این بوسهل مردی امام زاده و محتشم و فاضل و ادیب بود اما شرارت و زعارتی در طبع وی موکد شده ـ و لا تبدیل لخلق الله ـ و با آن شرارت دلسوزی نداشت و همیشه چشم نهادی تا پادشاهی بزرگ و جبار بر چاکری خشم گرفتی و آن چاکر را لت زدی و فرو گرفتی این مرد از کرانه بجستی و فرصتی جستی و تضریب کردی و المی بزرگ بدین چاکر رسانیدی و انگاه لاف زدی که فلان را من فرو گرفتم ـ و اگر کرد دید و چشید ـ و خردمندان دانستندی که نه چنان است و سری می جنبانیدندی و پوشیده خنده می زدی که وی گزاف گوی است.

دست مریزاد خواجه ابوالفضل بیهقی که زیبا نوشته ای! نه چنان است که ما سید حسن را فرو گرفتیم و بی آبرویش کردیم که اگر کاری کرده است، خداوندگار بر در نشسته است و خود حکم می کند و خود فرمان می راند! اما قصه بی اعتبار کردن سید حسن، قصه بردار کردن حسنک نیست که چنین تمام شود، آنجا حسنک وزیر خود به قول بیهقی در این راه رفته بود و امیر را پیام فرستاده بود که هر وقت به امارت رسید، حسنک را بر دار باید کردن و اینجا سید حسن، گزاره بعدی است در مسیری که یک به یک تمامی کسانی را که همراه نیستند، دشمن می انگارد!

نمی دانم بوسه بر پیشانی را چه معنا باید کرد جز تایید و تشویق. این جمعی که بر علیه سید حسن شعار دادند، من را به یاد دو پیکی می اندازد که بیهقی می گوید راست کرده بودند که از بغداد آمده اند و از نزد خلیفه. نه خلیفه خبر داشت و نه چنین قصدی که کارگزاران و چاکران را بدون دلیل لت نمی زنند و منفعت حکومت و ملک را نگه می دارند.

بی جهت نیست که بیهقی می گوید: و لکن خلیفه را چند گونه صورت کردند تا نیک آزار گرفت و از جای بشد و حسنک را قرمطی بخواند! اینجا هم بوسهل ها بر در هستند و تا توانستند پشت سر سید حسن حرف زدند و می زنند مگر که رهبری حکمی کند و حتی وقتی رهبر معظم انقلاب هم این نواده امام راحل را تایید می کند، باز هم بر جای خویش می ژکند!

دیروز سید حسن را که دیدم باز هم یاد این نقل بیهقی افتادم: حسنک پیدا آمد بی بند، جبه ای داشت حبری رنگ با سیاه می زد خلق گونه، دراعه و ردایی سخت پاکیزه و دستاری نشابوری مالیده، …. و موی سر مالیده زیر دستار پوشیده اندک مایه پیدا بود … .

در ابتدای سال گفتیم که در بحث مهدویت، دچار افراط و تفریط هستیم، بعضی جاها خیلی جلو رفته ایم و از ولیّ جلو افتاده ایم و بعضی جاها هیچ نکرده ایم و عقب هستیم. باید جایی و نقطه ای را قرار بدهیم که جلو رفته ها برگردند و عقب مانده ها برسند و آن نقطه ولایت فقیه است، حاکمیت دین خداست، اما چه کسی گوش کرد؟

در ابتدای سال این نکته را مطرح کردیم که جشنواره های زیادی به نام مهدویت و برای ترویج و گسترش مهدویت برگزار می شوند و چه بهتر که برگزاری آنها با هم هماهنگ باشد، کاری که انجام شد اما هیچ کسی نیامد نگاه کند که چگونه انجام شد. هیچ کسی نپرسید که بر سر بحث وبلاگ نویسی و فضای مجازی در تجمیع جشنواره های مهدوی چه آمد؟ جشنواره هنرهای تجسمی چه شد و چطور با حذف شام در اختتامیه جشنواره های مهدوی کشور، صرفه جویی زیادی به عمل آمد!

باز هم در ابتدای سال گفتیم که این اصلاح الگوی مصرف با استفاده درست از منابع طبیعی که ثروت های خدادادی هستند و باید در دست ولیّ خدا باشند و به صلاحدید ایشان مصرف شوند، محقق می شود، اما….

