صبر کنید! قرار نیست این یک پست علیه رییس جمهور باشد. رییس جمهور انسان محترمی است و در جایگاه خود، خدمات زیادی را به کشور انجام داده است. این پست در واقع قرار است برخی مصادیق جرم “تبلیغ علیه نظام” را بررسی کند تا نشان دهد که تفسیر موسع از این جرم و عدم جرم انگاری دقیق آن در قانون، چقدر می تواند اشتباه برانگیز باشد.

فرض کنیم، فقط فرض! که کسی می خواهد ناکارآمدی نظام جمهوری اسلامی ایران را که بر مبنای ولایت فقیه شکل گرفته است را ثابت کند. این شخص باید یکی از اعضای قوه مجریه را تشویق کند تا در سطوح بالا، با رهبر انقلاب، درگیر شود و نصایح و راهنمایی های ایشان را نادیده بگیرد. در ادامه، شخصی که قصد اثبات ناکارآمدی نظام ما را دارد، باید این عضو قوه مجریه را تشویق کند که بعد از این درگیری به حالت قهر از خانه خود خارج نشود و بی توجه به تبعات اقدامش برای نظام جمهوری اسلامی در خارج و داخل کشور، مدام پیغام و پسغام بفرستد. در این حالت، با تبلیغاتی که رسانه های ضد انقلاب داخلی و خارجی راه می اندازند، وجود یک درگیری عمیق میان رهبری و قوه مجریه باعث نشان دادن ناکارآمدی شکل فعلی نظام جمهوری اسلامی خواهد شد.

حالا از دنیای فرض به دنیای واقعی بر گردیم، به جای شخص تشویق کننده، فعلا کسی را نمی گذاریم اما به جای شخص عضو قوه مجریه، نام آقای احمدی نژاد را می نویسیم! شگفتا که چقدر در جای خود قرار می گیرد و رفتارهای ایشان که احتمالا مخلصانه و بدون نیت خاصی بوده است، کاملا در جهت نشان دادن ناکارآمدی نظام ولایت فقیه، ارزیابی می شود. در اینجا یک قاضی بی طرف اما دارای تفسیر موسع از اتهام تبلیغ علیه نظام، می تواند ایشان را به این اتهام احضار کند و از ایشان سوال کند آیا ذره ای فکر نکردی دشمنان از این کارهای تو چه استفاده ای می کنند؟

در جرم تبلیغ علیه نظام، از آنجا که یکی از جرائم علیه امنیت تلقی می شود، بار اثبات اتهام به دوش متهم کننده نیست. در واقع اینجا قاعده معروف “البینة علی المدعی” نقض می شود و این متهم است که باید ثابت کند قصد وی از انجام کارهایی که خلاف امنیت کشور بوده است، در حقیقت اقدام علیه امنیت نبوده است. در واقع متهم فرضی ما یعنی آقای احمدی نژاد باید ثابت کند که عدم تمکین به فرمان رهبری نه از روی نیت تبلیغ علیه نظام و نشان دادن ناکارآمد بودن آن، بلکه تنها یک درگیری ساده در اداره کشور بوده است. البته در حدی که آقای احمدی نژاد عمل می کند، گاهی یک درگیری ساده، خود معضلی بزرگ برای کشور است!

پیشنهاد می کنم دیگر حقوق خوانده ها و حقوق دانان مستقر در فضای مجازی درباره این اتهام و اینکه آیا رفتارهای آقای احمدی نژاد در تفسیری موسع شامل آن می شود یا نه، بنویسند. از آقای محمد صالح مفتاح نویسنده وبلاگ آذر باد و سید سجاد، نویسنده وبلاگ آغاز در نهایت همین جا دعوت می کنم، دوستان دیگر نیز اگر دوست دارند، بپیوندند.

