فکر می کنم هنوز هم معجزات کوچکی برای این بشر خاکی اتفاق می افتد، معجزات بزرگ را که نمی بینیم و حس نمی کنیم، اما این معجزات کوچک هستند که به چشم می آیند…

از بچگی فکر می کردم که معجزه چیزی است که نور داشته باشد و یک آقای نورانی یا یک خانم سفید پوش انجامش بدهد، و جز این هیچ چیزی نمی تواند معجزه باشد.

یادم می آید در دوران راهنمایی، یک سال بهار تگرگ شدیدی بارید. تکه های درشت تگرگ شاید برای خیلی ها منظره آشنایی باشد ولی برای من غریبه بود. یکی در میان آن هیاهو و ترس برخی که می خواستند نماز وحشت بخوانند، گفت معجزه را نگاه کن!  سریع موضع گرفتم که معجزه چیز خوبی است و این چیز بدی است، چرا که جز خرابی چیزی ندارد، خندید و گفت که هر اتفاقی می تواند برای یک نفر یا یک گروه معجزه باشد و برای دیگران ناراحت کننده.

این ماجرا یک نکته دیگر هم به من یاد داد؛ معجزات لازم نیست بزرگ باشند و با نور و صدا و … همراه باشند. معجزه ها می توانند به کوچکی یک دانه تگرگ باشند و در عین حال اثرگذار!

اما از آنجایی که انسان فراموش کار است، باز هم از یادم رفت که معجزها کوچک هستند و همیشه اتفاق می افتند. باز هم فراموش کردم که وجود خودم یکی از معجزه های بزرگ هستی است و معجزه هایی مثل عشق هر روز چندین بار اتفاق می افتند و جهان اساسا بر مدار چنین معجزه هایی می چرخد. در واقع وقوع معجزه ها یک اصل است و اگر معجزه ای اتفاق نیفتد، باید تعجب کرد!

امروز در آستانه ای ایستاده ام ـ و البته دیر به این نقطه رسیده ام ـ که می دانم معجزه ها همیشه اتفاق می افتند، اما بیشتر معجزات بزرگ به چشم نمی آیند. سال ها می گذرند و بشر از معجزات همیشگی هستی غافل است اما معجزات کوچک به چشم می آیند.

اینها مطالبی نیست که با فرمول قابل محاسبه باشند یا بتوان در آزمایشگاه اندازه گرفت، تنها حس می کنم که معجزات کوچک قابل لمس اتفاق می افتند.

پی نوشت:

۱٫ این معجزات کوچک می تواند آشنایی با یک آدم هم باشد، حتی شاید آشنایی با یک نفر معجزه بزرگی باشد اما خودش را به اندازه یک معجزه کوچک نشان بدهد تا از عظمت و بزرگی آن نترسیم. من به اتفاق افتادن معجزه باور دارم، از هر نوعش، چه بزرگ، چه کوچک!

۲٫ این مطلب به عنوان سرمقاله در شماره ۵۸ نشریه الکترونیک ساعت صفر منتشر شده است.