۱٫  نازنین، دخترم، هفته قبل نخستین بار به شهربازی رفت. قیافه دخترم وقتی دستگاه های رنگین و چراغ های چشمک زن را می دید، واقعا دیدنی بود. ابروهایش را بالا برده بود و هر از گاهی برای تایید به من نگاه می کرد و من هم با لبخند تایید می کردم. انگار یک زمینی را به شهر مریخی ها برده باشی، چقدر تعجب می کند؟ همانقدر نازنین متعجب بود و به در و دیوار وسقف و زمین نگاه می کرد. زمان البته شهربازی این طور نبود، نه سرپوشیده بود و این چنین دستگاه هایی مکانیکی و الکترونیکی ای داشت. قم بود و یک پارک بزرگ سالاریه که فضای سبز محشرش بسیار بیشتر از تک و توک دستگاه های نصب شده بود. ما بچه ها می رفتیم و بازی می کردیم و بزرگترها می نشستند و حرف می زدند، کاری که الان معنی اش را می فهمم. به هر صورت در نخستین روزهای واپسین ماه سال ۱۳۸۸، شهربازی سرپوشیده رنگین کمان، به قدم ها دخترم مزین شد.

۲٫ بالاخره جمهوری اسلامی از خودش تحرکی نشان داد و یکی از تروریست های بین المللی را گرفت. نفس گرفتن عبدالمالک ریگی، فارغ از تبعات و خوشحالی بعد از آن، نشان از بازگشت اقتدار به سیستم امنیتی ما دارد. سیستمی که بعد از جریان قتل های زنجیره ای، دچار مشکلات روانی و فیزیکی شده بود و حالا دوباره اقتدار خودش را به دست آورده است. از نقطه نظر حقوقی هم، برای نخستین بار، با توجه به استقراء ناقص من، جمهوری اسلامی از صلاحیت دادگاه های ایران در بازداشت متهمان به اعمال تروریستی استفاده کرد و توانست بدون هیچ مخالف حقوقی ای، اقتدار فرامرزی ابزارهای قانونی را نشان بدهد. این دیگر یک عملیات مخفیانه در خاک عراق برای در هم کوبیدن منافقین نبود که بروند و بعد تکذیب کنند بلکه دستگیری یک مجرم بود. این موفقیت در مدیریت سیستم های اطلاعاتی، امنیتی، رسانه ای، نظامی و حقوقی جای تبریک دارد. حیف که بعضی ها فقط نیمه خالی لیوان را می بینند. امیدوارم مجازات ریگی هم مرهمی بر دل قربانیان این جانی باشد و حامیان آمریکایی و انگلیسی ترور را هم سر عقل بیاورد.

۳٫ بنزین سوپر در باک ماشین، به نظرم کمتر مصرف می شود! این را به تجربه دریافته ام و البته شاید توهم باشد ولی خوب مثل اینکه این نوع بنزین به خاطر گرانتر بودن، ناخالصی کمتری دارد. اما اینکه این مورد چه ربطی دارد باید بگویم این روزها به خاطر کارهای خبرگزاری آینده روشن و نمایشگاهی که داشتیم و پی گیری مجوز مجلات و … مدام مسافر تهران هستم و بالتبع به مسائلی چون بنزین و روغن و … حساس می شوم!

۴٫ هژمونی غالب وبلاگستان فارسی، موضع گرفتن بر علیه حکومت است. اما آدم هایی که در وبلاگهایشان هر حرکت دولت را نقد می کنند، دقت نمی کنند که این دولت برآمده از ایران و ایرانی است و باید خودشان را خیلی مواقع نقد کنند و اصلاح کنند تا جامعه هم اصلاح شود. اگر دولت عجله دارد و عملگرا است و بی برنامه، دقیقا نمودار یک ایرانی است که همیشه عجله دارد و عمل می خواهد و برنامه ریزی هم ندارد. این دولت عجول و بی برنامه که کارهای ناکرده بسیار دارد، مثل ما ایرانی ها است که خانه تکانی عیدمان را تا هفته آخر هم انجام نمی دهیم و کارهایمان می ماند و تنبلی می کنیم. چه می شود که هم با برنامه تر باشیم و کمتر عجله کنیم و هم دولت که برآمده از خود ما است، این طور باشد؟