سال به اسم خوبی نام گذاری شده بود، نیاز اساسی مملکت را در نظر گرفته بود اما آن طور نشد که باید می شد. کسی گوش نکرد، به برگزاری همایش و کم کردن نمایشی مصرف کاغذ و کم کردن دستوری مصرف بنزین قناعت شد و در نهایت کاری کردند که حرف شهید شود.

آن وقت همین هایی که به حرف نائب امام زمان گوش نکردند، در زیارت عاشورایشان خواندند و ضجه زدند که اگر ما بودیم، حسین شهید نمی شد و مردم امامشان را تنها گذاشتند. همین ها در دعای ندبه اشان خواندند که ای غائب از نظر کی می آیی تا در رکابت و گوش به فرمانت باشیم و همین ها هستند که وقتی بیاید، آن چنان که به حرف نائبش گوش نکردند، خودش را نیز یاری نخواهند کرد.

شاید بهترین توصیه برای اصلاح الگوی مصرف این باشد که ادعای بی خود و الکی نکنیم. قول همکاری ندهیم و راحت و رک و راست به امام زمانمان بگوییم که اگر بیایی، نمی توانی روی ما حساب کنی. شاید کار بنی اسرائیل حتی بهتر از ما باشد که به موسی(ع) گفتند تو و خدایت بروید و بجنگید و ما بعد از شما خواهیم آمد نه این که مثل ما نامه بنویسند و حسین(ع) را دعوت کنند و بعد زیر قولشان بزنند.

بهتر است در این انتهای سال اصلاح الگوی مصرف، حداقل دعاهای خودمان را اصلاح کنیم و دعای الکی و ادعای نامربوط نکنیم.

خلاصه در سال اصلاح الگوی مصرف، هیچ کاری نکردیم، امسال که از نامش هم مشخص است کاری از پیش نخواهیم برد.

پی نوشت:
این مطلب با تغییراتی با عنوان: اگر بیایی، نمی توانی روی ما حساب کنی در نشریه الکترونیک ساعت صفر منتشر شده است

۱٫  نازنین، دخترم، هفته قبل نخستین بار به شهربازی رفت. قیافه دخترم وقتی دستگاه های رنگین و چراغ های چشمک زن را می دید، واقعا دیدنی بود. ابروهایش را بالا برده بود و هر از گاهی برای تایید به من نگاه می کرد و من هم با لبخند تایید می کردم. انگار یک زمینی را به شهر مریخی ها برده باشی، چقدر تعجب می کند؟ همانقدر نازنین متعجب بود و به در و دیوار وسقف و زمین نگاه می کرد. زمان البته شهربازی این طور نبود، نه سرپوشیده بود و این چنین دستگاه هایی مکانیکی و الکترونیکی ای داشت. قم بود و یک پارک بزرگ سالاریه که فضای سبز محشرش بسیار بیشتر از تک و توک دستگاه های نصب شده بود. ما بچه ها می رفتیم و بازی می کردیم و بزرگترها می نشستند و حرف می زدند، کاری که الان معنی اش را می فهمم. به هر صورت در نخستین روزهای واپسین ماه سال ۱۳۸۸، شهربازی سرپوشیده رنگین کمان، به قدم ها دخترم مزین شد.

۲٫ بالاخره جمهوری اسلامی از خودش تحرکی نشان داد و یکی از تروریست های بین المللی را گرفت. نفس گرفتن عبدالمالک ریگی، فارغ از تبعات و خوشحالی بعد از آن، نشان از بازگشت اقتدار به سیستم امنیتی ما دارد. سیستمی که بعد از جریان قتل های زنجیره ای، دچار مشکلات روانی و فیزیکی شده بود و حالا دوباره اقتدار خودش را به دست آورده است. از نقطه نظر حقوقی هم، برای نخستین بار، با توجه به استقراء ناقص من، جمهوری اسلامی از صلاحیت دادگاه های ایران در بازداشت متهمان به اعمال تروریستی استفاده کرد و توانست بدون هیچ مخالف حقوقی ای، اقتدار فرامرزی ابزارهای قانونی را نشان بدهد. این دیگر یک عملیات مخفیانه در خاک عراق برای در هم کوبیدن منافقین نبود که بروند و بعد تکذیب کنند بلکه دستگیری یک مجرم بود. این موفقیت در مدیریت سیستم های اطلاعاتی، امنیتی، رسانه ای، نظامی و حقوقی جای تبریک دارد. حیف که بعضی ها فقط نیمه خالی لیوان را می بینند. امیدوارم مجازات ریگی هم مرهمی بر دل قربانیان این جانی باشد و حامیان آمریکایی و انگلیسی ترور را هم سر عقل بیاورد.

