روی جلد کتاب لی لی و مایاکوفسی

رابطه بین ولادمیر مایاکوفسکی و لی لی بریک یکی از درام های بزرگ عاشقانه ادبیات جهانی به شمار می رود و این موضوع همیشه چه برای محققان جدی و چه هوچی گران از جذابیت خاصی برخورد بوده است. برای عده ای این رابطه نمونه برجسته ای از فساد و بی بند و باری بورژوازی است و عده ای دیگر از آن به عنوان تجربه جدیدی از هم زیستی یاد می کنند، تلاشی شجاعانه برای به وجود آوردن رابطه جدیدی از دوستی و عشق!

بیش از این کتاب گفتن، فایده ای ندارد بلکه باید خواندش!

یکی از شعرهای مایاکوفسکی را هم می گذارم که از وبلاگ مرغ طوفان خوشخبت برداشته ام، باشد که مترجم و صاحب وبلاگ راضی باشند!

ابر شلوارپوش
برگردان:مدیا کاشیگر

فکرتان خواب می بیند
بر بستر مغزهای وارفته
خوابش
نوکران پروار را می ماند
بر بستر آلوده
باید برانگیزم جل خونین دلم را
باید بخندم به ریشها
باید
عنق و وقیح
ریشخند کنم
باید بخندم آنقدر
تا دل گیرد آرام
بر جان من نه هیچ تار موی سفید است
نه هیچ مهر پیرانه
من
زیبایم
بیست و دوساله
تندر صدایم
می درد
گوش دنیا پس می خرامم
ای شما
ظریف الظرفا
که عشق را
با کمانچه می خواهید
ای شما
خشن الخشنا
که عشق را
با طبل و تپانچه می خواهید
سوگند
حتی یک نفرتان
نمی تواند
پوستش را
چون من
شیار اندازد
تا نماند بر آن
جز
رد در ردِ لب و لب
گوش کنید
در آنجا
در تالار
زنی هست
از انجمن فرشته های آسمان
می گیرد دستمزد
کتان تنش نازک است و برازنده
می بینیدش
ورق می زند لبهایش را
گفتی کدبانویی
کتاب آشپزی
اگر بخواهید
تن هار می کنم
همانند آسمان
رنگ در رنگ
اگر می خواهید
حتی از نرم نرمتر میشوم
مرد
نه
ابری شلوار پوش می شوم
من به گلبازار باور ندارم
چه بسیار فخر فروخته اند به من
مردان و زنان
مردانی
کهنه تر از هر مریضخانه
زنانی
فرسوده تر از هر ضرب المثل.

سن زیادی نداشتم. دانش آموز سال اولدبیرستان، در دبیرستان هدایت قم. ترم اول گذشته بود و بعد ترم دوم و نمایشگاه کتاب که مدرسه و ما هر دو رفتن به آن را دوست داشتیم و هنوز هم البته این عادت برای من مانده است که سری به نمایشگاه کتاب بزنم.

دبیرستان هدایت، در واقع بخشی از یک مجتمع وسیع آموزشی است که در همه مقاطع تا پیش دانشگاهی و در دو جنس دختر و پسر دانش آموز دارد. این دبیرستان غیر انتفاعی ان موقع دو نوع دانش اموز داشت؛ فرزندان متمولین و کارخانه داران قم که مبالغ سنگینی را برای اموزش فرزندانشان هزینه می کردند و فرزندان علما که مبلغ زیادی نمی دادند اما به علت ماهیت مجتمع و وابسته بودن ان به موسسه مفید (وابسته به آیت الله اردبیلی) باید پذیرفته می شدند و مشخص است که من از دسته دوم بودم!

به هر حال مدرسه اعلامیه ای زد و ما را به نمایشگاه کتاب دعوت کرد و بعد هم از میان دواطلبان (یعنی کل دانش اموزان دبیرستان که نزدیک به ۹۰ نفر بودند) ۳۵ نفر را انتخاب کرد که البته من هم یکی از انها بودم.

