاره مان محافظت کنیم!

—–

در این زمینه دیگران هم نوشته اند:

اعترافات سبز: به چند طریق به زمین صدمه می زنم از وبلاگ بامدادی

اعترافات سبز: درخت خوشمزه است از وبلاگ کمانگیر

اعترافات سبز: زباله هایی که سبز نیستند از وبلاگ بر ساحل سلامت

پی نوشت: دوستان دیگری نیز که در این باره نوشته اند، خوشحال می شوم تا لینکهایشان را در اینجا اضافه کنم

و این چنین صبح روزی که هشت ساله شدم، یاد گرفتم که من و میلیون‏ها نفر دیگر سیاه هستیم و تو و میلیون‏ها نفر دیگر سفید هستید، و این، یعنی این‏که تو از من برتری.

حافظه کودکانه‏ام به عقب برگشت، یاد آمد بچه که بودیم، کسی سفید یا سیاه نبود. من و تو، باهم از عرض خیابان می‏گذشتیم. دست یک‏دیگر را می‏گرفتیم و زبان سرخمان را ـ که اتفاقا هم‏رنگ بود ـ برای عابران بیرون می‏آوردیم. لباس‏هایمان، کیف‏هایمان و حتی غذای داخل سبدمان هم، یک شکل بود.

صبح روز هشت سالگی‏ام چیزهای دیگری هم یاد گرفتم. یاد گرفتم که تو حق داری هر کاری را انجام بدهی و من باید به دست‏های تو نگاه کنم تا لقمه‏ای برایم پرت کنی. لقمه‏ای از غذای خودم که به زور از دستم گرفته‏ای. تو سفید بودی. همیشه حق با تو بود.

و بعد تو هشت سال، ارباب من شدی. تقصیر تو نبود. همه می‏گفتند که تو ارباب هستی. وقتی از مقابل خانه ما رد می‏شدی، مادرم فریاد می‏زد:

ـ جان! ارباب کوچک رد می‏شود، به او سلام کن.

یا وقتی یکشنبه‏ها از آن سوی خیابان با پدر و مادرت به کلیسا می‏رفتید، پدرم دستور می‏داد:

ـ جان! کلاهت را برای ارباب و پسرش بردار.

شاید پدر و مادر تو هم می‏گفتند که تو ارباب هستی. تو سفید بودی.

اما صبح اولین روز شانزده سالگی‏ام چیزهای دیگری آموختم. وقتی که شره‏های خون، روی صورت تو به راه افتاد، فهمیدم که خون تو مثل خون من قرمز است، نه بیشتر و نه کمتر.

یاد گرفتم که سر ارباب‏های سفید هم با سنگ می‏شکند و اصلا سنگ برای شکستن سر ارباب‏ها ساخته شده است. صبح اولین روز شانزده سالگی‏ام، وقتی تو سگت را به سوی من رها کردی، باز هم فهمیدم که سگ تو هم از سنگ من می‏ترسد.

از صبح اولین روز شانزده سالگی‏ام، دیگر سنگ را رها نکردم. تو از سنگ می‏ترسیدی، و عجیب این‏که سنگ سفید در دست‏های سیاه من، ارباب سفید را می‏ترساند.

هشت سال گذشت و من یاد گرفتم که صبور باشم. صبح اولین روز بیست و چهار سالگی‏ام، دیگر یاد گرفته بودم که سنگ را به زمین بیندازم و به فکر ارباب بودن تو در دلم پوزخند بزنم.

صبح این روز را با این فکر شروع کردم که من و تو باهم برابریم. نه تو ارباب هستی و نه من برده. کسی روز قبل در گوشم خوانده بود: «آن که باتقواتر است، برتر است».

صبح اولین روز بیست و چهار سالگی‏ام، بار دیگر متولد شدم. این بار با این آگاهی پا به جهان گذاشتم که کسی بر دیگری برتری ندارد.

——-

یکم فروردین، روز جهانی مبارزه با تبعیض نژادی است. این یادداشت در خبرگزاری آینده روشن نیز منتشر شده است

رویای ناممکن لی جون، کتابی است که محمد قاسم زاده نوشته است و خوشبختانه ترجمه هیچ کتاب واقعی ای نیست. یعنی در واقعیت لی جونی وجود نداشته و کشته نشده و نامزدش در زندان نبوده است. اما این باعث نمی شود تا به یاد نیاورم که در ۴ ژوئن ۱۹۸۹ در میدان تیان آن من تانک ها در مقابل مردم ایستادند و سپس از روی آنها گذشتند.