۳٫ بنزین سوپر در باک ماشین، به نظرم کمتر مصرف می شود! این را به تجربه دریافته ام و البته شاید توهم باشد ولی خوب مثل اینکه این نوع بنزین به خاطر گرانتر بودن، ناخالصی کمتری دارد. اما اینکه این مورد چه ربطی دارد باید بگویم این روزها به خاطر کارهای خبرگزاری آینده روشن و نمایشگاهی که داشتیم و پی گیری مجوز مجلات و … مدام مسافر تهران هستم و بالتبع به مسائلی چون بنزین و روغن و … حساس می شوم!

۴٫ هژمونی غالب وبلاگستان فارسی، موضع گرفتن بر علیه حکومت است. اما آدم هایی که در وبلاگهایشان هر حرکت دولت را نقد می کنند، دقت نمی کنند که این دولت برآمده از ایران و ایرانی است و باید خودشان را خیلی مواقع نقد کنند و اصلاح کنند تا جامعه هم اصلاح شود. اگر دولت عجله دارد و عملگرا است و بی برنامه، دقیقا نمودار یک ایرانی است که همیشه عجله دارد و عمل می خواهد و برنامه ریزی هم ندارد. این دولت عجول و بی برنامه که کارهای ناکرده بسیار دارد، مثل ما ایرانی ها است که خانه تکانی عیدمان را تا هفته آخر هم انجام نمی دهیم و کارهایمان می ماند و تنبلی می کنیم. چه می شود که هم با برنامه تر باشیم و کمتر عجله کنیم و هم دولت که برآمده از خود ما است، این طور باشد؟

۲٫ دخترم هشت ماهه شده است. فکر می کنم این نخستین باری باشد که در پست های وبلاگم به این که دختری دارم و چند ماهش است، اشاره مستقیم می کنم. در طول این هشت ماه از مراحل مختفی عبور کرده است و در هر مرحله ماجراهایی داشته است که شنیدنی است. ماجرای این روزهای ما بعد از مریضی مختصر دندان درآوردن، انرژی شگفت انگیز شبانه نازنین است. همه چیز تا ساعت یک شب که موقع خوابیدن نازنین و مادرش است خوب پیش می رود اما ناگهان در حوالی این ساعت که دیگر انرژی ای برای ما نمانده است، از منبعی ناشناخته، نازنین شارژ می شود. خالی شدن این شارژ مضاعف دخترم، گاهی تا ۵ صبح هم می کشد و این وسط من و بیشتر مادرش، چنان از شارژ خالی می شویم که قابل توصیف نیست. در این زمینه تنها می توانم بگویم: هر دام از این باغ بری می رسد!

۳٫ خواهر کوچکم و من هر دو مشترکات و شباهت های زیادی داریم. حتی موقع خرید عروسی امان، من که وقت نداشتم، کارها را به اون سپردم و هر چیزی که با سلیقه او خریده شد، دقیقا سلیقه من هم بود. البته ۵ سال اختلاف سنی قاعدتا نباید چنین تشابهی پیش بیاورد ولی حالا که این طور شده است. یکی دیگر از مشترکات من و خواهرم این است که از قبل خودمان را برنده خیلی چیزها می دانیم. مثلا موقع کنکور فوق لیسانس من انتظار داشتم که جزو نفرات اول شوم با اینکه چیزی نخوانده بودم! خواهر کوچیکه هم پریروز امتحان داده و می گفت همین انتظار را داشته و دارد و منتظر است که تلفن بزنند و بگویند بیا برای مصاحبه با رسانه ها! به این انتظار خواهرم من هم این نکته را اضافه کردم که اگر صد درصد درست زده باشی، می گویند بیا و دوباره تست بزن که او هم گفت از عمد چند عدد تست را نزده است! اسم این را شاید باید اعتماد به نفس فوق العاده خانوادگی گذاشت!

