این روزهایی که بالاترین هک شده است ـ و البته ترتیب هک و شکل آن و بحث های بعد از آن کاملا و به طور شفاف مشخص نیست ـ عده ای قلیل که بعضا از دوستان نیز هستند، خوشحالی می کنند و عده ای کثیر ناراحتند، اما چرا آنها خوشحالند؟

خوشحالی این دوستان، به این علت است که بالاترین را ابزاری در دست دشمنان خود می بینند و دیده اند. اگر لینک این دوستان منفی می گیرد و از صفحه حذف می شود یا نظراتشان با منفی باران مخالفان پنهان می شود، گناه را نه به گردن محتوا که به گردن وسیله خنثی یی به نام بالاترین می اندازند.
در واقع بالاترین وقتی لینک این دوستان منفی می گیرد مقصر است، وقتی نظرات پنهان می شود مقصر است چرا که سیستمی طراحی نشده است تا هنگامی که این دوستان حرف حقی را می زنند ولی اکثریت به اشتباه آن را قبول ندارند، جلوی این اکثریت گرفته شود.

مثالی که در عالم واقع می توان زد، زمانی است که شخصی که همیشه حرف هایش به علت نفوذ یا قدرتی که داشته، خریدار داشته است، قدرتش را از دست می دهد و دیگر همه به او گیر می دهند و کسی به حرفش گوش نمی دهد. حالا همه به او حمله می کنند و حرف های درستش نیز با برخوردهای بدی مواجه می شود.اینجاست که شخص از نبود قدرت قبلی شاکی می شود.

همین مثال درباره دوستانی که از هک شدن بالاترین خوشحال هستند، تا اندازه ای صادق است.
البته لینک های من نیز در بالاترین با رای منفی حذف شده اند، نیمی به صفحه اول نرفته اند و نیمی دیگر هم که رفته اند به خاطر موضوع صد درد صد جذاب یا کمک خواستن از دیگران بوده است.
می توان گفت که جامعه کاربران بالاترین دچار دیکتاتوری اکثریت بر ضد اقلیت است، مطلبی که بارها دیگران گفته اند و این اکثریت بیشتر دوست دارند پز اپوزیسیون بگیرند، خلاف نظام جمهوری اسلامی عمل کنند، مسائل جنسی و غیر اخلاقی را دوست دارند و ناشناس دق دلی خودشان را سر افراد مذهبی خالی می کنند.
اما اینها باز هم باعث نمی شود، وسیله ای به نام بالاترین هدف حمله قرار گیرد. این وسیله خوب است و یا باید قواعد بازی را در آن رعایت کرد و بدون تقلب جلو رفت نه مثل برخی رسانه های وطنی تقلب کرد و تقلب کرد و بعد هم علم خوشحالی بسته شدن بالاترین را برداشت!

امیدوارم بالاترین زودتر برگردد و باعث شود که دیگر محیط های مجازی هم از بالانشین های خمار! خالی شوند مخصوصا فرند فید!