همچنین غرب نشان داده است که در هر مرحله ای، از عملیات پنهان برای ضربه زدن به هسته ای شدن ایران استفاده می کند؛ دانشمندان هسته ای را می رباید، ماشین آلات دستکاری شده را به ایران می فروشد تا در هنگام شروع به کار یا بعد از آن منفجر شوند، ماشین آلات آلوده را به ایران می فروشد تا بعدا به عنوان سندی برای سلاح هسته ای از آن استفاده کند.

آمریکا در واقع دلش یک دشمن قوی می خواهد. دشمنی که بتوان همه را از آن ترساند و در این میان سلاح هسته ای که کابوس نابودی دنیا در اثر استفاده از آن وجود دارد و خود آمریکایی ها به خاطر استفاده از آن، بیش از هر کس دیگری با این کابوس دست و پنجه نرم می کنند؛ بهانه بسیار خوبی است.

به نظرم، آمریکا یک ایران قوی در منطقه، مجهز به سلاح هسته ای با برد محدود که نتواند تمام خاک آمریکا را تهدید کند و مهار شده توسط تحریم ها و همسایه ها و حضور نظامی آمریکا را در طرح و نقشه خود پذیرفته و جای داده است. تنها مشکل این طرح کاسه داغتر از آش شدن اسرائیل است که این وسط برای رهایی از مشکل وجودی و ماهیتی خود، ممکن است دست به ماجراجویی بزند.

این وسط اگر ایران سلاح هسته ای داشته باشد یا خبر داشتن پنهانی آن پخش شود، اتفاق خاصی نمی افتد. فروش محصولات نظامی به شدت بالا می رود، حضور نظامی آمریکایی ها تقویت می شود و اسرائیل باز هم کمک های بیشتری می گیرد. در واقع روند کنونی تغییری نمی کند چون سلاح هسته ای ایران تا سال های متمادی، سلاح هسته ای بزرگ و بی قواره و غیر قابل کاربردی است. زمان می برد تا ایران هم به کلاک های هسته ای تاکتیکی دست پیدا کند، مگر اینکه مثل چین نقشه این ها را از آمریکا بدزدد.

دیر زمانی نخواهد رسید که احمدی نژاد در جمع مردم فلان شهر بگوید: از آنها خواستیم سوخت ۹۰ درصد را برای ساخت بمب هسته ای به ما بدهند و گفتیم اگر ندهند، خودمان غنی می کنیم و همان جا در لحظه دستور غنی کردن ۹۰ درصدی را صادر کند!

اما ماموریت های پیشنهادی من:

۱٫ می دانیم که اسرائیل روز به روز زبانش درازتر می شود و هر وقت فرماندهان این کشور کاملا نظامی که همه در آن از کودکی آموزش نظامی می بینند، یک اسباب بازی جنگی جدید به دست می آورند، فورا شروع به تهدید همسایه اشان لبنان و بعد ایران و سایر کشورهای اسلامی می کنند. در این میان ماموریت اول ناوشکن جماران باید رساندن سلاح، موشک های هدایت شونده، تجهیزات جنگی به حزب الله و ارتش لبنان باشد و در عین حال امنیت را در ساحل لبنان تامین کند.
در سایه چنین امنیتی، هم نظم اقتصادی لبنان بهتر می شود، و وابستگی آن به کمک های دیگر کشورها، کمتر!

۲٫ دومین ماموریت پیشنهادی من برای ناوشکن جماران، سفر به جزیر خضرا و گذر از آب های به اصطلاح سفید است. شایعه ای شده است و کتابی هم در این باره نوشته اند که امام زمان در جزیره خضرا است که البته خیلی ها می گویند کذب است. بعضی ها هم می گویند این جزیره در همان مثلث برمودای معروف واقع است و بعضی ها هم جاهای دیگری را گفته اند. به نظرم ناوشکن جماران با برد عملیاتی بالایی که دارد و تجهیزات پیشرفته ارتباطی و حمل بالگرد، توان پایان دارد به افسانه جزیره خضراء را خواهد داشت!