بعد از تحریر: درباره مسدود شدن وبلاگ در صورت نوشتن این پست نیز فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که نهاد (یا نهادهای؟) دست اندرکار این امر، به حدی از بلوغ رسیده اند که چنین بحث هایی را تحمل کنند. دوستان اگر مودبانه بنویسند، که اهالی حقوق حتما چنین می نویسند، به باز شدن فضای نقد منطقی رفتارهای دولت کمک شایانی می کنند.

یکم. برخوردهای اولیه
نخستین برخورد من با آیت الله خمینی یا لقبی که بعدها ایشان را نامیدم، امام خمینی به سال‌های نخست کودکی بر می‌گردد. سال‌هایی که هر روز صبح سر صف برای سلامتی عمر ایشان و وصل شدن «نهضت خمینی» به انقلاب مهدی دعا می‌کردیم. در ذهنم پیرمردی شکل گرفته بود که در جایی دست نیافتنی به اسم جماران زندگی می‌کند.
گاهی اوقات یکی از معلم‌‌هایمان خاطره‌ای از ایشان تعریف می‌کرد و این در حالی بود که هنوز درس رسمی‌ای درباره نامه به امام خمینی و نصیحت کردن ایشان در کتاب‌های درسی وجود نداشت. شاید سال‌های آخر دبستان بود که این درس اضافه شد اما باز هم به من نرسید.
مهمترین برخورد من در این دوران، خاطره من از فوت ایشان بود که در جای دیگری به تفصیل نوشته‌ام. خاطره‌ام از شب هفت ایشان که با پدرم چندین کیلومتر پیاده رفتیم و من فقط هشت سال داشتم و بعد در حالی که روی پا بند نبودم، به قم برگشتم هم در ادامه همین برخوردهای اولیه و ماجرای فوت و دفن است. می‌دان که این‌ها چیزهای مهمی نیستند و اکثر هم سن و سال‌های من چنین برخوردهایی را تجربه کرده‌اند.

دوم. کسی که می‌شد برای تمام کردن بحث از او نقل قول کرد!
بزرگتر شدم، تقریبا کاری با امام خمینی نداشتم. جز اجباری که تمامی اردوهای به مقصد تهران در بازدید از حرم امام داشتند و ردیف صحیفه‌های نور که در کتابخانه پدرم قرار داشت و البته جز خاطره‌ای محو از زمان مدرسه و دعای سلامتی امام خمینی که دیگر در صبحگاه عوض شده بود.
اما کشف یک نکته، نگاه من را به امام خمینی متحول کرد! وقتی با کسی بحث می‌کردم و کم می‌آوردم یا می‌خواستم طرف مقابل بی قید و شرط حرف‌های من را قبول کند، یک جمله از امام خمینی کافی بود تا بحث تمام شود!
یادم نمی رود بحثی را که بر سر حرام بودن یا حلال بودن شطرنج با مدیران مجتمع هدایت ـ که در آن سال اول و دوم دبیرستان را گذراندم ـ داشتم. در نهایت این بحث چند جلسه‌ای با نقل قولی از امام که مخالفان حلیت شطرنج را مشتی آخوند متحجر می‌خواند، تمام شد که البته برای مدیران آن مجتمع بسیار گران تمام شد!
گاهی اوقات خودم هم به جملاتی که از امام نقل می‌شد، ایراد وارد می‌کردم اما به هر حال برای همه پذیرفته شده بود که جملات ایشان تمام کننده است.

سوم. مرجعی که در مقابل برخی روحانیون قرار گرفته بود!
دوران دبیرستان من با رشد مطبوعات و بحث جامعه مدنی و از همه مهم‌تر حصر دوباره آیت الله منتظری همراه بود. سوم دبیرستان بودم که ماجرای سخترانی معروف به ۱۳ رجب ایشان اتفاق افتاد و ما را هم از مدرسه برای راهپیمایی علیه ایشان بردند، تا حرم رفتیم و صحبت‌های آیت الله جوادی آملی را شنیدیم. در حین این صحبت‌ها یکی از دوستانم آمد و گفت که بچه‌ها جلوی خانه منتظری شلوغ است. به سرعت دویدیم و به آنجا رفتیم و ماجرای حمله به حسینیه ایشان را از نزدیک دیدم.
این ماجراها باعث شد که درباره دیگر روحانیونی که احیانا با امام خمینی مخالف بودند دست به تحقیق بزنم و متوجه شدم که طیفی وجود دارد که مخالف امام خمینی است. آن روزها دوران روحانیون محصور بود و یادم می آید بی.بی.سی نیز برنامه ای با این موضوع پخش کرده بود که در دبیرستان و دانشگاه دست به دست می چرخید.

