خوب در وبلاگستان فارسی، همانند بخش انگلیسی آن؛ بی کار زیاد است! این را گفتم تا بعد از آن بگویم که حسن میثمی، بنده را به شرکت در بازی وبلاگی “طراحی ۳ ماموریت برای ناوشکن جماران” دعوت کرده است و این دعوت در نگاه اول نشان از بی کار بودن حسن،و پاسخ مثبت من،  نشان از بی کارتر بودن من نسبت به حسن دارد! حالا این ناوشکن جماران را کجا بفرستیم اول عمری که هنوز نو است و ضربه گیرهای درش را هم برنداشته اند و هنوز خط هم به آن نیفتاده است؟
(ادامه…)

۱۳ آبان ۱۳۵۸؛ یک اتفاق افتاده است، اما روایت هایی مختلفی از آن وجود دارد که حتی در بیان کردن آنچه اتفاق افتاده است، نیز تاثیر می گذارد. اقدام انقلابی؟ تجاوز به خاک یک کشور؟ اقدام خلاف قوانین بین المللی؟ از هر دیدگاهی نگاه کنیم، حالا که ۳۰ سال از آن تاریخ گذشته است، به هر حال اتفاقی نادر افتاده است که هنوز هم سایه آن بر بسیاری از مسائل جاری سنگینی می کند.
(ادامه…)

اینکه همیشه شعار بدهیم و بگوییم که اسرائیل بالاخره روزی نابود خواهد شد، فی نفسه امر خوبی است. همین شعارها باعث دلگرمی مبارزان می شود و در عین حال به ملت های دنیا می فهماند که بالاخره کسانی هستند که زیر بار اشغال فلسطین که بسیار دراز مدت هم شده است، نمی روند. در حقوق بین الملل هم اعتراض مستمر پذیرفتنی است و اگر تغییری در وضع موضوع مورد اعتراض پیش بیاید، این اعتراض در نظر گرفته می شود. اما بالاخره باید کاری کرد. اینکه نمی شود که اسرائیلی ها همه اش از حمله به ایران بگویند و طرح بدهند، تمرین نظامی انجام بدهند و در بوق و کرنا کنند که اصلا نیازی به استفاده از پایگاه های آمریکایی هم نداریم. ما هم باید حرکتی کنیم و طرح نقشه بدهیم و تمرین های نظامی ارتشمان را به رخ بکشیم. بماند که آنها که باید، طرح و نقش می دهند، اما این باعث کوتاهی ما نمی شود. برای روز قدس امسال، یک طرح ابتدایی از چگونگی حمله و آزادسازی فلسطین به ذهنم رسیده است که می نویسم. طرحی خام، بدون اطلاعات کافی و غیر عملی است، اما … طرح حمله به اسرائیل است!
(ادامه…)

یکی از کارهای رایج این روزها، فرار کردن از مقابل حریف و ادامه بازی در زمینی دیگر است. زمینی که دیگر در آن خبری از حریف نیست و می توان رجز خواند و حریف را مجازا به زمین کوبید و پیروز شد. اما حریف کیست؟ زمین کجاست؟ می گویم.
(ادامه…)

وقتی از سوی خودم یعنی خیزران دعوت به یک بازی وبلاگی شدم، خیلی تعجب نکردم، در واقع این یک بازی نیست، بلکه بیشتر واکنش به موجی است که پس از انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸، پدید آمده است. موجی که به هر دلیل باعث شد تعدادی از هموطنان و برخی خارجی های مقیم ایران، پایشان به مکانی نستبا تازه باز شود، جای که به آن اتاق بازجویی می گویند. حالا ببینیم وقتی بازجویی می شویم، وقتی بازجویی می کنی، چه اتفاقاتی ممکن است بیفتد؟

(ادامه…)

یک بازی وبلاگی که در این میانه، کم خطر نیست: وقتی بازجویی می شویم، وقتی تو بازجویی می کنی! بسم الله!

از دوستانی که فکر می کنند می توانند و می خواهند بنویسند دعوت می کنم که بنویسند شروع کنیم درباره بازجویی بنویسیم، اینکه بازجویی چیه؟ راه کارهاش چیه؟ چطور می شه توی بازجویی مقاومت کرد؟ کجا باید مقاومت کرد؟ کجا باید عقب کشید؟ چه اطلاعاتی فیک هست، چه اطلاعاتی درسته موقع بازجویی، اسمش رو هم بذاریم: وقتی بازجویی می شویم، وقتی تو بازجویی می کنی!
این نوشته ها برای آنهایی که بازجویی شده اند، نقل خاطره است، برای مایی که نشده ایم، کسب تجربه و برای بازجوها، نشان دهنده لو رفتن شیوه ها است، شاید که نفرات بعدی از این شیوه ها دیگر رنج نکشند!

هر که دارد هوس بازجویی، بسم الله!

———-
لینک های مرتبط:

اولین مطلب: وقتی بازجوی می شویم، وقتی بازجویی می کنی، چه اتفاقی می افتد از وبلاگ خیزران

مطلب دوم: سوسن جعفری: بهمن؟ بیداری؟ از وبلاگ مرا آفرید آنکه دوستم داشت

لیک خبر بازی در وبلاگ نیوز

 بار اول که از کنارم رد شدی و دماغت را گرفتی، فکر کردم حتما سرما خورده‏ای. بار دوم، گفتم حتما بوی بدی به دماغت خورده است و فقط برای بار سوم بود که از خودم پرسیدم چرا این طور می‏کنی؟ مگر من چه فرقی با تو دارم؟ (ادامه…)