دو سال از انتخابات ریاست جمهوری بحث برانگیز ۱۳۸۸ ایران گذشته است. اتفاقات زیادی قبل و بعد از این انتخابات افتاد که سخن گفتن از آنها در توانایی من نیست. بخشی از این اتفاقات اما در فضای مجازی بود. جایی که هم اتفاقات زیادی در آن افتاد و هم کنش های انجام شده در آن، بر فضای حقیقی نیز اثرات زیادی گذاشت. در آستانه دومین سالگرد انتخاباتی که به تشکیل دولت دهم منجر شد، می خواهم بگویم حالا ما هم هستیم.

(ادامه…)

خیلی حال می ده، می ری بالای پشت بوم، بعد یک سری سیاهی که معلوم نیست کی هستند، دارن الله اکبر می گند. کم کم ریتم ها منظم می شه، اونها می گن، تو جواب می دی، تو می گی، اونها جواب می دن. صدای مختلف میاد. صدای کلفت مردها، صدای نوجوانها که کم گلوشون خش بر می داره. صدای زنها که همیشه با هم هستن تقریبا. این وسط صدای جیغ جیغ بچه ها و چاق سلامتی همسایه ها هم میاد. یه سری از پنجره ها ی ساختمون ها هم که خاموشه روشن می شه و یه عده سرک می کشن توی کوچه و گاهی همراهی می کنند. اینه فضای الله اکبر گفتن های این بیست سالی که یادم میاد تا همین امشب

تعبیر نگاه سبز شیعه به آینده را من یکی زیاده شنیده‌‌ام. در این تعبیر، از شیعیان به عنوان گروهی یاد می‌شود که برای آینده طرح و هدفی مشخص دارند و این طرح و هدف مشخص با گذر از معبر سرخ عاشورا، به فردای روشن و سبز ظهور حضرت حجت پیوند می‌خورد. در این میان انقلاب اسلامی  به عنوان انقلابی شیعی که بر دو پایه عاشورا و انتظار استوار است، نقش به سزایی در شناساندن نوع نگاه شیعه نسبت به آینده داشت. اما بعد از گذشت سی و اندی سال از انقلاب اسلامی، چه اتفاقی برای راهبرد اصلی انقلاب که با شعار “تا انقلاب مهدی، از نهضت خمینی محافظت بفرما” به طور مشخص از آن ذکر می‌شد، آمده است؟

(ادامه…)

من فرزند بعد از انقلاب هستم، یعنی در سال ابتدایی دهه شصت متولد شده ام. هم مدرسه ای های من چیزهایی زیادی را در عالم بچگی دیده اند و بعد در نوجوانی و جوانی شاهد عوض شدن آنها بوده اند. مثلا فوت امام هیچ وقت یادم نمی رود یا وقتی عکس های آیت الله خامنه ای را با شعار هم رهبری، هم مرجعی به دیوار اتاقم چسبانده بودم، اما یکی از این چیزها که هنوز از یاد من نرفته است، اولین سرود جمهوری اسلامی است، یادتان می آید؟ شد جمهوری اسلامی به پا / که هم دین دهد هم دنیا به ما!

(ادامه…)

این سال ها که می گذرد، قیمت قد کمان ماست! می گذرد و تجربه به ارمغان می آورد و البته زکات علمی که با این تجربه ها به دست می آید، نشر دادن آن است. اگر تجربه ها را برای خودمان نگه داریم، دیگران را وا می داریم که عین تجربه ما عمل کنند و البته اگر آنها را منتشر هم کنیم، بعید است که دیگران از تجربه ما درس بگیرند، ولی خوب ما رسالت خودمان را انجام داده ایم. یکی از تجربه های مفیدی که سالها کار اجرایی و علمی در قم برایم به ارمغان اورده است، این نکته است که یک روحانی مجتهد نباید مدیریت موسسه ای را به صورت فردی به عهده بگیرد، چرا؟ با هم بررسی می کنیم. (ادامه…)

وقتی که در بهمن ۵۷، انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، مدلی از حکومت که در ان رهبران دینی، رهبری سیاسی را نیز به عهده داشتند، ارائه شد. شکل جمهوری اسلامی برای حکومت انتخاب شد و در واقع اسلام منبع اصلی تئوری حکومت قرار گرفت و در مقابل سایر اشکال حکومت که در آنها دین نقشی نداشت، به عرض اندام پرداخت. حالا که سی سال از ان تاریخ گذشته است، باید به قضاوت نشست که ایا این مدل ارائه شده موفق بوده است؟ (ادامه…)