اگر به دیده طنز نگاه کنیم شبیه بازی کودکانه “یک مرغ دارم، روزی چند تا تخم می گذارد؟” شده است که هر کس یک عددی را در هوا می اندازد تا بازی ادامه پیدا کند. به ویژه اینکه در ده سال اخیر این تعیین وقت حمله بارها تکرار شده است. البته وظیفه شیعه کلا تکذیب کردن “وقاتون” است. یعنی کسانی که تعیین وقت می کنند، کذاب و دروغگو هستند.

اما فارغ از طنز، اظهار نظر وزیر دفاع آمریکا درباره حمله به ایران از نظر من حاوی دو نکته مغفول مانده است. دو نکته مهم که دقت به آنها می تواند بر آینده ایران تاثیر بگذارد.

یکم. در مطلبی که واشنگتن پست به نقل از پانه تا منتشر کرده، بیان شده که “ایالات متحده تعهدی ۶۰ ساله به حفظ امنیت اسرائیل دارد و در صورتی که مراکز جمعیتی اسرائیل در معرض خطر باشند، آمریکا خود را متعهد به دفاع از این کشور می‌داند. ” این یعنی در صورت حمله ایران به مراکز جمعیتی اسرائیل، ایالات متحده دست به حمله متقابل به کشور حمله کننده خواهد زد. اما اگر کشور متخاصم به جای حمله به مراکز جمعیتی، به مراکز نظامی اسرائیل حمله کند چه؟

سناریویی را در نظر بگیریم که در آن اسرائیل به تاسیسات هسته ای ایران حمله می کند. ایران هم متقابلا به تاسیسات نظامی و هسته ای اسرائیل که در مراکز جمعیتی قرار ندارند، حمله می کند و با موشک های اعلام شده و اعلام نشده اش، اقدام به نقطه زنی می کند. در این صورت، با توجه به گفته های آقای پانه تا، وزیر دفاع آمریکا، ایالات متحده دخالتی نمی کند چرا که ایران به قول صهیونیست ها قصد ایجاد هولوکاستی دیگر را ندارد.

دوم. وزیر دفاع آمریکا مساله مهم‌تری را اعلام کرده است که در صورت دقت تیم دیپلماسی خارجی ایران، تاثیر مهمی در سیاست خارجی خواهد گذارد. در واقع این نکته، کلید گذر از بحرانی است که در روابط ایران با غرب وجود دارد زیرا همیشه در دل بحران است که راه حل های جدید یا کمتر مورد توجه، امکان طرح می یابند.

براساس گفته های آقای پانه تا، می توان این طور تحلیل کرد که امکان “رویارویی مستقیم میان ایران و اسرائیل بدون دخالت آمریکا” و با تکیه بر تسلیحات متعارف فراهم هست. در واقع دو کشور می توانند با یکدیگر تحت نظارت آمریکا، وارد جنگ موشکی شوند و با سلاح های دوربرد و میان برد خویش به یکدیگر حمله کنند. این حمله نیش زهرآگین نیروهای نظامی اسرائیل را که هر لحظه ادعای حمله می کنند را خواهد گرفت و از سوی دیگر برنامه هسته ای ایران  ـ که به ادعای غربی‌ها مقاصد نظامی دارد ـ را نیز دچار وقفه یا اساس نابود می کند. ایالات متحده بر رفت و آمد موشک ها نظارت خواهد کرد و اجازه نخواهد داد که هیچ یک از دو طرف از تسلیحات هسته ای ـ مگر ایران سلاح هسته ای دارد؟ ـ استفاده کند و در عین حال ایران نیز با خویشتن داری از حمله زمینی به اسرائیل توسط حزب الله لبنان از یک سو و از حمله به نظامیان آمریکایی از سوی دیگر، خودداری خواهد کرد. بعد از یکی دو هفته هم با میانجی گری آمریکا و روسیه و چین، آتش بس توسط نیروهای سازمان ملل برقرار می شود.

تقریبا مشابه این قضیه در هنگام ملی شدن کانال سوئز و درست در ایام انتخابات ریاست جمهوری آمریکا اتفاق افتاده است، و اکنون هم بار دیگر در ایام انتخابات ریاست جمهوری آمریکا هستیم!

از این دو نکته در مجموع می توان به این نتیجه رسید که تهدید تو خالی اسرائیل برای حمله به ایران در ماه های آینده، پاسخی بسیار دردناک از سوی آمریکایی ها به ارمغان آورده است. این پاسخ این است: اگر کسی را تهدید می کنی، خودت هم جورش را بکش!

پی نوشت: اینکه ایران با این طرح آمریکایی ها موافقت می کند، یک مساله دیگر است!