نمایشگاه خوبی بود. چون من روز قبل هم با پدرم به نمایشگاه رفته بودم، می دانستم امروز چه نیاز دارم و کدام غرفه باید بروم. با بچه ها نمایشگاه را گشتیم، من بودم و احسان شایسته و محمد ایرانی و محمد نجاتی و پاره ای دیگر از بچه ها و رفتیم و گشتیم و خوش گذشت.

ماجرای اصلی موقع برگشت اتفاق افتاد. زمانی که من انشای خودم را که به شرح ماجرای نمایشگاه اختصاص داشت نوشتم. این را هم باید بگویم که در طول دوران تحصیل انشای من همیشه در کلاس با استقبال روبرو می شد و اگر معلم می گفت امروز چه کسی انشاء می خواند، بچه ها می گفتند فلانی بیاد و انشا بخواند. خلاصه رفتیم و انشاء خواندیم و تمام اردو را به طنز کشیدیم. معلم ما که خود در دبیرستان دیگری مدیر بود، بدون تردید نمره ۲۰ را به انشاء من داد و در حالی که می خندید، گفت که انشای خوبی نوشته ام.

اما از آنجا که در هر کلاسی یک سری انتن وجود دارد، نوه یکی از آیات اعظام قم، ما را لو داد و ماجرا را به معلم پرورشی (که هنوز هم نمی دونم به چه دردی می خورند این معلم های پرورشی جز زیرآب زدن) لو داد. معلم محترم هم خواستار دیدن انشای ما فقط محض اطلاع شد و بعد در کمال پر رویی آن را ضبط کرد.

در ادامه سلسه بازخواست ها، ناظم محترم دبیرستان _که امروز صبح ایشان را در خیابان دیدم و انگیزه نوشتن این یادداشت شدند ـ بنده را خواست و مورد ضرب و شتم دوستانه ای قرار داد. یعنی نه انچنان من را کتک زد که بتوانم بگویم کتک زد و نه ان چنان خوب برخورد کرد که بگویم چیزی نگفت. اقای اقاجانی بعد از این کار، در دفتر انضباطی دبیرستان مورد را به عنوان توهین به معلم و مدرسه ثبت کرد و بحثی فقهی را که سر کلاس با عنوان امکان محدود بودن قدرت خداوند، انجام داده بودیم، به عنوان تشکیک در قدرت لایزال خداوند! ضبط کرد و در واقع به جای پاسخ به سوالات ما، ما را به شرک هم متهم کرد.

البته یک نصفه روز هم در حیاط دبیرستان به سر می بردم که با توجه به انارهای مفت حیاط که علی رغم تذکر مدیر و ناظم می خوردیشمان، بد نگذشت.

بعد از این بود که پی بردم قلم چه قدرتی دارد و چه کسانی را عصبانی می کند و چه کسانی را می رنجاند.

البته حمایت های پدرم که در پس پرده بود نیز جای تقدیر دارد، همان کسی که از کودکی من و کتابخانه بزرگش را با هم تنها گذاشت و باعث شد سلاح قلم را ارام ارام کشف کنم.

رویای ناممکن لی جون، کتابی است که محمد قاسم زاده نوشته است و خوشبختانه ترجمه هیچ کتاب واقعی ای نیست. یعنی در واقعیت لی جونی وجود نداشته و کشته نشده و نامزدش در زندان نبوده است. اما این باعث نمی شود تا به یاد نیاورم که در ۴ ژوئن ۱۹۸۹ در میدان تیان آن من تانک ها در مقابل مردم ایستادند و سپس از روی آنها گذشتند.

بدون شک در جایی که تانک ها در مقابل چشم دوربین از روی مردم گذشتند، وقایعی مانند آنچه محمد قاسم زاده نوشته است، اتفاق افتاده است. وقایعی که نشان از یک جنون عمومی دارد. گاهی وقت ها این جنون عمومی گریبانگیر بخشی از مردم می شود و عجیب این است که در گیر و دار این جنون، اولین کسانی که حذف می شوند، کسانی هستند که می توانند فکر کنند و بنویسند.

