خبرهای جالبی می شنوم و قلمم مثل پسرهایی که در خیابان تبرج دیده اند، تحریک به نوشتن می شود. شنیده ام که امریکایی ها مهربان برای بهتر شنیده شدن مواضعشان، دو سالی هست که گروهی به نام فرارسی دیجیتال ترتیب داده اند و هدفمند در وبلاگ ها نظر می گذارند. از وقتی این را شنیده ام برایم سوال شده است که اصلا دولت ها و عمالشان از جان ما در اینترنت چه می خواهند؟

دولت های عزیز دوست و دشمن، به این بسنده نمی کنند که تبلیغات تلویزیونی و روزنامه ها و سایت های رسمی را در اختیار داشته باشند، برایشان کافی نیست که کتاب ها یا با عدم انتشار یا عدم تامین مالی برای انتشار محصور کنند، قطع دسترسی به شبکه و خدمات الکترونیکی به اندازه کافی راضیشان نمی کند، انها می خواهند به فکر من و امثال من وارد شوند و فکرها را به سمت انچه خودشان می خواهند منحرف کنند.

فرقی نمی کند که دولت متجاوز و زورگوی ایالات متحده باشد یا دولت کریمه جمهوری اسلامی، هر دو هدفشان این است که حرفشان از چشم ها و گوش بگذرد، وارد مغز شود و انجا ماندگار شود. حالا ممکن است این حرف زور باشد، مثل حرف های وزارت خارجه امریکا یا حق باشد مثل سیاست های عدالت طلبانه جمهوری اسلامی!

این وسط اما یک چیزی معلوم است. بعضی ها قاعده کار را بلد هستند و بودجه تخصیص می دهند و مرکز فرا رسی دییجیتال تشکیل می دهند، بعضی ها اما روش را نمی دانند و به بیگر و ببند می پردازند. غربی ها می ایند و یک عده را استخدام می کنند که برایشان وبلاگ بنویسند، جای دیگر پول می دهند تا رسانه های موافقشان مثل روزان لاین و رادیو زمانه و رادیو فردا خبر پراکنی کنند و جای دیگر عده ای را می گذرانند که بیایند توی وبلاگ ها و نقش فحش خور را ایفا کنند.

درباره دولت خودمان که کارها را بلد نیست، تنها ابزار اثرگذاریش، بستن و کشتن قانونی جایی است که حرف هایش را نمی پسندد. در پشت درهای بسته می نشینند و جلسه می گیرند و نهایتا وبلاگ نویسی را که تنها دلش از دست کار کسی به درد امده است، به دیده نشدن و شنیده نشدن محکوم می کنند. در حالی که اگر به جای اینکار همان کاری را انجام دهند که امریکایی ها انجام می دهند و کسانی را موظف کنند که با مردم جامعه مجازی گفتگو کنند، پاسخ های بهتری می گیرند.

پ.ن: می دانم که این وبلاگ عزیز در سراشیبی بسته شدن افتاده است، یعنی پست های قبلی ام به مذاق بعضی خوش نیامده است، اما حرفم با این دوستان این است که به جای بستن وبلاگ من و امثال من، کمی تحمل خود را بالا ببرید، چرا که با بستن این وبلاگ یا امثال آن، نتیجه ای که به دست می آید، در نهایت مطلوبتان نخواهد بود البته اگر شما اصولا به دیدن فاصله ای بیشتر از نوک دماغتان عادت داشته باشید!