چنین مهره‌های خوبی، آرزوی هر مهندس و مکانیکی است. نه از این مهره‌های چینی که یا ناخالصی دارند و سرجایشان خوب قرار نمی‌گیرند یا اینکه کوچکتر از حد و اندازه هستند و مهره بعدی را خوب نمی چرخانند. مهره خوب اما کم گیر می‌آید و طالب زیادی دارد. شاید قیمت چنین تولیداتی از یک کارخانه چند برابر جنس مشابه چینی‌اش باشد، به همین خاطر باید قدر چنین مهره‌هایی را دانست.

آدم‌ها هم به نظر من مثل مهره‌ها هستند. نه اینکه این فقط نظر من باشد، بعضی دیگر هم همین نظر دارند و سعی می‌کنند مهره، ببخشید آدم‌های مد نظر خودشان را تربیت کنند. نمونه می‌خواهید؟ سری به سوره ۲۰ آیات ۳۶ تا ۴۰ قرآن بزنید. در این جا، برای موسی که یکی از مهره‌های مورد توجه در دستگاه خدا است، شرح داده شده است که چطور از ابتدای تولدت، بر تو نظارت کردیم و مراقبت بودیم.

نمونه مراقبتی که خدا از موسی کرده است، شایان توجه است. یعنی این نظارت از قبل از تولد شروع شده است، هنگام تولد و در میانه کشتار فرزندان بنی اسرائیل هم ادامه داشته است و بعد هم در میانه دشمن خدا و دشمن موسی، او را حفظ کرده است. چنین نظارتی وقتی روی ماده اولیه خوب صورت گیرد، نتیجه اش این می‌شود که موسی، موسی می‌شود و در وادی مقدس طوی پذیرفته می‌شود.

این نوع مراقبت، بخشی از زمینه‌سازی‌ای است که خدا برای انجام اهدافش انجام داده است و می‌دهد. اما خدا این چنین زمینه‌سازی‌ای را فقط برای بندگان خاص و حلقه اول انجام می‌دهد. اما در عین حال مسیر را هم مشخص کرده است و هدف را به همه گفته است. این هدف که حاکمیت بندگان صالح خدا بر زمین است، مصداق شکل گیری و رشد آدم های جدید است. اما در دستگاه خداوند مهره بودن، فقط با دعا و راز و نیاز محقق نمی شود. البته به هر حال همه مهره‌ای در دستگاه خدا هستیم، اما چگونه مهره‌ای؟

مهره‌های خوب، دستگاه خوبی را می‌سازند و آدم‌های خوب، جامعه بهتری را. برای اینکه در دستگاه خدا مهره خوبی باشیم، برای اینکه در راه هدف خدا بتوانیم تلاش کنیم، باید خودمان را بسازیم و آماده شویم. آماده‌سازی درونی یک حرف است، آماده‌سازی بیرونی یک حرف دیگر. اما مهم این است که بدانیم مهره‌های خوب دستگاه خدا، در دستگاه خلقت جایگاه ویژه‌ای دارند.

در ابتدای سال گفتیم که در بحث مهدویت، دچار افراط و تفریط هستیم، بعضی جاها خیلی جلو رفته ایم و از ولیّ جلو افتاده ایم و بعضی جاها هیچ نکرده ایم و عقب هستیم. باید جایی و نقطه ای را قرار بدهیم که جلو رفته ها برگردند و عقب مانده ها برسند و آن نقطه ولایت فقیه است، حاکمیت دین خداست، اما چه کسی گوش کرد؟

در ابتدای سال این نکته را مطرح کردیم که جشنواره های زیادی به نام مهدویت و برای ترویج و گسترش مهدویت برگزار می شوند و چه بهتر که برگزاری آنها با هم هماهنگ باشد، کاری که انجام شد اما هیچ کسی نیامد نگاه کند که چگونه انجام شد. هیچ کسی نپرسید که بر سر بحث وبلاگ نویسی و فضای مجازی در تجمیع جشنواره های مهدوی چه آمد؟ جشنواره هنرهای تجسمی چه شد و چطور با حذف شام در اختتامیه جشنواره های مهدوی کشور، صرفه جویی زیادی به عمل آمد!

