اما به هر حال رازهای پس پرده بالاخره روزی باید آشکار شوند. یعنی بالاخره روزی می رسد که ما یک دوجین از موشک‌‌های مسلح به کلاهک هسته‌ای مان را نشان می‌دهیم. یک آزمایش کوچک هسته‌ای که شامل آزمایش یک سلاح هسته‌ای تاکتیکی با دارای قدرت محدود و کنترل شده است، نمایش موشک‌های مسلح به سلاح هسته‌ای ایرانی را کامل می کند.

اما چه وقت به چنین جایی می رسیم؟ چرا تا به حال چنین کاری نکرده ایم؟ جواب این سوالات را غربی ها خوب می دانند. هم اکنون یعنی در شرایط کنونی، حرف ما در ایران این است که ما سلاح هسته ای نداریم و نمی خواهیم بلکه یک برنامه صلح آمیز هسته ای داریم. حرف ما این است که حتی غنی سازی بیست درصد را هم نمی خواهیم به شرطی که سوخت مناسب برای رآکتور تهران را به ما بدهید. حرف ما این است که وقتی می گوییم سلاح هسته ای نداریم، ما را به سمت داشتن این سلاح هل ندهید.

اینها حرف های گزافی نیست. اما وقتی به قول اسرائیلی ها “معبد سلیمان” ما هم در آستانه فرو ریختن باشد، پس آنچه در پستو است، آنچه که می گوییم نداریم، از اعماق مخفی گاه ها بیرون می آید، و اراده به کار بردن آن نیز از عمق لایه های ذهن، برای جهاد دفاعی به سطح تصمیم گیری می رسد.

هیچ کدام از ما، آن روز را نمی خواهیم. به خلاف فرماندهان نظامی آمریکایی و اسرائیلی، مشتاق به کار بردن سلاح های هسته ای انبار شده قبل از گذشتن تاریخ مصرفشان نیستیم. جان هایی که از دست خواهد رفت با جان های ما و اطرافیان ما برابر است. اما وقتی چاره ای نباشد، جز استفاده از تمامی ظرفیت هسته ای، چه می توان کرد؟

البته همان روز هم، ابتدا به ساکن به کسی حمله نمی کنیم. برای بازدارندگی است که شمار زیادی نزدیک به ۱۰۰ عدد موشک مجهز به سلاح هسته ای و پخش شده در سرتاسر نقاط کشور را آماده عمل می کنیم و بعد اعلام می کنیم که ما هم “سلاح خدایان” را دست داریم و اگر لازم باشد، المپ را به آتش می کشیم، چه باک از نتیجه.

پیش‌تر نوشته بودم که فردای نخستین آزمایش هسته‌ای ایران، یک روز معمولی معمولی است. حالا می‌گویم فردای نخستین آزمایش هسته‌ای ایران، باز هم یک روز معمولی است ولی دومین آزمایش هسته‌ای ایران در آن اتفاق می‌افتد.

پی نوشت: ما سلاح هسته ای نداریم، بی خود گمانه زنی غلط از این پست من نکنید.

نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا نخستین ناوگان دریایی جهان را داراست. این را من نمی گویم بلکه ۲۸۹ کشتی و بیش از ۳۷۰۰ هواپیمای آن می گوید. این نیرو بعد از جنگ جهانی دوم و از بین رفتن قدرت دریایی انگلستان، به نخستین نیروی دریایی دنیا تبدیل شد. البته در فرایند جنگ سرد، شوروی سابق در رقابتی تنگاتنگ پا به پای آمریکا آمد و حتی در مواردی مانند زیردریایی های اتمی، از آن جلو هم زد اما با فروپاشی آن و فراموشی این رقابت تا سال های اخیر، بزرگترین و برترین نیروی دریایی آرام آرام با پایگاه هایی که در سراسر دنیا دارد، از ژاپن تحت اشغال گرفته تا پایگاه های اسپانیا، ایتالیا، اشتوتگارت، پاناما، استرالیا و … شکل گرفته است.

این نیروی دریایی، تقریبا همه نوع اسلحه ای در اختیار دارد. اسلحه های تهاجمی، دفاعی، تجسسی که امکان شناسایی تهدید، دفاع در مقابل تهاجم و تهاجم متقابل یا پیشگیرانه را به این نیرو می‌دهد. برای مثال هواپیمای مشهور F-14 ملقب به تامکت که به خاطر حضور در نیروی هوایی ایران برای ایرانی ها آشنا است، از جمله سلاح های نیروی دریایی آمریکا است که در اصل برای نشست و برخاست از روی ناو هواپیما بر طراحی شده است.

اما سلاح جدید سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، از جمله سلاح هایی است که نه تنها ناوهای آمریکایی با انبوه تجهیزات پیشگیرانه شان بلکه دیگر تسلیحات دنیای مدرن نیز در برابر آن دفاعی ندارند. این سلاح مدرن چیزی نیست جز آرم سپاه پاسدران انقلاب اسلامی که بر روی ناوها، تانک ها و دیواره پایگاه‌ها نقش می‌بندد و بسیار بیشتر از انواع موشک های مخرب با کلاهک های جنگی گوناگون اثر می‌گذارد! آن هم اثری که باقی می‌ماند نه مثل یک موشک که اثرش بعد از چند روز از بین می‌رود.

