صفای خاصی در این بقعه کوچک حکفرما است. پیرمردی با محاسن سفید نشسته است و هر از گاهی صدایش را بلند می کند و برای امام زمان (عج) می خواند. صدای حزینی دارد و وقتی می گوید مهدی بیا، مهدی بیا، اشک در چشم های حلقه می زند.

عصر پنجشنبه است و شیخ صدوق، میزبان جمعیت کوچکی است که برای زیارت رفتگانشان به قبرستان کنار مرقد او آمده اند. دور ضریح چند نفری نماز می خوانند، جوانی به درس خواندن مشغول است و من در اتاق کناری ضریح نشسته ام و با نوتک کوچکم، سرمقاله می نویسم.

اما در این مکان شریف، باید چیزی نوشت که به کار آید نه خطی که تنها به روی کاغذ می رود و نوشته می شود تا نوشته شده باشد.

این شماره نشریه هم زمان با نهم ربیع الاول منتشر می شود، یکی از روزهای عزیزی که برای هر شیعه ای شیرین است، سال روز آغاز امامت مولای شیعیان، امام زمان (عج).

در کنار مرقد شیخ صدوق (رضی الله) که از علمای بزرگ شیعه و نائبان عام آن حضرت هستند، در این فکر هستم که بنا به سفارش ائمه بزرگوار، در اعیاد و مناسبت های مرتبط با اهل بیت (علیهم السلام)، وظیفه ما شیعیان تبریک و تحنیت گفتن و شادی کردن است، چرا که شادی ائمه، شادی شیعیان ایشان است و ناراحتی ایشان، ناراحتی ما.

اما در عین حال ما شیعیان از ائمه که مصداق بخشش و مهربانی هستند انتظار عیدی داریم! در واقع اگر فکر کنیم ایشان به ما عیدی نمی دهند، اشتباه فکر کرده ایم!

عیدی ای که ائمه و مخصوصا امام زمان (عج) برای نهم ربیع الاول می دهند، با عیدی های این دنیایی البته فرق دارد! نه اینکه این عیدی ها مادی نباشد، نه، این عیدی ها بی منت است. لازم نیست در طول سال کاری کرده باشیم یا ساعت کار زده باشیم یا اینکه خلاصه به نوعی کارفرمای ما مجبور باشد این عیدی را بدهد. عیدی آقا و مولای عصر و زمان، عیدی ای است که از روی لطف و با نیت محبت داده می شود.

نقل است که امام زمان (عج) به یاران خودشان لطف دارند و خاصه به مرقد علمای درگذشته سر می زنند. از کنار مرقد شیخ صدوق و به احترام آبرویی ای که ایشان در پیش امام زمان (عج) دارند، عیدی خاص و خارج از حدسی را از آقایمان طلب می کنم، نه فقط برای خودم، برای همه شما که این سطرها را می خوانید. از مولایمان می خواهم که هم عیدی مادی بدهد و هم عیدی معنوی! عیدی مادیشان برکت زندگی خواهد بود و عیدی معنویشان نیاز ضروری که اگر توجه ایشان نباشد، زندگی هایمان همه در هم می پیچد و اگر دستگیری شان نباشد، هیچ برنامه ریزی مادی به موفقیت نمی رسد!

امسال از عیدی مادی ای که هر ساله به کارمندان می دهند می گذرم، به این نیت که حضرت چندین برابر هر سال به من و همکاران من عنایت کنند، چرا که ایشان از جایی می بخشند که در حساب نمی آید و در هیچ بودجه ای مرقوم نمی شود!

