می خواهم از حاشیه های سفر رهبر انقلاب به قم بنویسم. سفری که بعدها از آن با عنوان سفر سال ۸۹ ایشان به قم یاد خواهند کرد. اگر اسم این سطرهایی که در زیر می نویسم، انتقاد است، پس می خواهم انتقاد کنم. اگر اسمشان نقد بی انصفانه است، پس می خواهم بی انصافانه هر چه می توانم بنویسم. می خواهم چشم هایم را ببندم و اختیار را به قلمم بدهم تا از چیزهایی بنویسد، حاشیه هایی را بگوید که جای دیگری نمی‌تواند بنویسد. حاشیه هایی را که نباید نوشته شود بنویسد و از خبرهایی بگوید که نباید منتشر شوند.

۱٫ اخبار رسمی دروغ، خبرهای غیر رسمی راست!

انگار در این کشور قرار نیست کسی خبر راستی را بدهد و همیشه اخبار رسمی باید دروغ باشند! فرقی نمی کند که این حادثه انفجار بمب در حسینیه رهپویان وصال شیراز باشد یا سفر رهبری به قم! این اصل  اساسی است که اخبار راست را باید از منابع غیر رسمی شنید و حرف راست از دهان آدم های رسمی در نمی آید. روایت های مختلف از سفر رهبری به قم که آ« را از ۱۵ مهر تا ۱۵ آبان! عنوان کرده بودند، به سادگی فرصت حضور در نمایشگاه رسانه های دیجیتال را از قمی‌ها گرفت. من می خواستم غرفه ای برای ایران توئیت بگیرم و مخاطبان جدیدی برای این سایت جذب کنم اما ناهماهنگی و بی خبری که به نظرم عامدانه از سوی مسوولین رسمی صورت گرفت، باعث شد این نمایشگاه مهم را از دست بدهم.

البته برای قم بد نشد! دقیقه نود سفر رهبری، به جای یک هفته، دو هفته طول کشید و کارهای زمین مانده مسوولین بیشتر پایان گرفت! مثلا یکی از باندهای بلواری که نزدیک به ۵ سال در انتظار آسفالت شدن به سر می برد، آسفالت شد و پلی که چند سال دیگر باید منتظر کامل شدن می ماند، به سرعت به انجام رسید! دست آخر هم خبر راست و درست در یکی از سایت های به اصطلاح سبز منتشر شد! و اتفاقا، تاریخ درست سفر هم همان بود.

۲٫ خبری در راه است، اما شما نمی توانید آن را پوشش بدهید!

به خلاف همه تاکیدهای مسوولین محترم بر لزوم انتشار اخبار سفر رهبری به صورت درست و گسترده، اولین گروهی که فعالیت هایشان دچار تحدید شد، خبرنگاران بودند. عکاس ها و خبرنگارها، به خلاف تصوری بسیاری که در ایام سفر رهبری، بیشتر مشغول کار خواهند شد، روزهای کم کاری را پشت سر گذاشتند. علت هم مشخص بود! بعد از سالها هنوز هم مسوولین امنیتی و حفاظتی در سطح استان و صد البته کشور، برنامه ای یکسان وهماهنگ برای تشخیص عکاسان و خبرنگاران مجاز به تولید خبر نداشتند! هر گروهی برای خودش مجوزی صادر می کرد و گروه نهایی که حفاظت از رهبر را بر عهده داشت، هیچ کدام از این مجوزها را قبول نداشت! انگار اطلاع رسانی از رهبر به طور انحصاری در اختیار یک گروه خاص قرار دارد ودر واقع همین طور است.

در عصری که اخبار به صورت لحظه ای منتشر می شود، اخبار سفر رهبری را گروهی خاص پوشش دادند. کاری که شاید حتی مورد رضایت رهبری هم نباشد چرا که ایشان ضرورت اطلاع رسانی به هنگام در فضای مجازی را درک می کنند اما مسوولین شهری هم باید این ضرورت را درک کنند!

۳٫ شهروندان خبرنگاری که اجازه تهیه خبر نداشتند!