چینی های عزیز البته الان به شیوه های بهتری مخالفان خود را حذف می کنند و از روش های خشن و بدون ظرافت کمونیستی دوری جسته اند. دیگر چینی ها کسی را این چنین در ملاء عام نمی کشند، به دانشگاه ها حمله نمی کنند و افراد را تبعید نمی کنند. آنها حالا کاری را انجام می دهند که مشاوران غربی اشان را یادشان داده اند!

حالا دیگر برای پوشاندن صداهای مخالف چین و آمریکا و انگلستان و کشورهای دیگر برای گرفتن سهمیه المپیک یا جام جهانی با هم رقابت می کنند. دیگر کسی به حرف آنهایی که فکر می کنند گوش نمی دهد چرا که افتتاحیه پر زرق و برق المپیک (خواه آتش بازی هایش زنده باشد و خواه از قبل ضبط شده) همه را، تاکید می کنم همه را در جنون عمومی اش درگیر می کند.

چینی ها یاد گرفته اند که برای پوشاندن ننگ، باید از رنگ استفاده کرد. این چیزی است که غربی ها خیلی وقت است می دانند. ننگ حمله به عراق را با رنگی بپوشان، آن چنان غلیظ که از زیر آن فریاد مردم غیر نظامی شنیده نشود. ننگ قتل عام در غزه را هم می توانی با همان رنگ یا با رنگ دیگری بپوشانی.

این ها را هم ببینید:

معرفی رویای ناممکن لی جون از سایت انتشارات کاروان، ناشر کتب

درباره این کتاب در وبلاگ دنیای من

معرفی کتاب در وبلاگ بررسی کتاب

سال ها قبل در کتابخانه پدرم، کتاب قرمز رنگ قطوری بود که وقتی کتاب کم می آوردم، سراغ آن می رفتم. آن موقع به اسم نویسنده دقت نمی کردم. فقط اسم کتاب برایم مهم بود: مجمع الجزایر گولاگ.

کتاب با وحشت شروع می شد، با ترس ادامه پیدا می کرد و با جنایت خاتمه می یافت؛ این طور در ذهن من حک شده است. سولژنیتشین برای نخستین بار در برابر چشم من سیستمی را آشکار کرد که به اسم امنیت ملی و سوسیالیسم، انسان ها را در چنگال خود می گرفت و له می کرد. آن چه بیشتر برای من جالب توجه بود، نقل مثال های واقعی بود، مثال هایی که بر سر انسان های واقعی آمده بود.

 بعد ازپایان دوران وحشت و ترور استالین، سولژنیتشین همچنان منتقد نظام سوسیالیستی ماند، یا این چیزی است که من برداشت کرده ام اما در عین حال یک سره به دامان غرب هم پناه نبرد. در واقع او به “مام میهن” خیانت نکرد. کاری که به نظر من باید از آن درس گرفت.

اگر با روند یا فرایندی در میهمن مادریمان مشکل داریم، دلیل نمی شود که هر دست غریبه ای را که دراز می شود، بفشاریم. دستان ناپاکی که از ما به عنوان وسیله استفاده می کنند و بعد وطنمان را به یغما می برند.

سولژنیتسین کتاب دیگری هم دارد، بخش سرطان، داستانی با درون مایه ای تلخ که به طور نمادین اضمحلال اتحاد جماهیر شوروی را نشان می دهد.

به هر حال یکی یکی اسطوره های نویسنده ای که کتاب های کتابخانه پدرم را به وجود اورده بودند، از این جهان می روند، اسطوره هایی که در کودکی دنیای بزرگی را برای من ساخته بودند.

 راستی اینجا هم قبلا درباره سولژنیتسین نوشته بودم.

اینجا هم راجع به همین موضوع نوشته است: سولژنیتسین در زندگی

نشستن و به حرف های سخنران گوش دادن، ذهن را مجبور می کند تا برای فرار از خواب به فکرهای دور و نزدیک پناه ببرد. فکرهایی که در هوای اطراف ما شناور هستند، مثل امواج، بادها و گرد و غبار. از این سو به آن سو می روند و گاه نیمی در یک ذهن و نیمی در ذهن دیگر فرو می روند.