اما به هر حال رازهای پس پرده بالاخره روزی باید آشکار شوند. یعنی بالاخره روزی می رسد که ما یک دوجین از موشک‌‌های مسلح به کلاهک هسته‌ای مان را نشان می‌دهیم. یک آزمایش کوچک هسته‌ای که شامل آزمایش یک سلاح هسته‌ای تاکتیکی با دارای قدرت محدود و کنترل شده است، نمایش موشک‌های مسلح به سلاح هسته‌ای ایرانی را کامل می کند.

اما چه وقت به چنین جایی می رسیم؟ چرا تا به حال چنین کاری نکرده ایم؟ جواب این سوالات را غربی ها خوب می دانند. هم اکنون یعنی در شرایط کنونی، حرف ما در ایران این است که ما سلاح هسته ای نداریم و نمی خواهیم بلکه یک برنامه صلح آمیز هسته ای داریم. حرف ما این است که حتی غنی سازی بیست درصد را هم نمی خواهیم به شرطی که سوخت مناسب برای رآکتور تهران را به ما بدهید. حرف ما این است که وقتی می گوییم سلاح هسته ای نداریم، ما را به سمت داشتن این سلاح هل ندهید.

اینها حرف های گزافی نیست. اما وقتی به قول اسرائیلی ها “معبد سلیمان” ما هم در آستانه فرو ریختن باشد، پس آنچه در پستو است، آنچه که می گوییم نداریم، از اعماق مخفی گاه ها بیرون می آید، و اراده به کار بردن آن نیز از عمق لایه های ذهن، برای جهاد دفاعی به سطح تصمیم گیری می رسد.

هیچ کدام از ما، آن روز را نمی خواهیم. به خلاف فرماندهان نظامی آمریکایی و اسرائیلی، مشتاق به کار بردن سلاح های هسته ای انبار شده قبل از گذشتن تاریخ مصرفشان نیستیم. جان هایی که از دست خواهد رفت با جان های ما و اطرافیان ما برابر است. اما وقتی چاره ای نباشد، جز استفاده از تمامی ظرفیت هسته ای، چه می توان کرد؟

البته همان روز هم، ابتدا به ساکن به کسی حمله نمی کنیم. برای بازدارندگی است که شمار زیادی نزدیک به ۱۰۰ عدد موشک مجهز به سلاح هسته ای و پخش شده در سرتاسر نقاط کشور را آماده عمل می کنیم و بعد اعلام می کنیم که ما هم “سلاح خدایان” را دست داریم و اگر لازم باشد، المپ را به آتش می کشیم، چه باک از نتیجه.

پیش‌تر نوشته بودم که فردای نخستین آزمایش هسته‌ای ایران، یک روز معمولی معمولی است. حالا می‌گویم فردای نخستین آزمایش هسته‌ای ایران، باز هم یک روز معمولی است ولی دومین آزمایش هسته‌ای ایران در آن اتفاق می‌افتد.

پی نوشت: ما سلاح هسته ای نداریم، بی خود گمانه زنی غلط از این پست من نکنید.

در واقع این عیب فقط گریبانگیر دوستان شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی و ستاد برگزاری مراسم دهه فجر که از نزدیک با آنها آشنا شده ام، نیست. بدنه نهادهای انقلابی و ارگان های دولتی و عمومی ما پیر شده اند. دست و دلشان به تغییر نمی رود. اگر هم ایده جدیدی را می خواهند اجرا کنند، همان کارهای سنتی است که یک کم رنگ تجدد به آن زده اند. 

اینها دیگر حتی برای سازماندهای راهپیمایی های اصلی نظام نیز مناسب نیستند. ابزار تبلیغشان همان ابزار قدیمی است. صدا و سیما و روزنامه ها و اخیر کمی هم اس ام اس. همین! چیزی از قرارهای اینترنتی نشنیده اند و از تبلیغات در فضای مجازی چیزی نمی دانند. البته این نکته آخری جای شکر دارد چرا که اگر بفهمند تبلیغات در فضای مجازی هم با ارزش است، از فردا صندوق ورودی همه اکانت های ایمیل مان پر از ایمیل های تبلیغاتی انقلاب و نظام است ولاغیر!

البته باز اینها از وزارت فخیمه ارشاد بهترند که حداقل یک حرکتی زده است. از سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی بهترند که محل …. شده است. اینها دلشان می خواهد کاری بکند نه اینکه آرام بنشینند تا راهپیمایی تمام شود و از نتیجه اش استفاده ببرند.

