هشتمین امام شیعیان، امام رضا علیه السلام، لحظاتی دیگر از شهر نیشابور حرکت می کند. مردم نیشابور که مدت کوتاهی میزبان پسر پیامبر بوده اند، اکنون اشک ریزان ایشان را بدرقه می کنند. راویان حدیث و عالمان می بینند که فرزند رسول خدا و امام شیعیان در حال ترک کردن ایشان است و به سفری می رود که به گفته خود او از آن بازگشتی نیست.

از دست دادن امام برای ایشان سنگین است، لذا جلو می دوند و می گویند: اى پسر رسول خدا، آیا از میان ما کوچ مى کنى و حدیثى که از آن سود ببریم برایمان بیان نمى کنى؟ امام(ع) درحالى که در کجاوه نشسته بود، سرش را بیرون آورد و فرمود: «شنیدم پدرم موسى بن جعفر مى فرمود شنیدم پدرم جعفربن محمد مى فرمود شنیدم پدرم محمدبن على مى فرمود شنیدم پدرم على بن الحسین مى فرمود شنیدم پدرم حسین بن على مى فرمود شنیدم پدرم امیرالمؤمنین على بن ابى طالب مى فرمود شنیدم رسول خدا(ص) مى فرمود شنیدم جبرئیل مى گفت شنیدم خداوند جل جلاله مى فرمود: لااله الاالله، دژ محکم من است؛ پس هرکس که داخل دژ من گردد، از عذاب من درامان است. راوى مى گوید چون قافله حرکت کرد حضرت فریادزد: «با شرایط آن، و من از شرایط آن هستم.»

اما آن چه که شرط پناه بردن به دژ امن لا الله الا الله است، چیست؟

بی گمان منظور امام رضا (ع)، جسم خاکی ای که روح بلد ائمه در قفس آن زندانی شده است، نبوده است، چرا که این حدیث همه جایی و همه مکانی است اما جسم امام (ع) تنها به قرن دوم و سوم هجری تعلق داشته است. در واقع همان طور که عالمان دینی و محدثان نقل کرده اند، منظور از شرط پناه بردن به دژ لا اله الا الله، ولایت ائمه (علیهم السلام) است.

ولایتی که پیامبر اکرم (ص) در چنین روزی در راه بازگش از مکه، به علی (ع) تفویض کرد و بعد از او به دیگر ائمه تفویض شده است. ولایتی که نه به معنای دوستی و محبت که به معنای سرپرستی و هدایت است و تمامی شوون زندگی انسان را در بر می گیرد.

جالب است که این حدیث یعنی حدیث سلسلة الذهب و حدیث غدیر، از جمله احادیثی هستند که به رغم ممنوعیت نقل حدیث و سپس جعل فراوان حدیث در سال های طولانی، بی کم و کاست باقی مانده اند و نشان از پیوند ولایت ائمه با دیگر ارکان دین دارند.

اما ولایت علی (ع) به امام رضا ختم نمی شود. یکی از از احادیثی که از پیامبر اکرم در منابع اهل تسنن نقل شده است، حدیثی است که دائر بر تعداد ائمه بعد از پیامبر و محدود بودن آنها به ۱۲ نفر است که بیشتر اهل تسنن ان را نقل کرده اند و سعی کرده اند خلفای بنی امیه یا بنی عباس را با آن تطبیق دهند که امکان تطبیق این خلفا با هیچ عذر  بهانه بر این حدیث ممکن نیست!

خط ولایت که از امام علی (ع) و آبگیر غدیر خم شروع می شود، مثل نخ تسبیح یک یک ائمه را به امام علی و پیامبر متصل می کند و سپس در انتها به حجت بن الحسن العسکری، روحی و ارواحنا له الفداء می رسد. ولی امر و صاحب الزمان که ولایت او در امتداد ولایت حیدر است.

اگر در غدیر، ولایت امام علی (ع)، از سوی پیامبر تبیین می شود کل مومنینی که پیامبر ولی ایشان است، ولایت علی (ع) بر گردن خود می پذیرند، این ولایت با ظهور مولا صاحب الزمان تکمیل می شود.

در نخستین ساعات عید مبارک غدیر، برای ولی امر و امام عصر و زمان، امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف آرزوی سلامت و به روزی می کنم و این عید مبارک را به ایشان تبریک می گویم، یابن الحسن! اسعد الله ایامکم!

ستایش خاص خدایی است که نیست برای قضا و حکمش جلوگیری و نه برای عطا و بخشش مانعی و نه مانند ساخته اش

دعای عرفه، دعایی است که امام حسین (ع) در روز عرفه، در صحرای عرفات خوانده است. در شان خواندن نخست این دعا آمده است: بشر و بشیر پسران غالب اسدی روایت کرده‎اند که عصر روز عرفه در عرفات در خدمت امام حسین علیه السلام بودیم که آن حضرت با گروهی از خاندان و فرزندان و شیعیان خود از خیمه بیرون آمدند و با کمال تضرع و خشوع به دامنه کوه رحمت روی آوردند و در سمت چپ کوه ایستادند و به جانب کعبه روی گردانیدند و دست‎ها را مقابل صورت مبارک برداشتند و این دعا را خواندند.

راویان گویند: در پایان دعا و ذکر یا رب، یا رب آن حضرت چنان حاضران را تحت تاثیر قرار داده بود که از دعا کردن برای خودشان به آمین گفتن به دعای امام حسین علیه السلام بسنده کردند و صدای گریه مردم صحرای عرفات را پر کرده بود تا این که آفتاب غروب کرد و به سوی مشعر الحرام رفتند.

روز عرفه، دو روز دیگر است و بسیاری به خواندن این دعا اقدام می کنند، امیدوارم توفیق خواندن دعای عرفه نصیب بنده نیز بشود!