اگر این طور شود و فکری هم زمان در ذهن دو یا چند نفر فرو برود، آن وقت باید تمام کارها را تعطیل کرد و دنبال این افتاد که کدام تکه از این فکر در سر چه کسی جا گرفته و بعد باید سعی کرد تا آن ها را یک تکه کرد. حتی ممکن است که فکرهای گونه گون یا تکه تکه شده در افراد یک مکان ظاهر نشوند.

در این میان، باید توجه کرد که فکرها به طور معمول از راه چشم ها وارد می شوند و من این نکته را بعد از تحقیق و تامل فراوان کشف کردم. به همین دلیل، فکرها گاه گونه گون و گاه تکه تکه می شوند، چرا که چشم ها با هم فرق دارند. برای مثال فکری که از دریچه یک چشم سیاه با مژه های بلند و ابروهای به هم پیوسته داخل می شود با فکری که از دریچه چشمی عسلی آمده است، فرق دارد. اولی حتما یک فکر گونه گون است ولی دومی فکری تکه تکه است، چرا که عسل چشم های عسلی تکه ای از فکر را به خود می گیرند که دیگر در دسترس کسی نیست.

اما اگر چشمی بی رنگ باشد، اوضاع کمی فرق می کند. بی رنگ نه به معنای رنگ نداشتن بلکه به معنای رنگ گرفتن از هر چیزی است. بعضی چشم ها طوری هستند که رنگ لباس صاحبشان را به خود می گیرند. یک پیراهن سبز یا یک مقنعه طوسی آن چنان این چشم ها را تحت تاثیر قرار می دهد که همه رنگشان را از همان می گیرند.

این چشم های چند رنگ، فکرها را نسبت به رنگشان جذب می کنند و البته تنها این ها هستند که همه یک فکر را به طور کامل می گیرند؛ با عسل وقت عسلی شدن چشم ها، تکه های جدا افتاده، با سیاهی برخاسته از موهای سیاه، تکه های گونه گون و با سبزی پیراهن صاحبشان، بقیه فکر را جذب می کنند. متاسفانه چشم های بی رنگ کم هستند و وقتی کسی یک جفت از آن ها را پیدا کند، باید محکم بچسبد تا این گنج گران بها از دست نرود.

گفتم اگر فکری گونه گون شد، باید دنبال آن راه افتاد و تکه های از هم جدای آن را به هم وصل کرد. در این راه حتما با آدم های دیگری آشنا می شوید و چشم های جدیدی را کشف می کنید. همان طوری که من با آدم ها و چشم های زیادی آشنا شدم و نقش هر کدام را ضبط کردم.

شاید برای شما هم پیش بیاید که سر کلاس درس نشسته باشید و بعد به علت یک تلفن مهم یا دستشویی رفتن بیرون بروید، آن هم در حالی که فکری مدام توی ذهنتان وول می خورد. در نظریه انتقال فکر، ممکن است فکری که داخل ذهن کسی هست، در یک  برخورد چشمی، داخل ذهن کس دیگری برود. مخصوصا اگر آن چشم عسلی باشد و تکه های فکر را به خودش جذب کند. مانند این اتفاق برای من افتاد. زمانی که برای جواب دادن به یک تلفن مهم، از صاحب چشمی که قبلا همراه با فکر دیگری پیدایش کرده بودم، از کلاس بیرون آمدم؛ فکری که توی ذهنم بالا و پایین می پرید، جذب جشم های نازنین شد. فکرم ساده بود و اساسش را از داستان کوتاهی به نام “من به یک لیلی محتاجم” گرفته بودم. البته در آن داستان کوتاه روی وجه ذهنی لیلی و جستجو به دنبال آن تکیه شده بود، ولی من بیشتر به جنبه های عملی این فکر توجه داشتم و افراد مختلف را داخل قالبی که از لیلی ساخته بودم، قرار می دادم تا نسبتشان را با قدر مطلق لیلی بسنجم.