این نوشته به عنوان سرمقاله در شماره ۵۵ نشریه الکترونیک ساعت صفر منتشر شده است

یکی از بحث های که در زمان ظهور امام زمان (عج) مطرح می شود، نحوه برخورد امام با انفال یا ثروت های عمومی است.
«أنفال» در اصطلاح فقهاى امامیه عبارت از اموالى است که به پیامبر و پس از او به‏جانشینانش اختصاص دارد. آنان آن اموال را به هر نحو که مصلحت بدانند، به مصرف مى‏رسانند. و این خود یک نوع فضیلت و امتیازى است که خداوند، رسول و جانشینان رسولش را به آن مخصوص گردانیده است.
شیعه امامیه تمامی ثروت های عمومی را خاص امام عصر می داند و مصادیق آنها را به شکل زیر احصا کرده است. در نظر شیعه امامیه مصادیق انفال عبارت است از: فی‏ء (زمین هایی که بدون جنگ فتح می شوند)، زمین‏هاى موات، آبادى‏هایى که صاحب ندارد، قله‏ها، وسط درّه‏ها و جنگل‏ها، صفایا(اموال منقولى است که به‏پادشاه کفّار اختصاص داشته و براثر غلبه مسلمانان به‏تصرّف ایشان درآمده است. همچون اسلحه، لباس‏هاى گرانبها و مَرْکب‏هاى ممتازى که ویژه وى بوده است و امثال اینها و نیز اشیایى را که امام از میان غنایم براى خود برمى‏گزیند) و قطایع (اموال غیرمنقول، مانند ساختمان، مزارع و املاک اختصاصى پادشاه کفّار)، غنیمتى که مجاهدان بدون اذن امام به‏دست آورند، ارث کسى که وارث ندارد، معادن، دریاها و بیابان‏هاى لم یزرع و خمس که از ثروت‏هایى است که به امام تعلّق دارد و جز أنفال قرار می گیرد.
در این فرصت کوتاه قصد بررسی نحوه رفتار امام با تمامی مصادیق انفال را نداریم چرا که هم بحث مفصلی است و هم دانش خاصی را می طلبد که از توان نویسنده بیرون است. آنچه در این مجال مختصر مورد بررسی قرار می گیرد، چگونگی بهره برداری امام از یکی از مصادیق انفعال یعنی ثروت های درونی زمین است.

از دیرباز بشر از معادن و ثروت های درونی زمین بهره برداری کرده است، از عصر آهن گرفته تا دوران کنونی ما که اوج استفاده و بهره برداری از این معادن است. ائمه شیعه نیز به این منابع درونی زمین توجه داشته اند و حتی درباره بهره برداری امام زمان (عج) از این ثروت ها نیز احادیثی از ایشان روایت شده است. حضرت علی(ع) در باره شناخت گسترده انسان از طبیعت و بهره برداری از آن می فرماید: “…وتخرج له الارض افالیذ کبدها و تلقی الیه سلما مقالیدها “، و برای او (حضرت قائم عج) آن چه در اعماق زمین است، خارج می شود و همه امکانات خود را برای او (بواسطه تحقیقات علمی وشناخت طبیعت) ظاهر می سازد.

از این فرمایش امام علی(ع) بر می آید که نه تنها قائم آل محمد از ثروت های درونی زمین استفاده می کند، بلکه استفاده کامل و بهینه از این ثروت ها مانند نفت، گاز و معادن در زمان ایشان به وقوع می پیوندد. می دانیم که هر معدنی، عمری دارد و با پایان ذخیره و موجودی، این عمر تمام می شود. به عنوان مثال گزارش های زیادی از پایان نفت در ۳۰ سال آینده وجود دارد. یا معادن اورانیوم تنها در بخش های خاصی از زمین وجود دارد.

اما عرضه شدن ثروت های زمین در زمان قائم، به چه صورت است؟ اینجاست که جواب دادن اندکی مشکل می شود. می توان گفت امام زمان با علم خاصی که از خداوند نزد ایشان است، معادن را به نحو بهتری مورد کاووش و بهره برداری قرار می دهد. به عنوان مثال در چاه های خشکیده نفت در سالیان نخست کشف این طلای سیاه با فناوری جدیدی که حضرت حجت به ارمغان می آورد یا در زمان حکومت ایشان کشف می شود، دوباره ذخایر جدیدی کشف می شود.
در عین حال می توان به گونه دیگری هم جواب داد و گفت با عنایت خداوند متعال به ولی معصوم و مردم عصر ایشان، زمین ذخایر خود را تجدید می کند و دوباره ذخایر مصرف شده، به جای خود باز می گردند و این عنایتی است که خدا به قائم خویش کرده است.

هر کدام از این ها که اتفاق بیفتد، باعث برخورداری مردم آخرالزمان از مواهب طبیعی می شود. دولت امام مهدی نیز با برخورداری از این مواهب طبیعی رشد اقتصادی بسیار بالایی خواهد داشت و با رشد اقتصادی بالا تحت فرمان صاحب الامر، عصر طلایی بشر رقم خواهد خورد.