۴٫ این روزها کمتر رایانه همراهم را باز می کنم. یک نتبوک کوچک ۸ اینچ است و به درد نوشتن می خورد ولی در خانه و محل کار و دفتر خودم، همه جا مانیتورهای بزرگ هست و من هم که به منابع آن لاینم وابسته هستم، می توانم مشغول به کار شوم، به این فکر افتاده که این ۸ اینچ را کوچکتر و کاربردی تر کنم. مثلا یک سونی وایو کوچک بگیرم یا یک تبلت ۷ اینچ. ولی فکر می کنم باید منتظر باشم تا در سال بعد که کمتر از یک ماه به رسیدنش مانده است، چنین کاری را بکنم. نمی دانم، تصمیم گیری این یک بار سخت شده است!

پی نوشت:
روزانه نویسی هم بد نیست. لازم نیست که همه پست ها موضوع دار باشند!

می دانیم که نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، دارای گردان های غواص است که در عملیاتی چون فتح اسکله های عراقی، جاسوسی از ناوهای آمریکایی و عملیات های آبی خاکی مهارت زیادی دارند. این نیرو علاوه بر استفاده از تاکتیک های معمول جنگ در دریا، از تاکتیک های کم نظیری نیز برخوردار است که یکی از آنها، چگونگی فتح زیردریایی است. به طور معمول یک زیردریایی جنگی از سه طریق قابل دسترسی است: لوله های اژدر، در اصلی، محفظه خروج غواص. به نظر من با فتح یک زیردریایی اسرائیلی که احتمالا از کلاس “دلفین” و ساخته دست آلمانی ها است، می توان علاوه بر دستیابی به سلاح های هسته ای و متعارف موجود در این زیردریایی، خدمه آن را نیز به گروگان گرفت و سر فرصت با برخی از گروگان های ایرانی و فلسطینی و لبنانی، مانند چهار دیپلمات گروگان گرفته شده در لبنان، معاوضه کرد.

اما به غیر از زیردریایی، کشتی های جنگی اسرائیلی نیز وجود دارند، که هدف بسیار خوب و راحتی هستند. به نظرم اسرائیل حماقت زیادی در فرستادن این کشتی های به خلیج فارس انجام داده است چرا که در صورت دیگری این کشتی ها با نیروهای ایرانی، نه آمریکایی ها خود را داخل می کنند، نه می توان به کمک اعراب امیدی بست. تصرف یک کشتی جنگی اسرائیلی، کار راحتی است که از عهده غواصان و تکاوران نیروی دریایی سپاه و ارتش به راحتی بر می آید و اسکورت این کشتی حتی به نظر من ساده تر از اسکورت قایق های انگلیسی سال ۲۰۰۷ است.

این فرصتی که تازه به دست آمده است و شاید خیلی دوام نداشته باشد. به نظرم اگر ایرانی ها خودشان هم اقدام نکنند، نیروهای حزب الله لبنان به سادگی از کنار این فرصت نخواهند گذشت!

——

لینک های مرتبط:

حضور کشتی‌های جنگی رژیم صهیونیستی در آبهای خلیج فارس از فارس نیوز
رود دو ناو رژیم اسرائیل به خلیج فارس از تابناک

این روزها مدام همه برای هم تولد می گیرند و مدام در تولدهای که دیگران می گیرند شرکت می کنند، ما هم برای اینکه از قافله عقب نمانیم و در عین حال کیکی هم خورده باشیم و شادباش سالگرد تولد یک مولود گرامی را، تبریک گفته باشیم، در دفترمان، جشن تولد سی و یکمین زادرزو انقلاب اسلامی ایران را برگزار کردیم.

ماجرا از این جا شروع شد که من سفارش کیک و فشفشه ها را به محمد دادم و اون هم به سرعت برق، همه چیز را تهیه کرد. رییس هم در دفترش نبود، لذا از فرصت استفاده کردیم و جشن را شروع کردیم.

خلاصه با مجموعه رفقا و همکاران جشنمان را برگزار کردیم و کیکمان را خوردیم و صد البته بنده سهم همسر را هم به منزل آوردم. جشن خوبی بود!