چهارم. رهبری که حکومت کردن را به اطرافیان خود سپرده بود
همین حوالی بود که کتاب خاطرات آقای هاشمی منتشر شد. این کتاب که در آن نقش آقای هاشمی بسیار پر رنگ شده است، به من این دیدگاه را الغاء کرد که در واقع امام در سه یا چهار سال آخر زندگی شان حکومت را به دیگران سپرده بودند و خودشان استراحت می‌کردند.
هنوز هم از ماجراهای سال‌های آخر زندگی ایشان به درستی اطلاع ندارم و نمی‌دانم واقعا خود ایشان تصمیم می‌گرفتند یا اینکه اطرافیان ایشان در تصمیم‌گیری بیشتر موثر بودند. شاید در آینده این مشخص شود.

پنجم. سقوط یک شخصیت از جایگاه اسطوره‌ای اش به جایگاه یک رهبر معمولی
اینکه دقیقا چه زمانی امام خمینی برای من از جایگاه یک شخصیت اسطوره‌ای سقوط کرد و به سطح یک رهبر معمولی که درایت و قدرت رهبری خوبی داشته است،‌ رسید، واقعا مشخص نیست. همین را می‌توانم بگویم که ناگهان متوجه شدم افکار و سخنان امام خمینی دیگر برایم الزام آور نیستند و می‌توانم درباره درستی و نادرستی آن‌ها تردید کنم. شاید این همان جنگ نرمی باشد که از آن سخن می‌گویند و من هم قربانی جنگ نرم شده باشم!
اما به یقین اطلاع از عملکرد ایشان در دوران زعامتشان، نقش اصلی را داشته است. ماجرای اجبار کردن مقام معظم رهبری در پذیرش نخست وزیری آقای میرحسین موسوی و امتناع از حکم کردن، یکی از این موارد تاثیرگذار بود. ماجرای دیگر موثر هم حکم به اعدام آن دسته از هوادران مجاهدین خلق (منافقین)‌ بود که در زندان بودند که نحوه اجرای آن را عقل حقوق خوانده من هنوز هم نمی‌پذیرد.

در نهایت باید بگویم هم اکنون در باور من امام خمینی، در جایگاه یک رهبر قابل احترام، سیاستمدار با درایت و روحانی مومن به احکام اسلام قرار دارد که نظریات مختلفی در مباحث مختلف شرعی، سیاسی و عقلی ابراز کرده‌ است اما این نظرات هیچ یک واجب الاطاعه و لازم الاجرا نیستند مگر اینکه با معیارهای عقل و شرع سنجیده شوند. روحش شاد و راهش پر رهرو.

راستی من این پست را به به دعوت محمد صالح مفتاح از وبلاگ آذرباد نوشته‌ام و فکر کنم دیگر مهلت دعوت کردن هم تمام شده است!

اما ماموریت های پیشنهادی من:

۱٫ می دانیم که اسرائیل روز به روز زبانش درازتر می شود و هر وقت فرماندهان این کشور کاملا نظامی که همه در آن از کودکی آموزش نظامی می بینند، یک اسباب بازی جنگی جدید به دست می آورند، فورا شروع به تهدید همسایه اشان لبنان و بعد ایران و سایر کشورهای اسلامی می کنند. در این میان ماموریت اول ناوشکن جماران باید رساندن سلاح، موشک های هدایت شونده، تجهیزات جنگی به حزب الله و ارتش لبنان باشد و در عین حال امنیت را در ساحل لبنان تامین کند.
در سایه چنین امنیتی، هم نظم اقتصادی لبنان بهتر می شود، و وابستگی آن به کمک های دیگر کشورها، کمتر!