ارتباط چشمی من و نازنین، باعث شد تا این فکر داخل چشم های عسلی او هم برود و آن طور که بعدها خودش گفت، ذهن او هم به دنبال یک مجنون باشد. در آن لحظه نه من و نه نازنین متوجه نشدیم که این فکر از ذهن من به ذهن او سرایت کرده و هر کدام مستقل از یکدیگر پی گیر فکرهای خودمان شده ایم.

اما همان طوری که گفتم، اگر فکری متکثر یا تکه تکه شود، باید دنبال بقیه آن فکر و صاحب آن چشم ها گشت تا ۲ یا چند نفری فکری را کامل کرد. به همین علت وقتی تلفن را جواب دادم و سر کلاس برگشتم، احساس کردم که دیگر جمع کردن و جستجو به دنبال لیلی، کاملا در ذهنم قرار نمی گیرد و هر بار گوشه ای از آن بیرون می زند.

نمی توانستم فکرم را جمع کنم و قدر مطلق لیلی هم دیگر آن چنان که معین کرده بودم، نبود. در قد مطلق ساخته ذهن من، سبزه بودن و چشم سیاه به همراه موهای قهوه ای یا سیاه بلند جزو عناصر کلیدی بودند اما حالا فکر می کردم که این لیلی می تواند چشم عسلی، پوست سفید و موهای شرابی یا زیتونی داشته باشد. سامانه دفاعی ذهن من در این گونه موارد به سرعت عیب با هجوم فکر خارجی را تشخیص می دهد اما این بار به عکس دیگر دفعات، با بی تفاوتی به این تغییر می نگریست؛ امری که علت آن را بعدا این طور تحلیل کردم که یک سامانه قوی تری فعال شده بود تا این تغییر فکری بومی و داخلی جلوه کند.

نکته دیگری که با آن مواجه شدم، تغییر جهت گیری قبلی ذهن من از بی عیب و نقص بودن فیزیکی لیلی به امکان معلول بودن او بود. نازنین عصا به دست می گرفت و ذهن من (که همین جا تشکری هم باید از او به عمل بیاورم) می خواست آمادگی پذیرش در آغوش گرفتن نازنین را به همراه عصاهایی زیر بغلش، فراهم کند و پذیرش این که احتمالا هرگز نخواهد توانست روی پاهایش بایستد و هنگام خداحافظی من را ببوسد، بلکه من باید خم بشوم و لب های او را که روی ویلچر نشسته است، ببوسم.

مساله پیش آمده بعدی، عدم وجود یک زیبایی فوق العاده و چشم گیر در نازنین بود. قدر مطلق لیلی ذهنی من، زیبایی فوق العاده ای را برای مصداقش ایجاب می کرد، ولی نازنین قیافه ای معمولی رو به زیبا داشت و با عرض شرمندگی باید بگویم اگر از میان دختران دور و برم در آن ایام دست به انتخاب می زدم، در میان انتخاب های اول نبود.

برای چند روز در ذهنم تکرار می شد: زیبایی ات برای خودت، من که عاشقم؛ و تا چند روز بعد از ارتباط چشمی با نازنین، هنوز نفهمیده بودم که به چه علت ذهنم آشفته شده است. احساس می کردم که جایی فکرم با شخص دیگری ممزوج شده است و باید تکه های مفقوده آن را پیدا کنم.

ارتباط دوم چشمی با نازنین، طولانی تر و البته روشن کننده بود. این در دفتر گروه نشسته بودم و برای یکی از اساتید پروژه ام را شرح می دادم که با صدای عصای نازنین، متوجه ورودش شدم. مستقیم به سمت جایی من و استاد نشسته بودیم، آمد و چند لحظه ای منتظر ایستاد تا توجه استاد و البته من، به سویش جلب شود. سلام کرد و از من و استاد پوزش خواست. منتظر بودم تا استاد از من وقتی بخواهد و اول جواب او را بدهد، ولی استاد بی توجه به معلول بودن او، از او خواست که ۲۰ دقیقه دیگر برگردد. نازنین هم با لبخند اجازه خواست همین جا بنشیند.