۳٫ به نظرم اما مهم ترین ماموریت ناوشکن جماران، آزمایش توانایی های جمهوری اسلامی در حراست از کشتی ها و اسکورت آنها است. با توجه به تحریم هایی که ممکن است علیه جمهوری اسلامی ایران وضع شود، ممکن است آمریکایی ها بخواهند کشتی های خارج و داخل شده به ایران را در آب های آزاد بازرسی کنند که ناوشکن جماران می تواند با اسکورت کشتی ها و در هماهنگی با جنگنده های F-14 که اساسا برای پوشش هوایی در دریاها مناسب هستند، چنین اسکورتی را برقرار کند.

۴٫ دلم می خواهد ناوشکن جماران را در این ماموریت آخر به یک کار صلح دوستانه و حقوق بشری بگمارم و آن هم عبارت است از رساندن کمک های انسان دوستانه و لوازم پزشکی به مردم در محاصره غزه. غزه هنوز هم در محاصره است و مثل اینکه تنها با چنگ و دندانی مانند ناوشکن مسلح جماران می توان این محاصره وحشیانه و ضد انسانی و ضد حقوق اولیه بشر را گشود.

روال این است که چند نفر را به این بازی وبلاگی دعوت کنم. من هم از این دوستان می خواهم که بنویسند: زهرا اچ بی، کمانگیر،  بر ساحل سلامت، منبرنت. البته اگر بنویسند!
ـ دو عدد از این وبلاگ ها فیلتر شده اند، تیغ تیز فیلترینگ این وبلاگ ما را نگیرد، خوب است.

حضور یافته ها در بازی: (به روز می شود)
- پی نوشت
- آخرین گلبرگ گل یاس
- پاورقی
- یه منتظر
- وبلاگ صدارت
- نود و دو
- خاک
- مرصاد

۲٫ دخترم هشت ماهه شده است. فکر می کنم این نخستین باری باشد که در پست های وبلاگم به این که دختری دارم و چند ماهش است، اشاره مستقیم می کنم. در طول این هشت ماه از مراحل مختفی عبور کرده است و در هر مرحله ماجراهایی داشته است که شنیدنی است. ماجرای این روزهای ما بعد از مریضی مختصر دندان درآوردن، انرژی شگفت انگیز شبانه نازنین است. همه چیز تا ساعت یک شب که موقع خوابیدن نازنین و مادرش است خوب پیش می رود اما ناگهان در حوالی این ساعت که دیگر انرژی ای برای ما نمانده است، از منبعی ناشناخته، نازنین شارژ می شود. خالی شدن این شارژ مضاعف دخترم، گاهی تا ۵ صبح هم می کشد و این وسط من و بیشتر مادرش، چنان از شارژ خالی می شویم که قابل توصیف نیست. در این زمینه تنها می توانم بگویم: هر دام از این باغ بری می رسد!

۳٫ خواهر کوچکم و من هر دو مشترکات و شباهت های زیادی داریم. حتی موقع خرید عروسی امان، من که وقت نداشتم، کارها را به اون سپردم و هر چیزی که با سلیقه او خریده شد، دقیقا سلیقه من هم بود. البته ۵ سال اختلاف سنی قاعدتا نباید چنین تشابهی پیش بیاورد ولی حالا که این طور شده است. یکی دیگر از مشترکات من و خواهرم این است که از قبل خودمان را برنده خیلی چیزها می دانیم. مثلا موقع کنکور فوق لیسانس من انتظار داشتم که جزو نفرات اول شوم با اینکه چیزی نخوانده بودم! خواهر کوچیکه هم پریروز امتحان داده و می گفت همین انتظار را داشته و دارد و منتظر است که تلفن بزنند و بگویند بیا برای مصاحبه با رسانه ها! به این انتظار خواهرم من هم این نکته را اضافه کردم که اگر صد درصد درست زده باشی، می گویند بیا و دوباره تست بزن که او هم گفت از عمد چند عدد تست را نزده است! اسم این را شاید باید اعتماد به نفس فوق العاده خانوادگی گذاشت!

