اعترافات سبز،  بازی جدید وبلاگی است که به پیشنهاد کتایون عزیز، پی گرفته می شود. کتایون در نوشته اش خواسته است تا درباره این بنویسیم که هر یک از ما از چه راه هایی به زمین صدمه می زنیم و چه کار می کنیم که زمین آسیب می بیند. اما قبل از نوشتن درباره این موضوع و اصلا به جای نوشتن درباره این موضوع، می خواهم از دغدغه های خودم راجع به محیط زیست حرف بزنم. از این محیط زیست گیج کننده!

بحث از محیط زیست، این روزها به دو گونه مطرح می شود، یکی مدل همه یا هیچ، و دیگری مدل سازگاری.

عده ای می آیند و می گویند محیط زیست باید حفظ شود، به هر قیمتی که می شود و دیگران مقابل آن می گویند بشر باید به پیشرفت خود ادامه دهد و در این میان قربانی شدن محیط زیست هم مهم نیست. اینها همان همه یا هیچ ها هستند.

برخی دیگر هم به ترکیبی از رعایت محیط زیست  پیشرفت بشر دعوت می کنند. به این شکل که اگر چه کارخانه ها دود سمی تولید می کنند اما می شود فیلتری طراحی کرد تا دود را در تا حد ممکن تصفیه کند یا میزان گازهای گلخانه ای باید تا فلان حد کاهش یابد و این طور فعالیت ها که مدت بیشتری بشود از مواهب طبیعی استفاده کرد یا اینکه خطرات عظیمی که طبیعت را تهدید می کند، کمتر شود.

اما هر دوی این دو گروه بیشتر باعث می شوند تا بحث گیج کننده محیط زیست مطرح شود. بحثی گیج کننده در نهایت بسیاری از مخاطبان عادی را به بی خیال شدن دعوت می کند یا به آنها این طور می فهماند که اگر دو یا سه عمل خاص را انجام بدهند ـ مثلا کیسه های پلاستیکی کمتری مصرف کنند ـ دیگر محیط زیست به سامان می رسد و همه چیز درست می شود.

یک بار در یکی از پست هایی که درباره محیط زیست نوشتم، توضیح دادم که مثل آب برای ماهی، ما هم در طبیعت اطرافمان غرق هستیم اما نمی بینیم. جزیی از یک سامانه پیچیده و به هم پیوسته هستیم که از هزاران سال قبل دست به تغییر ناآگاهانه در آن زده ایم. از هنگامی که غارهایمان را ترک کردیم، این تغییرات شروع شده اند و حالا به مرحله ای رسیده ایم که بدون آسیب زدن به محیط زیستمان، قادر به ادامه حیات نیستیم.

گذشت زمانی که در روستاها، برای محافظت از آفت های گیاهی، راه کاری به جز سموم مختلف یافت می شد. با زیاد شدن آفت هایی که خودمان درست کرده ایم، دیگر محصولی بدون استفاده از این سموم به دست نمی ایند، حالا هر چقدر هم که این سم ها به متابولیسم انسان صدمه نزنند، اما بالاخره هستند موجوداتی که آسیب می بینند.

در کنار این بحث گیج کننده در زمان حال، بحث گیج کننده تری هم برای نسل های آینده وجود دارد، سهم ما از محیط زیستمان به چه اندازه است و چقدر از آن را باید نه برای فرزندان که برای انسان های صدها سال دیگر بگذاریم؟ این بحث واقعا گیج کننده است چرا که باید از مصرف خودمان کم کنیم، راه کارهای سخت و هزینه بری را در پیش بگیریم و در یک کلام لذت حال مان را فدا کنیم تا نسل های بعدی که معلوم نیست کی از راه می رسند و چه کارهایی می کنند، بتوانند مثل ما از مواهب طبیعت لذت ببرند.

بحث های سرگیجه آور زیاد شد! بد نیست در پایان اشاره کنم که اصل ۲۷ بیانیه ریو پیرامون محیط زیست و توسعه، تصریح می کند که “کلیه دولت ها و افراد باید با حسن نیت و روحیه ای آکنده از همکاری در به ثمر رساندن اصول منعکس شده در این بیانیه و … با یکدیگر تشریک مساعلی بنمایند” این به این معناست برای حفاظت از محیط زیست و در عین حال توسعه پایدار، صلح و امنیت بین المللی، اگر مهم ترین نیاز نباشد، یکی از اصول و اهداف اولیه باید باشد. از این رو به نظرم کاری که من می توانم برای محیط زیستم انجام دهم و اکنون از آن غافل هستم، دراز کردن دست دوستی به سوی بقیه مسافران کشتی بزرگ زمین است، دستی برای دوستی، صلح و محبت تا با هم از سیاره مان محافظت کنیم!

—–

در این زمینه دیگران هم نوشته اند:

اعترافات سبز: به چند طریق به زمین صدمه می زنم از وبلاگ بامدادی

اعترافات سبز: درخت خوشمزه است از وبلاگ کمانگیر

اعترافات سبز: زباله هایی که سبز نیستند از وبلاگ بر ساحل سلامت

پی نوشت: دوستان دیگری نیز که در این باره نوشته اند، خوشحال می شوم تا لینکهایشان را در اینجا اضافه کنم