۲٫ دومین ماموریت پیشنهادی من برای ناوشکن جماران، سفر به جزیر خضرا و گذر از آب های به اصطلاح سفید است. شایعه ای شده است و کتابی هم در این باره نوشته اند که امام زمان در جزیره خضرا است که البته خیلی ها می گویند کذب است. بعضی ها هم می گویند این جزیره در همان مثلث برمودای معروف واقع است و بعضی ها هم جاهای دیگری را گفته اند. به نظرم ناوشکن جماران با برد عملیاتی بالایی که دارد و تجهیزات پیشرفته ارتباطی و حمل بالگرد، توان پایان دارد به افسانه جزیره خضراء را خواهد داشت!

۳٫ به نظرم اما مهم ترین ماموریت ناوشکن جماران، آزمایش توانایی های جمهوری اسلامی در حراست از کشتی ها و اسکورت آنها است. با توجه به تحریم هایی که ممکن است علیه جمهوری اسلامی ایران وضع شود، ممکن است آمریکایی ها بخواهند کشتی های خارج و داخل شده به ایران را در آب های آزاد بازرسی کنند که ناوشکن جماران می تواند با اسکورت کشتی ها و در هماهنگی با جنگنده های F-14 که اساسا برای پوشش هوایی در دریاها مناسب هستند، چنین اسکورتی را برقرار کند.

۴٫ دلم می خواهد ناوشکن جماران را در این ماموریت آخر به یک کار صلح دوستانه و حقوق بشری بگمارم و آن هم عبارت است از رساندن کمک های انسان دوستانه و لوازم پزشکی به مردم در محاصره غزه. غزه هنوز هم در محاصره است و مثل اینکه تنها با چنگ و دندانی مانند ناوشکن مسلح جماران می توان این محاصره وحشیانه و ضد انسانی و ضد حقوق اولیه بشر را گشود.

روال این است که چند نفر را به این بازی وبلاگی دعوت کنم. من هم از این دوستان می خواهم که بنویسند: زهرا اچ بی، کمانگیر،  بر ساحل سلامت، منبرنت. البته اگر بنویسند!
ـ دو عدد از این وبلاگ ها فیلتر شده اند، تیغ تیز فیلترینگ این وبلاگ ما را نگیرد، خوب است.

حضور یافته ها در بازی: (به روز می شود)
- پی نوشت
- آخرین گلبرگ گل یاس
- پاورقی
- یه منتظر
- وبلاگ صدارت
- نود و دو
- خاک
- مرصاد

از دوستانی که فکر می کنند می توانند و می خواهند بنویسند دعوت می کنم که بنویسند شروع کنیم درباره بازجویی بنویسیم، اینکه بازجویی چیه؟ راه کارهاش چیه؟ چطور می شه توی بازجویی مقاومت کرد؟ کجا باید مقاومت کرد؟ کجا باید عقب کشید؟ چه اطلاعاتی فیک هست، چه اطلاعاتی درسته موقع بازجویی، اسمش رو هم بذاریم: وقتی بازجویی می شویم، وقتی تو بازجویی می کنی!
این نوشته ها برای آنهایی که بازجویی شده اند، نقل خاطره است، برای مایی که نشده ایم، کسب تجربه و برای بازجوها، نشان دهنده لو رفتن شیوه ها است، شاید که نفرات بعدی از این شیوه ها دیگر رنج نکشند!

هر که دارد هوس بازجویی، بسم الله!

———-
لینک های مرتبط:

اولین مطلب: وقتی بازجوی می شویم، وقتی بازجویی می کنی، چه اتفاقی می افتد از وبلاگ خیزران

مطلب دوم: سوسن جعفری: بهمن؟ بیداری؟ از وبلاگ مرا آفرید آنکه دوستم داشت

لیک خبر بازی در وبلاگ نیوز