در یکی از ابتکارات قابل تحسین این سفر، بچه های سایت غیر رسمی رهبری، یعنی خامنه ای دات آی آر، از مردم خواستند که عکس ها و فیلم هایی را که تهیه کرده اند، برای این سایت بفرستند تا آنها را منتشر کنند اما در کمال تعجب، با بیشترین شدت ممکن، با هر گونه فیلم وعکس گرفتن حتی با تلفن همراه در طول این سفر برخورد شد! اگر چه برخی ها را نتواستند بگیرند و علی رغم میل مسوولین امنیتی شهر! پاره ای از تلاش های مردم برای استقبال از رهبری، توسط موبایل ها ثبت شد و در اینترنت نیز پخش شد، اما هر جا که توانستند، بازداشت کردند و فیلم ها راپاک کردند و دوربین ها را مورد عنایت قرار دادند!

صبح روز دیدار جوانان با رهبری را در کلانتری گذراندم و شخصا این مساله را آزمایش کردم. بماند که چه توهین هایی از جماعت کادر نیروی انتظامی شنیدم که از تهدید به ضرب و شتم تا مارمولک! گفتن همراه بود. حتی یکی از افسران دایره تجسس می خواست به من حقوق خوانده یاد بدهد که از حقوق چیزی نمی دانم و دیگری هم مشتاق یاد دادن ادب به من بود! رییس محترم کلانتری ۱۲ قم هم مرتب اصرار داشت که بد حرف زدن من باعث تنظیم گزارشی سرتاپا دروغ مبنی بر مخفیانه فیلم گرفتن! من از صف متقاضیان دیدار با رهبری شده است نه قلدارانه عمل کردن گروهبان کادر!

سر آخر هم تعهدی از من گرفتند که دیگر در موارد غیر ضروری! با موبایل در اطراف حرم فیلم برداری نکنم انگار نه انگار که اصلا فیلم برداری با موبایل جرمی نیست که من برایش تعهدی بدهم!

۴٫ همه مشکلات را به گردن رهبری می انداختند و می گفتند ما بی تقصیریم!

این ده روز در قم رسم شده بود که همه چیز را به گردن رهبر می انداختند! اینترنت کند می شد، ای اس پی می گفت مشکل از ترتیبات امنیتی سفر رهبری است! پی گیر که می شدی می دیدی روح رهبر که هیچ، حتی روح هیچ یک از مقامات امنیتی شهر هم خبری از این دستور کند شدن اینترنت ندارد و جالب اینکه کندی در منطقه ای بود که اصلا به سفر رهبری ربطی نداشت و خانه ما که در ۲۰۰ متری محل اقامت رهبر بود، اینترنت سریعی داشت! برق قطع می شد، تقصیر سفر رهبری بود، جلسه ای برگزار نمی شد، رهبر مقصر بود! انگار عده ای تنبلی و بی کفایتی خودشان را گذاشته بودند برای ایام این سفر!

۵٫ رسانه ملی، جایی که خلاقیت مرده است!

این چند روز انگار رسانه ملی جشن گرفته بود! هر چه تاکید رهبری بر این است که این رسانه هوشمندانه فعالیت کند و به جای تبلیغ و تعریف و تمجید، برنامه های مفید بسازد، این روزها رسانه ملی برعکسش عمل می کرد و ۲۴ ساعت فقط و فقط بدون هیچ خلاقیتی تصویر رهبر را نشان می داد! هر چقدر هم که این مساله بزرگ و حساس بود، صدا و سیما با این تکرار بی خلاقیتش، آن را معمولی و کوچک کرد! نمی دانم مگر قرار نبود حکم این آقای ضرغامی یک ساله باشد و بعد دوباره مورد تجدید نظر قرار گیرد؟ شاید بعد از این سفر، رهبر به تجدید نظری در ریاست این سازمان بی خلاقیت و اهل تکرار دست بزند!

باز هم حاشیه های ننوشته دارم! از برخوردهای به زعم من نادرست حفاظت که قلم و کاغذ را دم در از خانم ها می گرفتند تا بازرسی دم عوارضی که اگر جوان بودی، احتمال زیاد به ماشینت گیر می داد ولی اگر میانسال بودی، دیگر شکی به تو نبود! از شورای شهر بی سواد که در پلاکاردهای تبریکش غلط املایی داشت تا مسوول بخش رایانه ای ستاد استقبال که نمی دانست توئیتر یعنی چه! از بی نوایی شهر قم که وقتی می خواستند تعدادی بلوک سیمانی برای درست کردن خیابان صفائیه پیدا کنند، عدل آنها را از وسط خیابان اراک برداشته بودند!

این حاشیه ها بماند برای بعد! شاید پست بعدی از حاشیه های خوب هم نوشتم.