بعضی از چهره‌‌ها، دوست داشتنی به نظر می رسند. این دوست داشتنی به نظر رسیدن ربطی به سبزه یا سفید بودن، وحشی یا آرام بودن چهره یا خصوصیات فیزیکی ندارد، بلکه فقط دوست داشتنی به نظر می رسند. اما همین که می آیی و اعتماد کنی، چشم های افشاگر، افشا می کنند که این چهره، نقاب زده اند. اگر این چشم های افشاگر نبودند، چه دام‌هایی که با موفقیت شکارشان را به دام انداخته بودند.

چه خوب بود د که توی خیابون راه می رفتی یا سوار اتوبوس بودی یا هر چیز دیگه و بعد یک جفت چشم می دیدی و نگاهتون توی هم گره می خورد و بعد پیاده می شدی و می دویدی و می رفتی و سلام می کردی. به همین سادگی.

نشستن و به حرف های سخنران گوش دادن، ذهن را مجبور می کند تا برای فرار از خواب به فکرهای دور و نزدیک پناه ببرد. فکرهایی که در هوای اطراف ما شناور هستند، مثل امواج، بادها و گرد و غبار. از این سو به آن سو می روند و گاه نیمی در یک ذهن و نیمی در ذهن دیگر فرو می روند. (ادامه…)