۴٫ این روزها کمتر رایانه همراهم را باز می کنم. یک نتبوک کوچک ۸ اینچ است و به درد نوشتن می خورد ولی در خانه و محل کار و دفتر خودم، همه جا مانیتورهای بزرگ هست و من هم که به منابع آن لاینم وابسته هستم، می توانم مشغول به کار شوم، به این فکر افتاده که این ۸ اینچ را کوچکتر و کاربردی تر کنم. مثلا یک سونی وایو کوچک بگیرم یا یک تبلت ۷ اینچ. ولی فکر می کنم باید منتظر باشم تا در سال بعد که کمتر از یک ماه به رسیدنش مانده است، چنین کاری را بکنم. نمی دانم، تصمیم گیری این یک بار سخت شده است!

پی نوشت:
روزانه نویسی هم بد نیست. لازم نیست که همه پست ها موضوع دار باشند!

می دانیم که نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، دارای گردان های غواص است که در عملیاتی چون فتح اسکله های عراقی، جاسوسی از ناوهای آمریکایی و عملیات های آبی خاکی مهارت زیادی دارند. این نیرو علاوه بر استفاده از تاکتیک های معمول جنگ در دریا، از تاکتیک های کم نظیری نیز برخوردار است که یکی از آنها، چگونگی فتح زیردریایی است. به طور معمول یک زیردریایی جنگی از سه طریق قابل دسترسی است: لوله های اژدر، در اصلی، محفظه خروج غواص. به نظر من با فتح یک زیردریایی اسرائیلی که احتمالا از کلاس “دلفین” و ساخته دست آلمانی ها است، می توان علاوه بر دستیابی به سلاح های هسته ای و متعارف موجود در این زیردریایی، خدمه آن را نیز به گروگان گرفت و سر فرصت با برخی از گروگان های ایرانی و فلسطینی و لبنانی، مانند چهار دیپلمات گروگان گرفته شده در لبنان، معاوضه کرد.

اما به غیر از زیردریایی، کشتی های جنگی اسرائیلی نیز وجود دارند، که هدف بسیار خوب و راحتی هستند. به نظرم اسرائیل حماقت زیادی در فرستادن این کشتی های به خلیج فارس انجام داده است چرا که در صورت دیگری این کشتی ها با نیروهای ایرانی، نه آمریکایی ها خود را داخل می کنند، نه می توان به کمک اعراب امیدی بست. تصرف یک کشتی جنگی اسرائیلی، کار راحتی است که از عهده غواصان و تکاوران نیروی دریایی سپاه و ارتش به راحتی بر می آید و اسکورت این کشتی حتی به نظر من ساده تر از اسکورت قایق های انگلیسی سال ۲۰۰۷ است.

این فرصتی که تازه به دست آمده است و شاید خیلی دوام نداشته باشد. به نظرم اگر ایرانی ها خودشان هم اقدام نکنند، نیروهای حزب الله لبنان به سادگی از کنار این فرصت نخواهند گذشت!

——

لینک های مرتبط:

حضور کشتی‌های جنگی رژیم صهیونیستی در آبهای خلیج فارس از فارس نیوز
رود دو ناو رژیم اسرائیل به خلیج فارس از تابناک

این روزها مدام همه برای هم تولد می گیرند و مدام در تولدهای که دیگران می گیرند شرکت می کنند، ما هم برای اینکه از قافله عقب نمانیم و در عین حال کیکی هم خورده باشیم و شادباش سالگرد تولد یک مولود گرامی را، تبریک گفته باشیم، در دفترمان، جشن تولد سی و یکمین زادرزو انقلاب اسلامی ایران را برگزار کردیم.

ماجرا از این جا شروع شد که من سفارش کیک و فشفشه ها را به محمد دادم و اون هم به سرعت برق، همه چیز را تهیه کرد. رییس هم در دفترش نبود، لذا از فرصت استفاده کردیم و جشن را شروع کردیم.

خلاصه با مجموعه رفقا و همکاران جشنمان را برگزار کردیم و کیکمان را خوردیم و صد البته بنده سهم همسر را هم به منزل آوردم. جشن خوبی بود!