ترس و هراسی که به کارگیری این سلاح ساده که فقط از چند تکه شابلون و اسپری رنگی تشکیل یافته است، به جای می‌گذارد، حتی با برخی سلاح های هسته ای تاکتیکی که اثر کمی دارند، قابل مقایسه است! چرا که فقط یک موشک با کلاهک هسته ای با توان کم می تواند یک ناو گروه آمریکایی را وادار کند تا از موضع خود عقب نشینی و سپس به سرزمین مادر بازگردد!

اما همه اثر این سلاح در منطقه به کارگیری اش منحصر نمی‌شود، بلکه هنر دیگر این سلاح انسان دوست ـ چرا که هیچ اثر تخریبی ای بر انسان یا محیط زیست ندارد ـ به کارگیری در یک منطقه و اثرگذاری در هزاران کیلومتر آن سوتر است! ترس عمیقی که از به کار گیری این سلاح دامن اسرائیلی ها را گرفته است، از ورای  اخباری که توسط رسانه های این دولت غاصب منتشر می شود، قابل حس کردن است. شاید اسرائیلی ها بهتر می‌دانند کسانی که شبانه و در زیر دید مستقیم رادارهای آمریکایی ـ که پیشرفته ترینشان را هم وقتی در اسرائیل نصب می‌کنند، باز هم برای اداره کردن به دست اسرائیلی ها نمی دهند ـ آرم سپاه را بر روی ناوها درج می کنند یا پرچم ایران را در پایگاه تفنگداران دریایی آمریکا نصب می‌کنند، برای در هم پیچیدن تومار اسرائیل، در صورت اذن ولی امر، لحظه تردید نمی کنند!

جالب اینجاست که این سلاح رعب افکن به مقدار فراوان در ایران موجود است و البته سالیان سال است همراه با ترس فزاینده آمریکا و اسرائیل و برخی کشورهای ذی ترس! دیگر، به لبنان و دیگر مردم آزادی خواه مسلمان دنیا صادر شده و می شود و نمونه استفاده عملی از این سلاح در حمله اسرائیل به جنوب لبنان نیز شاهد بوده ایم، استفاده ای در خور توجه که صهیونیست های اشغالگر را به ترس و وحشتی عظیم فرو برد و باعث عقب نشینی چند کیلومتری شد!

تا این سلاح و امثالهم که کم هم نیستند، هست ،ارتش‌های بزرگ و قوی ای مثل ارتش آمریکا و ارتش اسرائیل، بهتر است به جای تهدید کردن ایران فکر حفره روباه درست کردن برای خودشان باشند که شاید تنها جانپناه مناسب در مقابل این چنین تسلیحاتی است!

هنگامی که مشغول مطالعه شدم، تصمیم گرفتم مجموعه دیدگاه هایم را به عنوان یادداشت هایی منتشر کنم و عنوان اصلی ایران و آمریکا را برای آن برگزیدم. امیدوارم این یادداشت هم برای خودم و هم برای دیگران مفید باشد و البته این اعضای این گروه فرارسی دیجیتال هم بتوانند پاسخ هایی درخور به این حقائق تاریخی بدهند.

یادداشت اول

ایران و آمریکا: رابطه از کجا شروع شد؟

در سال ۱۸۵۰ امیر کبیر به حاجی میرزا احمد خان مصلحت گذار ایران در استانبول دستور داد با جورج مارشال وزیر مختار ایالات متحده آمریکا در عثمانی درباره انعقاد قراردادی بین دو دولت وارد مذاکره شود. این مذاکرات در ۱۹ اکتبر ۱۸۵۱ (۱۲۶۷ هجری قمری) منجر یه انعقاد عهد نامه مودت و کشتیرانی گردید. بر اساس این عهد نامه، روابط بازرگانی و کنسولی بین دو کشور و حق آزادی کشتیرانی در رودخانه‌های دو کشور برقرار شد. همچنین شرط دولت کاملة الوداد میان دو کشور به رسمیت شناخته شد. عهد نامه جدیدی در ۱۳ دسامبر ۱۸۵۶ (۱۲۷۳ هجری قمری)و پس از عزل امیر کبیر میان دو کشور منعقد شد که تنها ناظر یر امور کنسولی و بازرگانی بود. در آن زمان انگلستان مانع گسترش روابط ایران و آمریکا بود.

در سال ۱۸۷۰، ناصرالدین شاه اجازه تأسیس نخستین مرکز مسیونری مذهبی را به آمریکایی‌ها داد به این شرط که فعالیت‌های این مرکز تنها شامل ارمنی‌ها و مسیحیان مقیم تهران شود.