در واقع چه عصری می تواند طلایی تر از موقعی باشد که حکومت عدل در جهان مستقر است و مواهب طبیعی زمین و دریچه رحمت آسمان به روی مردم باز می باشد؟ حکمی به ناحق صادر نمی شود و حقی به ظلم گرفته نمی شود. حکومت به دست مستضعفان جامعه رسیده است و صاحب واقعی حکومت، بعد از قرن ها، با مهرورزی با تمامی مردم جهان برخورد می کند.

قطعا در چنین زمانی، زمین نیز که در روایات زنده تلقی می شود، از قدم برداشتن مردم بر روی خود، خوشحال است و خوشحالی خود را با عرضه ثروت های درونی خود آشکار می سازد.

————

این مطلب در شماره ۵۳ نشریه الکترونیک ساعت صفر منتشر شده است. لینک

در گذشته پاسخ به این سوال آسان تر می نمود. فرزندان و جانشینان امام حسین (ع) صالح ترین افراد برای خونخواهی ایشان بودند و در طول تاریخ به روش های متعدد دست مدعیان دروغی انتقام حسین(ع) را رو می کردند. به عنوان مثال وقتی ابومسلم خراسانی با ادعای خونخواهی حسین (ع) از بنی امیه، قیام می کند و با شعار “الرضا من آل محمد” برای بنی عباس فعالیت می کند، اگر چه اکثر دوستداران فرزندان پیامبر، به او گرایش پیدا می کنند، اما امامان شیعه با آگاهی از انحرافی بودن دعوت ابومسلم، خواص را از پیوستن به او بر حذر می دارند.

در واقع در آن دوران ملاکی برای شناخت ادعای انتقام خون شهیدان کربلا وجود داشت و وارثان اصلی خون آن امام همام و یارانش مشخص بودند. اگر کسی ادعای ناروایی می کرد، به سرعت از طریق وکلا و نائبان امام یا معتمدین شیعه، مشخص می شد و شیعیان به سرعت به وظیفه خود آگاه می شدند.

این چنین است که در تمامی قیام هایی که به خونخواهی امام حسین (ع) صورت می گیرد، حکومت های وقت بهانه ای برای تعرض به جان امامان شیعه پیدا نمی کنند اگر چه می دانند این قیام ها از اثرات خون حسین (ع) است که ائمه شیعه در حفظ تازگی آن به شدت کوشا هستند.

اما بعد از غیبت امام دوازدهم به ویژه پس از غیبت کبری، دیگر معیار سنجش درست یا انحرافی بودن ادعای خونخواهی امام حسین (ع) به ظاهر از دست می رود.در واقع اگر چه می توان فهمید که شورش یا قیام انجام شده چه اهدافی را تعقیب می کند اما وارث اصلی خون امام حسین(ع) دیگر در میان مردم نیست تا بگوید اهداف پشت پرده ادعای خونخواهی حسین (ع) در این قیام چیست!

البته احادیث فراوانی درباره اینکه امام زمان منتقم اصلی خون امام حسین است، وجود دارد و نشان می دهد که ایشان نیز به مانند سایر ائمه در انتظار خونخواهی حسین(ع) به سر می برد و می توان گفت در واقع بعد از غیبت امام دوازدهم هیچ قیامی برای خونخواهی امام حسین (ع) مشروعیت ندارد!

اما نکته بعدی که در خونخواهی امام حسین(ع) مطرح است، این است که امام زمان(عج) در زمان ظهور از چه کسی انتقام خواهد گرفت؟

در روایات آمده است که همچنان که برخی از انسان های خوب رجعت می کنند، افراد بسیار شریر نیز رجعت می کنند و قاتلین امام حسین(ع) نیز از جمله همین افراد هستند. اینها بر می گردند و جزای اقدام جنایتکارانه اشان را به صورت مادی نیز در این دنیا می بینند.

همچنین می توان گفت انتقام امام زمان(ع)، صرفا متوجه قاتلان حسین(ع) نخواهد بود، بلکه در واقع انتقام مظلومین از ظالمان است. همان طور که امام حسین (ع) نماد مظلومین در کل تاریخ بشریت است، امام زمان نیز نماد عدالت و دفاع از حق مظلوم در سراسر تاریخ است و این انتقام جنبه نمادین نیز دارد.

