جشن های نیمه شعبان امسال(۱۳۸۸) هر چه بود، گذشت اما روسیاهی به آنها ماند که در این جشن ها حتی دلشان را هم آذین نبستند. البته منظور کسانی است که به امام غائب معتقند، آنها که نیستند خودشان می دانند!
جشن های نیمه شعبان سال گذشته، با امسال کمی متفاوت بود. تفاوت معنی دار جشن های سال گذشته با امسال در مشارکت اهالی دولت و مجلس و کلاً سردرمداران جمهوری اسلامی بود. رییس جمهور در نیمه شعبان امسال عملاً هیچ سخنرانی خاصی انجام نداد، رییس مجلس هم به همین منوال درگیری در امور دنیوی را ترجیح داد و دیگران نیز!

البته این مساله، فی نفسه بد نیست. چندین سال بود که عده ای از ژاژخایان و بیهوده گویان، ارادت دولتمردان جمهوری اسلامی را به پای تلاش ایشان برای استفاده ابزاری از مهدویت می گذاردند و امسال با عدم شرکت این عزیزان در جشن های نیمه شعبان، این بهانه از دست بی هنران بیهوده گو گرفته شد اما …

اما عدم شرکت دولت مردان ما در جشن های نیمه شعبان، به هر علتی که باشد، نشان از کم سعادتی ایشان دارد. رییس جمهوری که از ابتدا روز جمعه برای ثبت نام انتخابات اقدام می کند و آگاهانه تأکید می کند که در این روز ثبت نام می کنم چون متعلق به امام زمان(عج) است و بعد مجمع عمومی سازمان ملل را با یاد و نام آن حضرت، تکان می دهد، در واقع دچار کم سعادتی شده است و این توفیق از وی رو گردان شده است تا در پنجمین نیمه شعبان ریاست جمهوری اش، شرکت کند.

شخصاً اگر یکی از سخنرانی های رییس محترم مجلس را نمی شنیدم، از کم سعادتی امسال ایشان برای انجام سخنرانی دیگری، سخن نمی گفتم. آن سخنرانی دکتر لاریجانی نشان داد که ایشان نه تنها از اهمیت مسأله مهدویت غافل نیستند، بلکه در این مسأله ورود هم دارند! حال چه شده است که امسال چنین نکرده اند، هر دلیلی آورده شود، آیا نافی سلب توفیق از ایشان می تواند باشد؟

دیگران هم بودند و هستند، کسانی که امسال نیمه شعبان را در خانه ماندند، در جشنی شرکت نکردند و حتی دلشان را هم آذین نبستند. کم سعادتی همین است دیگر!

کم نیست این سعادت که ساعت های نخست روز، عده ای در کوچه ها و خیابان ها، پا به پای جوان ها بیدار بودند و میلاد امام غائب را جشن گرفتند! حوض های کوچک و آذین های اندکشان را خود امام (عج) دیده است و لطفشان شامل حال آنها شده است چرا که این افراد، برای جشن میلاد امام زمانشان، حرکتی کرده اند، اما این لطف در عین حال از دیگرانی که امسال هیچ نکردند نیز دریغ نمی شود، چرا که لطفشان همیشگی است این آقای دو عالم!

پی نوشت: سرمقاله ساعت صفر بود در اینجا