باز هم در ابتدای سال گفتیم که این اصلاح الگوی مصرف با استفاده درست از منابع طبیعی که ثروت های خدادادی هستند و باید در دست ولیّ خدا باشند و به صلاحدید ایشان مصرف شوند، محقق می شود، اما….

سال به اسم خوبی نام گذاری شده بود، نیاز اساسی مملکت را در نظر گرفته بود اما آن طور نشد که باید می شد. کسی گوش نکرد، به برگزاری همایش و کم کردن نمایشی مصرف کاغذ و کم کردن دستوری مصرف بنزین قناعت شد و در نهایت کاری کردند که حرف شهید شود.

آن وقت همین هایی که به حرف نائب امام زمان گوش نکردند، در زیارت عاشورایشان خواندند و ضجه زدند که اگر ما بودیم، حسین شهید نمی شد و مردم امامشان را تنها گذاشتند. همین ها در دعای ندبه اشان خواندند که ای غائب از نظر کی می آیی تا در رکابت و گوش به فرمانت باشیم و همین ها هستند که وقتی بیاید، آن چنان که به حرف نائبش گوش نکردند، خودش را نیز یاری نخواهند کرد.

شاید بهترین توصیه برای اصلاح الگوی مصرف این باشد که ادعای بی خود و الکی نکنیم. قول همکاری ندهیم و راحت و رک و راست به امام زمانمان بگوییم که اگر بیایی، نمی توانی روی ما حساب کنی. شاید کار بنی اسرائیل حتی بهتر از ما باشد که به موسی(ع) گفتند تو و خدایت بروید و بجنگید و ما بعد از شما خواهیم آمد نه این که مثل ما نامه بنویسند و حسین(ع) را دعوت کنند و بعد زیر قولشان بزنند.

بهتر است در این انتهای سال اصلاح الگوی مصرف، حداقل دعاهای خودمان را اصلاح کنیم و دعای الکی و ادعای نامربوط نکنیم.

خلاصه در سال اصلاح الگوی مصرف، هیچ کاری نکردیم، امسال که از نامش هم مشخص است کاری از پیش نخواهیم برد.

پی نوشت:
این مطلب با تغییراتی با عنوان: اگر بیایی، نمی توانی روی ما حساب کنی در نشریه الکترونیک ساعت صفر منتشر شده است

اما ماموریت های پیشنهادی من:

۱٫ می دانیم که اسرائیل روز به روز زبانش درازتر می شود و هر وقت فرماندهان این کشور کاملا نظامی که همه در آن از کودکی آموزش نظامی می بینند، یک اسباب بازی جنگی جدید به دست می آورند، فورا شروع به تهدید همسایه اشان لبنان و بعد ایران و سایر کشورهای اسلامی می کنند. در این میان ماموریت اول ناوشکن جماران باید رساندن سلاح، موشک های هدایت شونده، تجهیزات جنگی به حزب الله و ارتش لبنان باشد و در عین حال امنیت را در ساحل لبنان تامین کند.
در سایه چنین امنیتی، هم نظم اقتصادی لبنان بهتر می شود، و وابستگی آن به کمک های دیگر کشورها، کمتر!

۲٫ دومین ماموریت پیشنهادی من برای ناوشکن جماران، سفر به جزیر خضرا و گذر از آب های به اصطلاح سفید است. شایعه ای شده است و کتابی هم در این باره نوشته اند که امام زمان در جزیره خضرا است که البته خیلی ها می گویند کذب است. بعضی ها هم می گویند این جزیره در همان مثلث برمودای معروف واقع است و بعضی ها هم جاهای دیگری را گفته اند. به نظرم ناوشکن جماران با برد عملیاتی بالایی که دارد و تجهیزات پیشرفته ارتباطی و حمل بالگرد، توان پایان دارد به افسانه جزیره خضراء را خواهد داشت!