ـ از نظر من مانعی نداره، به شرطی که آقای طباطبایی هم موافق باشند چون فکر می کنم بحث پروژه ایشان برای طرح شما هم مفید باشد و البته تا اندازه ای مشترک!

ـ نه استاد، چه اشکالی داره؟ بحث محرمانه ای که نیست.

بعدها از نیروی قوی تری که تمامی ذهن ها را هدایت می کند، تشکر کردم، چرا که موقع انتخاب پروژه، موضوعی نزدیک به طرح نازنین را به ذهنم رهنمون شده است.

ـ ممنون! پس من هم استفاده می کنم از بحث شما.

اولین جلسه من و نازنین به این شکل آغاز شد، حالا می توانستم هر از چندگاهی نگاهم را از استاد بردارم و به چشم های عسلی ای نگاه کنم که به من نگاه می کردند. عصاهایش را به میز کنارش تکیه داده بود و خودش هم روی مبل نشسته بود، با دستی زیر چانه و انگشتی که روی لب هایش مانده بود.

عسل چشم هایش، لحظه ای از دزدیدن فکرها غفلت نمی کردند و به سرعت چند پیشنهاد و ایده را که می خواستم در ادامه گفت وگو با استاد مطرح کنم، کش رفتند و روی زبانش گذاشتند تا آن ها را بگوید.

چند بار می خواست از دهانم در بیاید که این ایده های من است، ولی چون او بهتر از من بیانشان می کرد، چیزی نگفتم. در حقیقت دلم نمی آمد که حرف زدنش را قطع کنم.

ـ من فکر می کنم اگر آقای طباطبایی شما را به عنوان همکار پروژه اشان انتخاب کنند، کارشان راحت تر می شود. نظر شما چیه؟

ـ خواهش می کنم استاد، من هم اتفاقا دنبال همکار می گردم ولی من حتی رشته ایشون رو نمی دونم و این که به پروژه من مربوط می شود یا نه؟

ـ خانم رضوی هم رشته شماست اما توی این دانشگاه درس نمی خونه. دانشگاه تهران هستند ولی این جا فعالیت علمی می کنند.

ـ خوب خیلی خوبه. نظر خود شما چیه؟ می تونید همکاری کنید با من؟

ـ نظر خاصی ندارم. راستش من یک طرحی را انتخاب کرده ام و ولی خیلی وقته دارم روی آن کار می کنم. باید ببینم که تا چه حدّی با کار من سازگار است.

به این ترتیب، استادی که حالا دعایش می کنم، زمینه ساز ارتباط بعدی من و نازنین شد و جلسات بعدی را پایه ریزی کرد.

نازنین برای راحت تر انجام دادن کارهای طرح خود، تسهیلاتی را از امور جانبازان و معلولین گرفته بود که یکی از آن ها، اتاق اختصاصی ای در دانشگاه بود، جایی که مکان ارتباط های بعدی من و او شد.

فکرها وقتی از طریق چشم ها داخل شوند، اندکی از ذهن شخص تاثیر می گیرند. همان طور که رسانه بر پیام جابجا شده اثر می گذارد. این را از اولین بحث علمی ای که با هم کردیم، متوجه شدم. من، اگر چه همانی را می گفتم که او می گفت، اما او بیشتر از آن چه من می گفتم جواب می داد و این به دلیل تغییرات پیام در هنگام جابجایی و بعد از آن بود. مسلماً اگر این پیام از طریق زبان یا آن طور که بعدها منقل شد، از طریق لب ها، منتقل می شد، تغییرات دیگری می کرد.