در ژوئن ۱۸۸۳ (۱۳۰۰ هجری قمری) آمریکا اقدام به تأسیس سفارتحانه در ایران کرد و وزیر مختاری به نام ساموئل گرین بنجامین به تهران فرستاد. دولت ایران هم در اکتبر ۱۸۸۸ (میلادی) (۱۳۰۶ هجری قمری) حاج حسینقلی خان صدرالسلطنه، فرزند میرزا آقاخان نوری را به عنوان سفارت به آمریکا فرستاد. وی به نام حاجی واشنگتن در تاریخ ایران ماندگار شده‌است.

تاریخ برقراری رابطه رسمی و موثر ایران و آمریکا به سال ۱۸۸۳ میلادی (۱۲۶۱ شمسی) بر می گردد. آمریکا که تا قبل از این تاریخ میسیونرهای مذهبی و گروه های آموزشی به ایران فرستاده بود و سعی کرده بود با ارائه خدمات پزشکی و درمانی چهره ای انسانی از خود به نمایش بگذارد، به فکر افتاد که از قافله امتیازگیری از ایران عقب نماند و یکی از اولین سفرای آمریکا به نام وینستون، امتیاز ساخت راه آهن تهران ـ بوشهر که محل کنسول گری آمریکا از سال ۱۸۸۴ بود، از ناصرالدین شاه گرفت. (۱)

بعد از او، ادوارد اسپنسر پرات، موفق شد امتیاز تاسیسات سد سازی، استخراج معدن، ساخت راه آهن و تایسی یک بانک را به یک کمپانی امریکایی به نام کمپانی ایران بگیرد.

البته علی غرم گرفتن چنین امتیازاتی به علت سیاست انزواطلبی امریکا که از دکترین مونروئه بر می خاست، و همچنین قدرت و نفوذ سلطه انگلستان و روسیه تزاری باعث شد تا امریکایی ها نتوانند نفوذ خاصی در ایران پیدا کنند.

سپس در ۱۹۰۷، قرارداد تقسیم ایران به دو بخش شمالی و جنوبی بین روسیه تزاری و انگلستان خشم ملت ایران را برانگیخت و امریکایی ها سعی کردند با تکیه بر کمک های بشردوستانه و کمک های ناچیزی در جریان مبارزات مشروطه، چهره مثبتی از خود به نمایش بگذارند. البته نباید منکر روحیات ایده آلیستی برخی از آمریکایی هایی شد که در جریان نهضت مشروطه با ایرانی های همکاری کردند، شد.(۲)

پس از جنگ جهانی اول، که امریکا از نظر تجاری در آن نقش داشت، توجه شرکت های بزرگ امریکایی به ایران جلب شد. استاندارد اویل، کمپانی نفتی سینکلر، کمپانی نفت آمریکا و کمپانی استاندارد وکیوم در سال های مختلف تلاش کردند تا وارد بازار نفت ایران شوند، امری که در ابتدا به علت مخالف انگلیسی ها و سپس به علت سیاست موازنه منفی پیشنهادی دکتر محمد مصدق، میسر نشد.

در این سال ها، حمایت های امریکا از ایران مانند حمایت در برابر شوروی در سازمان ملل، تشویق های جورج آلن برای بازپس گیری آذربایجان و در موافقتنامه نفت با شوروی، باعث شد تا ایرانیان، امریکا را نیروی سومی بپندارند که حاضر است از انها دربرابر همسایه شمالی و جنوبی حمایت کند .

البته باید توجه داشت که اگر چه شاید امریکایی ها عمدا نمی خواستند به عنوان نیروی سوم مطرح شوند، ولی این سابقه باعث شد تا بعدها هر وقت خواستند در کشوری دخالت کنند، خود را به مردم به عنوان ناجی و نیروی سوم نشان بدهند. نظیر کاری که در ویتنام کردند. برای خواندن شیوه های امریکا در مطرح شدن به عنوان نیروی سوم، توصیه می کنم کتاب امریکایی ارام اثر گراهام گرین را بخوانند.

بعد از جنگ جهانی دوم، ایرانیان کوشیدند تا با درگیر ساختن امریکا در سیاست خارجی ایران، به دوران استیلا و فعالیت دلبخواهی انگلیسی و روسیه (شوروی) در ایران خاتمه دهند.

این مساله باعث شد تا فاجعه کودتای ۲۸ مرداد رقم بخورد. چرا که با روی کار امدن ایزنهاور در امریکا و چرچیل در انگلستان، انگلستان توانست با راضی کردن امریکایی ها به اینکه ادامه حکومت مصدق باعث کمونیستی شدن ایران می شود، ایشان را با خود همراه کرده و بدینوسیله انتقام ملی شدن صنعت نفت را بگیرد.

ماجرای غمناک کودتای ۲۸ مرداد و ادامه تاریخ رابطه ایران با امریکا را در پستی دیگر پی می گیرم.

—————

پی نوشت ها:

۱٫ ویکی پدیا، تاریخ روابط ایران و امریکا.

۲٫ سیاست خارجی آمریکا و شاه، مارک گازیوروسکی، ترجمه جمشید زنگنه، ص ۱۵٫