۳٫ به نظرم اما مهم ترین ماموریت ناوشکن جماران، آزمایش توانایی های جمهوری اسلامی در حراست از کشتی ها و اسکورت آنها است. با توجه به تحریم هایی که ممکن است علیه جمهوری اسلامی ایران وضع شود، ممکن است آمریکایی ها بخواهند کشتی های خارج و داخل شده به ایران را در آب های آزاد بازرسی کنند که ناوشکن جماران می تواند با اسکورت کشتی ها و در هماهنگی با جنگنده های F-14 که اساسا برای پوشش هوایی در دریاها مناسب هستند، چنین اسکورتی را برقرار کند.

۴٫ دلم می خواهد ناوشکن جماران را در این ماموریت آخر به یک کار صلح دوستانه و حقوق بشری بگمارم و آن هم عبارت است از رساندن کمک های انسان دوستانه و لوازم پزشکی به مردم در محاصره غزه. غزه هنوز هم در محاصره است و مثل اینکه تنها با چنگ و دندانی مانند ناوشکن مسلح جماران می توان این محاصره وحشیانه و ضد انسانی و ضد حقوق اولیه بشر را گشود.

روال این است که چند نفر را به این بازی وبلاگی دعوت کنم. من هم از این دوستان می خواهم که بنویسند: زهرا اچ بی، کمانگیر،  بر ساحل سلامت، منبرنت. البته اگر بنویسند!
ـ دو عدد از این وبلاگ ها فیلتر شده اند، تیغ تیز فیلترینگ این وبلاگ ما را نگیرد، خوب است.

حضور یافته ها در بازی: (به روز می شود)
- پی نوشت
- آخرین گلبرگ گل یاس
- پاورقی
- یه منتظر
- وبلاگ صدارت
- نود و دو
- خاک
- مرصاد

چاره ای نیست جز اینکه مثل برخی از دوستانی که مجله منتشر می کنند و هر هفته را آخرین هفته جهان می بینند، به این و آن گیر بدهیم. و چه چیزی اصلا بهتر از این؟ چه چیزی بهتر از این که سرمقاله بنویسیم و فعالیت هایی را که خودمان نتوانسته ایم انجام بدهیم و دیگران به هر دلیلی توانسته اند در آن زمینه گامی بردارند، به اسم تذکر دوستانه نقد و تخطئه شخصی کنیم!

ای وای! سرمقاله خودم هم که دارد به همین سمت می رود، انگار نه انگار آقایی وجود دارد و زمین و زمان را مدیریت می کند و اگر دلش بخواهد و صلاح بداند، هر کاری در ید قدرت اوست. اصلا این نکته را نباید فراموش کنم که همان طور که کار کردن برای مولای عصر و زمان، بدون اجازه آن حضرت ممکن نیست، کار نکردن برای ایشان هم باید با اشاره آن حضرت باشد. البته چه فیض عظیمی از دست می رود و چه خسران سنگینی پیش می آید، وقتی که انگشت آن مولا به طرد کسی از شمار خدمتگذارانش اشاره می کند.

خوب، سه پاراگراف شد! یک سرمقاله استاندارد باید حداقل ۶۰۰ کلمه باشد، و هنوز خیلی مانده است. البته اگر واقعا بخواهم بنویسم و لطف حضرت بر این بنده قرار گیرد، در ۶۰۰ کلمه که هیچ، در چند هزار کلمه هم نمی توان گوشه ای از دریای لطف و حکمت امام آخر را بیان کرد. ولی در همین ۶۰۰ کلمه می توانم از خودم سوال کنم که در برابر لطف این امام جز قلمفرسایی ای که نفسم از من خواسته است چه کرده ام؟