به هر تقدیر قطعا امام زمان به طور مادی نیز انتقام خون یاران امام حسین و آن امام همام را خواهد گرفت اما اینکه چه کسی مخاطب این انتقام خواهد بود، جای بحث و بررسی بسیار دارد! باشد که هر وقت در دعای ندبه به فراز «أین الطالب بدم المقتول بکربلاـ» می رسیم، در این اندیشه کنیم که مخاطب این انتقام کیست و چگونه انتقامی خواهد بود؟

—-

پی نوشت: این مطلب به عنوان سرمقاله در شماره ۵۲ نشریه ساعت صفر منتشر شده است.

اما این خون حسین (ع) که در عاشورای ۶۱ هجری به زمین تفتیده کربلا ریخته شد، اثرات عمیقی داشت و هم چنان اثرات عمیقی به جا می گذارد. این خون مانند دیگر خون های ریخته شده نیست که از حرکت بایستد در خاک فرو برود، بلکه خونی است که هم چنان جریان دارد و هر روز سرخ تر از قبل در زمان ها و مکان های گوناگون حرکت می کند.
لحظه لحظه واقعه عاشورا، لبالب از درس های شگفت است، اینکه امام حسین (ع) با همه اتمام حجت می کند، اینکه خانواده و اصحاب را در مقابل لشکری با توان ده ها برابر بیشتر قرار می دهد، اینکه جنگ را آغاز نمی کند و اینکه دعوت قبایل را برای گریختن و در شرایط بهتری قیام کردن نمی پذیرد؛ همه درس های انسان ساز و فرا زمانی و فرا مکانی در خود دارد.

اما به غیر از حسین (ع)، ۷۲ نفر دیگر نیز در واقعه عاشورا حاضر بودند که هر یک به واسطه جان های صیقل خورده و روان های پاکی که داشتند، حرکت های بزرگی انجام داده اند. اصحاب و خانواده امام، هر یک در بستر امامت و ولایت رشد کرده بودند که توانستند در لحظه حساس عاشورا، در کنار ولیّ خدا بمانند و افتخار حمایت از ولیّ و دین خدا را در کارنامه خود ثبت کنند.

درس هایی که از حرکت یاران امام به دست می آید برای ما ملموس تر است چرا که این ها به ما نزدیک تر هستند و در فضای آشناتری حرکت می کنند و مانند امام (ع) نیستند که حرکاتش مخصوص به خود است و گره گشایی از آن به اهل فن بر می گردد. یاران امام، در درجاتی قرار داشتند که انسان های عادی نیز توان رسیدن به آن را دارا هستند البته منهای برخی درجاتی که خاص اصحاب و یاران امام حسین (ع) است.
یکی از این درس های مهم و ملموس، ضرورت حفظ جان ولیّ است.

اگر به شرح وقایع عاشورا دقت کنیم، می بینیم که امام حسین (ع) تنها زمانی به میدان می رود که هیچ یک از اصحاب و یاران باقی نمانده اند و همه قبل از امام به میدان رفته اند. علاوه بر این یاران امام اجازه ندادند که قبل از ایشان، هیچ یک از بنی هاشم به میدان بروند، چرا که می خواستند خود را فدای خاندان رسالت و امامت کنند و جانشان را در راه دفاع از خاندان پیامبر بدهند.

شب عاشورا، وقتی حضرت زینب (سلام الله علیها) از پشت خیمه اصحاب گذر می کند، می شنود که یکی از ایشان می گوید اجازه ندهید قبل از شما بنی هاشم به میدان بروند چرا که دفاع از ایشان وظیفه ما است.

از این حرکت اصحاب بر می آید که حفظ جان ولیّ خدا در هر زمان و مکان بر هر چیزی مقدم است و اگر چه می دانی که امام (ع) نیز به شهادت می رسد اما وظیفه تو این است که جانت را قبل از جان امام بدهی، این جاست که ولایت مداری مشخص می شود، وقتی که جانت را قبل از جان معصوم می دهی!