بار سوم که با نازنین برخورد کردم، اولین قرار آگاهانه و نقطه پایان قرارهای غیرمنتظره بود. این بار به دعوت او داخل اتاق اختصاصی اش شدم و با هم به گفت وگو نشستیم. اتاق کوچک و پرتی بود که ته یک راهروی نسبتاً طولانی قرار داشت و برای رسیدن به آن می بایست از سوی سطح پوشیده شده از مرمری سفید می گذشتم و با همین عبور، ناخودآگاه خبر ورود قریب الوقوع خودم را به فرد یا افراد داخل اتاق می دادم.

دیوارهای خلوت اتاق تنها با یک آیینه قدی تزیین شده بود، تنها تزیین آن اتاق ساده که نازنین می توانست سر و وضعش را در آن مرتب کند، عصاهایش را محکم به دست بگیرد و بعد، برای به دام انداختن فکرها از اتاق بیرون بیاید. البته در مورد فکرها باید این نکته را اضافه کرد که تا آب نباشد، بهترین ماهی ها هم یارای زندگی ندارند و به قول نازنین، تا چشمی نخواهد جذب عسل چشم های او شود، اتفاقی نمی افتد و فکری رد و بدل نمی شود.

اولین جلسه مشترکمان را سر میز کوچک دو نفره ای که داخل اتاق نازنین بود، برگزار کردیم و البته هنوز هم آن میز را نگه داشته ایم. در انتهای این جلسه بالاخره فهمیدم که چه کسی فکرهای من را دزدیده است.

حالا که در مقابل شما دوستان عزیز ایستاده ام و شرح ماوقع را می دهم و البته نازنین هم که دوستان من خوب ایشان را می شناسند، حضور دارد؛ می توانم بگویم اساس تئوری ای که امروز با عنوان ارتباط چشمی معروف است و به شهادت متخصصان ارتباطات، از نظریه های مطرح در زمینه ارتباطات و رسانه های حامل پیام است، را در همان ایام دانشکده و با کمک خانم دکتر رضوی یا همان نازنین عزیز پایه ریزی شده است.

در انتهای جلسه سوم، ارتباط چشمی ما به ارتباط جسمی و عاطفی تبدیل شده بود . من فهمیده بودم که چرا نمی توانم قدر مطلق لیلی را درست تبیین کنم، چرا که این قدر مطلق را در مجموعه اشتباهی جستجو می کردم. مثل این که شما در مجموعه اعداد صحیح، به دنبال صفر بگردید، جایی که در آن وجود ندارد، بلکه باید مجموعه اعداد طبیعی را بگردید، جایی که نازنین با تمام وجود، وجود دارد.

به عنوان خاتمه، باید بگویم چیزی که در نظریه ارتباط چشمی مهم است، پیامی است که رد و بدل می شود. پیامی که ۳۰ سال قبل میان چشم های ما ردّ و بدل شد، با گذشت این سال ها، هر روز دوباره ارسال و دریافت می شود. و من تنها با یک نگاه به نازنین به او می گویم که چقدر به بودن او محتاج هستم و او نیز با این پیام که مجنون بودن من را می پسندد، پاسخ می دهد.

همین لحظه هم چشم های عسلی نازنین می گویند که تمایلی به بیان جنبه های مجنون خواهی، لااقل در این لحظه ندارد، چرا که از ۳ ساعت روی ویلچر نشستن خسته شده است و شاید وقتی دیگر، او هم مسائل مانده را بیان کند و چگونگی شریک شدنش را با من در گرفتن جایزه علمی نظریه ارتباط چشمی بیان کند.

سیدعلی پورطباطبایی

بازنویسی نهایی: تیرماه ۱۳۸۷

——————————

این داستان تاکنون در دو محفل داستانی خوانده شده است. در خانه داستان قم به علت اینکه خیلی علمی، تخیلی بود، مورد توجه قرار نگرفت و در جلسه هفتگی آکادمی فانتزی به علت اینکه میزان عناصر علمی، تخیلی آن کم است، مورد انتقاد قرار گرفت. اما یکی از دوستان اکادمی فانتزی، اسم جالبی روی ان گذاشته است: علمی تخیلی نرم  با چاشنی رومنس!