آیا به اندازه دیگر ائمه، اگر چه حق ایشان را نیز ادا نکرده ام، تلاش بر ادای حق ولایت آن امام عظیم الشأن کرده ام؟ سالی یک یا چند بار به زیارت امام هشتم مشرف شده ام، و دیگر ائمه را نیز یاد کرده ام اما آیا تلاشی برای نزدیکی و قرب به درگاه تنها امام زنده انجام داده ام؟

یک مثال ساده می تواند راه گشا باشد، هر روز صبح صدقه دادن، به روایت صندوق های صدقه کمیته امداد، و به نقل از رسول اکرم(ص) هفتاد نوع بلا را دفع می کند. فکر می کنم همه شما و خود من بارها برای دفع بلا از خودمان و خانواده امان، صدقه داده ایم، ولی سوال این است که چند بار برای دفع بلا از کسی که از خانواده به ما نزدیک تر باید باشد، صدقه داده ایم؟

اصلا سنت صدقه دادن برای حفظ جان امام چقدر زنده است؟ سنت های دیگر پیش کش! لازم نیست شبهای جمعه اسلحه امان را روغن کاری کنیم و زیر بالشمان بگذاریم، اینها باشد برای یک وقت دیگر، فقط کافی است مبلغ کمی را هر روز یا هر هفته برای حفظ جان فرزند رسول خدا، صدقه بدهیم.

به قول شاعر، اگر می خواهیم که رشته محبت ما و امام زمانمان محکمتر شود، باید ما نیز سر این رشته را نگاه داریم، ایشان که از احوال ما آگاه هستند و به گرفتاری های ما رسیدگی می کنند!

همین است دیگر، وقتی می خواهی دلتنگی و خستگی از این دنیای محروم از حضور مستقیم امام را تحمل کنی، لاجرم اختیار قلم از دست می رود و هر چه بخواهد می نویسد. مثلا قرار بود از محتوای این شماره بنویسم، از مهدویت در فضای مجازی، اما نشد!

پی نوشت:
این مطلب در نشریه ساعت صفر به عنوان سرمقاله شماره ۶۹ منتشر شده است.

تحریریه خبرگزاری آینده روشن مانند دیگر رسانه ها از دبیران، مدیر خبر، جانشین سردبیر و سردبیر تشکیل شده است. در عین حال خبرنگاران نیز نقش عمده ای در تحریریه تنها خبرگزاری ویژه مهدویت و معنویت دارند، چرا که تولید خبر در این رسانه با دیگر رسانه ها تفاوت عمده ای دارد.

در خبرگزاری آینده روشن، خبرنگار خود باید پایه ای از اطلاعات اساسی مربوط به مهدویت را داشته باشد. مطالعه کتب معتبر پیرامون مهدویت از یک سو و شرکت در بحث های نظری مطرح شده توسط متخصصان این حوزه در پژوهشکده مهدویت، پایه گذار و تکمیل کننده آگاهی رسانه ای خبرنگاری است که می خواهد از سوژه های خبر سوال کند: برای ظهر امام زمانتان چه کرده اید؟

در این فضای رسانه ای رقابت حرفه ای نیز در مورد موضوعاتی شکل می گیرد که با مفهوم شکل گیری رسانه در ارتباط است. مهم این نیست که خبری از رسانه دیگری دیرتر منتشر شود ـ اگر چه سرعت انتشار خبر مفهومی اساسی است ـ بلکه مهم این است که انتشار این خبر چه کمکی به زمینه سازی برای ظهور موعود زمان و مکان می کند؟ و خبرنگار، دبیر سرویس و … تا چه حد توانسته اند تاثیر متقابل برای توجه سوژه و مخاطبان خبر به ضرورت زمینه سازی برای ظهور بگذارند؟

اصلی رقابت خبری در خبرگزاری آینده روشن بر سر این است که چه کسی تیتر ظهور را خواهد زد؟ کدام خبرنگار این واقعه را گزارش خواهد کرد؟ دغدغه دبیران سرویس ها این است که از کدام سبک خبری برای نوشتن بزرگترین خبر جهان استفاده کنند و چه نوع لیدی را برای آن انتخاب کنند؟ سرویس عکس به این می اندیشد که برای این خبر چه کسی را باید انتخاب کرد و آیا امکان انتشار عکس صاحب خبر در کنار خبر ظهور ایشان فراهم خواهد شد؟

و در نهایت گروه سیاست گذار خبرگزاری در این اندیشه است که آیا توانایی فعالیت به عنوان رسانه پس از ظهور را نیز خواهد داشت؟ رسانه ای که هر جمعه صبح برای ظهور سوژه اصلی آن دعا می کنیم و می گوییم: اللهم عجل لولیک الفرج!