فقط سوالی که برای من باقی می ماند این است که میان آن همه آدم، یکی نبوده است بگوید این ایده مزخرفی بوده است؟ فقط یک نفر! یک نفر کافی است.

* راجع به این قضیه نمایش نمادین عکس مقوایی امام خمینی این وبلاگ ها هم اعتراض کرده اند. یکی زهرا اچ بی نوشته است لطفا تشریفات را کنید و دیگری هابیل که نوشته است: کمی حداقل عقل و شعور داشته باشید. در The Iran Project هم خبری درباره واکنش های منفی به این جریان کار شده است. عکس های این استقبال نمادین را هم می توانید در خبرگزاری مهر ببینید.

چشم هایت را باز می کنی، دوست نداری اس ام اس های رسیده را بخوانی، اصلا از هر چیزی که تو را به خارج وصل کند، بیزاری. دوباره چشم هایت را می بندی، این بار خواب نمی بینی، عصبی هستی. فکر می کنی با این چند ساعتی که اینجا خوابیده ای، همه چیز را از دست داده ای. قرارها، کارها، آدم ها. آدم ها! این چیزی است که اگر از دست برود، دیگر به راحتی به دست نمی آید. از جایت بلند می شوی. دیگر از ظهر گذشته است. حالا بعد ازظهر است. از خودت بدت می آید. 

کتاب بخوانم؟ چیزی بخورم؟ تماس های ناموفق را مرور می کنی. از بین این همه تماس از دست رفته، یکی را با اس ام اس جواب می دهی: خوب نیستم عزیزم. جواب می خواهی آخر. یکی باید باشد که نازت را بکشد. ـ زود خوب شو. جواب دلخواهت را می گیری. سرت را که بلند می کنی، دیگر غروب شده است. دو ساعتی اس ام اس بازی کرده ای. حالا گرسنه ای. چای می خواهی. کتاب می خوانی. فیلم می بینی. اس ام اس می آید: ـ خوب شدی؟ خوب شده ای. حالا وقت خواب است. می خوابی. شب شده است.

نمونه اخیر این کارها را در اقدام اخیر یک سایتی دیده ام که این طور عصبانی شده ام. یکی از ین چی چی نیوزها، این بار به جایی حمله کرده است که من از ابتدای تشکیل آخرین رویداد آن یعنی دوره اخیر جشنواره وب ایران که پنج شنبه گذشته برندگان خود را شناخت، با آنها همکاری کرده ام و از نزدیک در جریان کارهای آن بوده ام. جشنواره ای که بدون کمک دولتی ها و رانت خوارهای اقتصادی، برای اعتلای یک جریان داخل ایران به راه افتاده است و انصافا با زحمات شایان شلیله، مدیر وبنا و بنیان گذار آن و دیگرانی که هر یک گوشه ای از کار را بلند کرده اند، به شکل خوبی برگزار شده است. جشنواره چهارم وب ایران اما جشنواره شایان شلیله تنها نبود. در این جشنواره ده ها نفر مشارکت داشتند و حمله کردن به یک نفر یعنی حمله به این همه آدم.

اما چی چی نیوز چرا عصبانی شده است؟ مگر قرار بوده است که به او در این جشنواره جایزه بدهند؟ باز کردن آنچه باعث این قضیه شده است که یک وبلاگ سریعا به راه بیفتد و در اولین پست خود به مدیر جشنواره وب حمله کند، خیلی سخت نیست. ربطش را باید در کسانی دید که برنده نشده اند و بعد با گردانندگان این سایت کینه ورز ارتباطات خوبی دارند و البته سوتی هم می دهند و در بالاترین با آی دی های مشخص و تابلوی خودشان، ابتدا چنین لینکی را می گذارند و بعد آن را به چی چی نیوز می دهند. انتشار این خبر در سایتهای مرتبط با هم مهر تایید بر همین رابطه بازی هاست. 

در دوره های قبلی جشنواره وب هم عده ای از همین آقایان بودند که داد و بی داد کردند و جلوی آمدن مهمانان جشنواره را گرفتند و حتی یک دوره با هیاهوی الکی اشان از برگزاری آن جلوگیری کردند. اما این دفعه نشد و حالا زهرشان را بدین شکل ریخته اند.

پی نوشت:

1ـ احتمالا بعد از خواندن این پست هم می گویند فلانی از مشروب خوری دفاع کرده است! یکی نیست به اینها بگوید الان جانماز آب می کشید و پشت نقاب دینداری دروغی مخفی می شوید اما در روز آشکار شدن اسرار، کجا فرار می کنید؟

2ـ دوست داشتم در فضایی آرام راجع به جشنواره وب ایران و زحمات دست اندرکاران آن و برنده ها بنویسم اما نشد.