بدون شک در جایی که تانک ها در مقابل چشم دوربین از روی مردم گذشتند، وقایعی مانند آنچه محمد قاسم زاده نوشته است، اتفاق افتاده است. وقایعی که نشان از یک جنون عمومی دارد. گاهی وقت ها این جنون عمومی گریبانگیر بخشی از مردم می شود و عجیب این است که در گیر و دار این جنون، اولین کسانی که حذف می شوند، کسانی هستند که می توانند فکر کنند و بنویسند.

چینی های عزیز البته الان به شیوه های بهتری مخالفان خود را حذف می کنند و از روش های خشن و بدون ظرافت کمونیستی دوری جسته اند. دیگر چینی ها کسی را این چنین در ملاء عام نمی کشند، به دانشگاه ها حمله نمی کنند و افراد را تبعید نمی کنند. آنها حالا کاری را انجام می دهند که مشاوران غربی اشان را یادشان داده اند!

حالا دیگر برای پوشاندن صداهای مخالف چین و آمریکا و انگلستان و کشورهای دیگر برای گرفتن سهمیه المپیک یا جام جهانی با هم رقابت می کنند. دیگر کسی به حرف آنهایی که فکر می کنند گوش نمی دهد چرا که افتتاحیه پر زرق و برق المپیک (خواه آتش بازی هایش زنده باشد و خواه از قبل ضبط شده) همه را، تاکید می کنم همه را در جنون عمومی اش درگیر می کند.

چینی ها یاد گرفته اند که برای پوشاندن ننگ، باید از رنگ استفاده کرد. این چیزی است که غربی ها خیلی وقت است می دانند. ننگ حمله به عراق را با رنگی بپوشان، آن چنان غلیظ که از زیر آن فریاد مردم غیر نظامی شنیده نشود. ننگ قتل عام در غزه را هم می توانی با همان رنگ یا با رنگ دیگری بپوشانی.

این ها را هم ببینید:

معرفی رویای ناممکن لی جون از سایت انتشارات کاروان، ناشر کتب

درباره این کتاب در وبلاگ دنیای من

معرفی کتاب در وبلاگ بررسی کتاب

برای رسانه های ما وقتی یک پروژه ملی استانداردهای زیست محیطی را رعایت نمی کند، محیط زیست مفهومی ندارد. نه اسپانسر مالی ای دارد که پول بدهد و نه طرفدارانش رای به درد بخوری دارند.

در واقع اگر رسانه ای هم بر روی یکی از پروژه های آسیب زننده به محیط زیست تمرکز کند، اگر چپ باشد، به سرعت برچسب عناصر داخلی کمک کننده به دشمن را می خورد و اگر راست باشد، خوب توجیه نشده است و باید توجیه شود.

چرا تا به حال هیچ یک از رسانه های تاثیر گذار ما به طور جدی بحث آزاد راه تهران شمال را بررسی نکرده اند؟

مگر تالاب انزلی بخشی از این مرز و بوم نیست؟ چند روز گذشته که به سراغش رفته بودیم، پر بود از آشغال و قایق های موتوری توریست های داخلی و دریغ یک نفر که دلش بسوزد. قایقرانمان می گفت که … باشد یک پست دیگر که کاملا ماجرای سفر به انزلی را بنویسم. عجالتا یک عکس از پرنده ای جا خوش کرده بر تیرهای چوبی ابتدای تالاب را می گذارم.

یا اینکه دریاچه ارومیه چه گناهی کرده است؟ اصلا چرا راه دور بروم، همین دریاچه نمک قم سالیان سال است که توسط شرکت های دولتی دست به دست می شود تا سفال منیزیوم آن را استخراج کنند ولی … .

محیط زیست را من به عنوان یک درس هم گذرانده ام، یکی از مصادیق حقوق نسل سوم، حق بر محیط زیست سالم است، چه در حال حاضر و چه برای آیندگان.

حرفم این است که وقتی متوجه محیط زیستمان می شویم که از آب بیرونمان انداخته باشند.