—–
این مطلب در جایگاه سردبیر خبرگزاری آینده روشن نگاشته شده است.

شب های قدر هم که می شود، از یک هفته قبل فلان مسجد و فلان آقای روحانی را نشان می کنیم و به همه می گوییم که بله، شب قدر را هم در فلان جا خواهیم بود، اما نه برای آمرزیده شدن، بلکه برای رعایت آن نمایش و پوسته قشنگی که به دور خودمان تنیده ایم.

حتی گاهی اوقات کارهای خوب دیگری هم می کنیم اما فقط برای اینکه این کارهای خوب را باید بکنیم چون کلا کسی که در یک نمایش می افتد، سعی می کند همه جنبه های آن را رعایت کند، جنبه های آشکار و جنبه های نهان را، در واقع در نقشمان فرو می رویم.

کمی جلوتر که می رویم، این نمایش خوب بودن به جاهای باریکی می کشد که دیگر شوخی بردار نیست. در نقش فرو رفته ایم و حالا باید کارهای خوب بزرگتری بکنیم و آدم های دیگری را دخیل کنیم و این مساله شاید کمی خطرناک باشد!

ماجرای آن شخصی که سالها از خدا می خواست در روز عاشورا در رکاب امام حسین (ع) حاضر باشد را شنیده اید؟ پایانش بسیار پند آموز است، در لحظه عمل و هنگامی که در رویا در شمار لشگریان ابا عبدالله قرار گرفت، هر بار در مقابل تیرهای رها شده به سمت ایشان، خود را کنار کشید، چرا که در لحظه دعا کردن، در واقع به عینیت و عواقب دعای خودش فکر نمی کرده است. البته این فرد قطعا واقعا چنین نیتی داشته است اما ما بیشتر نمایشی چنین بازی می کنیم و هم سو با دیگران دعاهایی می کنیم که از عملی شدن آن حتی بیم داریم!

یکی از این دعاهای بسیار رایج، دعای تعجیل در ظهور امام زمان(عج) است! پرده ای از نمایشی که برای دیگران بازی می کنیم، هر روز و بعد از هر نماز، خواندن اللهم عجل لولیک الفرج است که بلند می خوانیم و از خداوند می خواهیم تا ظهور آن حضرت را سریعتر کند، اما به این فکر نمی کنیم که وقتی آن حضرت ظهور کند، پرده هایی را که ما سالها تنیده ایم، می درد!

«فی هذه الساعة» اگر همین الان اتفاق بیفتد و حضرت صاحب الزمان (عج) حاضر شوند، اولین چیزی که تغییر می کند، همین ماسک های نمایشی است، بی خود نیست که ایشان ۳۱۳ یار دارند و این ۳۱۳ نفر نیز به سختی جمع می شوند! یار واقعی، کسی که حرف و عملش یکی باشد، کم یاب است!

شاید «حتی تسکنه ارضک طوعا» به این معنی نیز باشد که آن امام عزیز با کنار زدن ماسک های ما، باعث می شود تا زمینی که از شدت گناهان ما به لرزه افتاده است، آرام بگیرد.

جان کلام این است که در هزارتوی ریاکاری گیر افتاده ایم و تنها کورسوی امیدی برای بیرون رفتن از آن به چشم می خورد!

—

این مطلب نخستین بار در نشریه الکترونیک ساعت صفر به عنوان سرمقاله منتشر شده است