اصحاب و یاران امام (ع) مثل پروانه بر گرد شمع وجود ایشان در روز عاشوار چرخیدند و عاشقانه خود را فدای وجود ایشان کردند تا در تاریخ ثبت شود و همه بدانند که اولین وظیفه هر شخصی، حفظ جان معصوم است چرا که لولا الحجة لساخت الارض باهلها!
در واقع اگر قرار است بین جان و مال و جان امام (ع) انتخابی انجام شود، انتخاب اول حفظ جان امام است و هیچ وظیفه ای بر آن تقدم ندارد. اما اگر امام (ع) خود بخواهد به دلایلی جان خود را فدا کند، تنها خود او مجاز به تصمیم گیری در این باره است و وظیفه اصحاب این است که اجازه ندهند گزندی به جان امام برسد.

این فداکاری و عمل به وظیفه اصحاب و یاران امام حسین، برای امروز ما نیز درس هایی دارد، از همان درس هایی که از واقعه عاشورا بر می آید و متعلق به همه زمان ها و همه مکان ها است. در واقع این درس را اصحاب سایر ائمه سرلوحه خود قرار داده اند و آن تقدم حفظ جان امام (ع) بر همه مسائل دیگر است.

حفظ جان امام زمان (ع) در زمان غیبت نیز، وظیفه ای است که علاوه بر اصحاب امام (ع)، بر دیگران هم واجب است و در هنگام ضرورت، بر همه چیز اولویت پیدا می کند. این درس مهمی است که در طول تاریخ جاری است و امروز هم به ما رسیده است!

——————-

پی نوشت: این مطلب نخستین بار در اینجا، شماره ۵۱ نشریه الکترونیک ساعت صفر منتشر شده است

هشتمین امام شیعیان، امام رضا علیه السلام، لحظاتی دیگر از شهر نیشابور حرکت می کند. مردم نیشابور که مدت کوتاهی میزبان پسر پیامبر بوده اند، اکنون اشک ریزان ایشان را بدرقه می کنند. راویان حدیث و عالمان می بینند که فرزند رسول خدا و امام شیعیان در حال ترک کردن ایشان است و به سفری می رود که به گفته خود او از آن بازگشتی نیست.

از دست دادن امام برای ایشان سنگین است، لذا جلو می دوند و می گویند: اى پسر رسول خدا، آیا از میان ما کوچ مى کنى و حدیثى که از آن سود ببریم برایمان بیان نمى کنى؟ امام(ع) درحالى که در کجاوه نشسته بود، سرش را بیرون آورد و فرمود: «شنیدم پدرم موسى بن جعفر مى فرمود شنیدم پدرم جعفربن محمد مى فرمود شنیدم پدرم محمدبن على مى فرمود شنیدم پدرم على بن الحسین مى فرمود شنیدم پدرم حسین بن على مى فرمود شنیدم پدرم امیرالمؤمنین على بن ابى طالب مى فرمود شنیدم رسول خدا(ص) مى فرمود شنیدم جبرئیل مى گفت شنیدم خداوند جل جلاله مى فرمود: لااله الاالله، دژ محکم من است؛ پس هرکس که داخل دژ من گردد، از عذاب من درامان است. راوى مى گوید چون قافله حرکت کرد حضرت فریادزد: «با شرایط آن، و من از شرایط آن هستم.»

اما آن چه که شرط پناه بردن به دژ امن لا الله الا الله است، چیست؟

بی گمان منظور امام رضا (ع)، جسم خاکی ای که روح بلد ائمه در قفس آن زندانی شده است، نبوده است، چرا که این حدیث همه جایی و همه مکانی است اما جسم امام (ع) تنها به قرن دوم و سوم هجری تعلق داشته است. در واقع همان طور که عالمان دینی و محدثان نقل کرده اند، منظور از شرط پناه بردن به دژ لا اله الا الله، ولایت ائمه (علیهم السلام) است.

ولایتی که پیامبر اکرم (ص) در چنین روزی در راه بازگش از مکه، به علی (ع) تفویض کرد و بعد از او به دیگر ائمه تفویض شده است. ولایتی که نه به معنای دوستی و محبت که به معنای سرپرستی و هدایت است و تمامی شوون زندگی انسان را در بر می گیرد.

جالب است که این حدیث یعنی حدیث سلسلة الذهب و حدیث غدیر، از جمله احادیثی هستند که به رغم ممنوعیت نقل حدیث و سپس جعل فراوان حدیث در سال های طولانی، بی کم و کاست باقی مانده اند و نشان از پیوند ولایت ائمه با دیگر ارکان دین دارند.

اما ولایت علی (ع) به امام رضا ختم نمی شود. یکی از از احادیثی که از پیامبر اکرم در منابع اهل تسنن نقل شده است، حدیثی است که دائر بر تعداد ائمه بعد از پیامبر و محدود بودن آنها به ۱۲ نفر است که بیشتر اهل تسنن ان را نقل کرده اند و سعی کرده اند خلفای بنی امیه یا بنی عباس را با آن تطبیق دهند که امکان تطبیق این خلفا با هیچ عذر  بهانه بر این حدیث ممکن نیست!

خط ولایت که از امام علی (ع) و آبگیر غدیر خم شروع می شود، مثل نخ تسبیح یک یک ائمه را به امام علی و پیامبر متصل می کند و سپس در انتها به حجت بن الحسن العسکری، روحی و ارواحنا له الفداء می رسد. ولی امر و صاحب الزمان که ولایت او در امتداد ولایت حیدر است.

اگر در غدیر، ولایت امام علی (ع)، از سوی پیامبر تبیین می شود کل مومنینی که پیامبر ولی ایشان است، ولایت علی (ع) بر گردن خود می پذیرند، این ولایت با ظهور مولا صاحب الزمان تکمیل می شود.

در نخستین ساعات عید مبارک غدیر، برای ولی امر و امام عصر و زمان، امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف آرزوی سلامت و به روزی می کنم و این عید مبارک را به ایشان تبریک می گویم، یابن الحسن! اسعد الله ایامکم!

دیگر عادت کرده ایم به نبودنت.شوخی نیست. ۱۱۰۰ سال است که از چشم هایمان غایب شده ای، انگار چشم های ناپاک ما لیاقت دیدن تو را نداشته اند. گفتی که امر ظهور ما بر کسی معلوم نیست، حتی بر خود شما هم پوشیده است اما قرار نشد که… قرار نشد که بروی ۱۱۰۰ سال بگذرد و همچنان معلوم نباشد که کی می آیی؟

آقا! خودتان بهتر می دانید چه خبر بوده و چه خبر شده است، شما ناسلامتی به منبع اصلی اطلاعات عالم وصل هستید، یادتان می آید آن روزهایی که بغداد را شیعیان شما پر کرده بودند و هر جمعه صبح اسب زین می کردند و می آمدند به اطراف شهر تا اگر شما ظهور کردید، در رکابتان باشند؟ طفلکی ها! اگر می دانستند که ۱۰۰ سال که هیچ، ۱۱۰۰ سال دیگر هم می گذرد و شما هنوز نمی آیید، فکر می کنم همان جا دق می کردند و دیگر جسمشان به شهر بدون شما بر نمی گشت.

آقا! اینجا مردم این روزها خیلی از شما حرف می زنند، یک عده می گویند مدیریت عالم به دست شماست، بر منکرش لعنت ولی شما که مدیر همه عالم هستید، می شود بگویید چه وقت زنگ زده می شود و صدای صیحه آسمانی را می شنویم و بعد شما می آیید؟ شما که مدیر خوش قولی باید باشید، قول داده بودید که زود می آیید، هنوز زود نشده است که بیایید؟

آقا! بعضی های دیگر می گویند که شما از شمشیرتان خون می چکد، اما من فکر نمی کنم شما مدیر خشنی باشید، مثل جدتان رسول خدا هستید فکر می کنم، رحمت برای همه مردم، حتی کفار بودند ایشان، شما چطور؟ می شود یک چشمه از مهرتان را به همه نشان بدهید تا آنهایی که فکر می کنند شما مثل خودشان بی رحم هستید، دروغ گویی شان ثابت شود؟

آقا! یک عده هستند که صبح و شب می گویند شما با ایشان ارتباط دارید، می گویند شما را می بینند، از شما دستور می گیرند و بعد هم می آیند و پول جمع می کنند، مردم را از همه جدا می کنند، شما پول نمی خواهید، خزانه کل عالم زیر دست شماست، می شود یک کاری کنید که اینها رسوا شوند؟ می دانم که مهربانیتان نمی گذارد و تا دم اخر بهشان فرصت می دهید اما اینها مردم را گول می زنند، به غیر حق دستور می دهند.

باز هم می خواهم بنویسم برایتان، بنویسم که … اما نه، بقیه اش را نمی نویسم، خودتان می دانید!