تمام  فکر و ذکرش این است که در کنکور قبول شود. دوستم را می گویم، دوستی که چند سالی از من کوچکتر است و این روزها سخت درگیر تست زدن و نکات مهم را ردیف کردن. اینکه چه کسی چه چیزی را در چه تاریخی گفته است و چه چیزی در کدام فرمول، چطور معادله ای را حل می کند.

 

این دوست عزیز من، البته از نقش معنویت نیز در قبولی کنکور بی اطلاع نیست. شب­های چهارشنبه مسجد جمکرانش ترک نمی شود و شب جمعه حتماً یک سری هم به حرم حضرت معصومه می­زند. حتی ماه قبل مشهد هم رفته است و در بارگاه ملکوتی امام هشتم (علیه السلام) تقاضای قبولی کنکور کرده است.

 

با همه این حرف ها اما دوست گرامی من، از قبولی خودش مطمئن نیست، نه این­که به ائمه اعتماد نداشته باشد یا این­که درس کم خوانده باشد؛ معتقد است که عوامل و فاکتورهای قبولی در کنکور بیش از این­ها است.

 

خلاصه بگویم، مهم­ترین آرزوی دوست من در حال حاضر قبولی در کنکور است.

 

این آرزو در واقع بزرگترین آرزوی او هم تلقی می شود.

 

من منتظر هستم تا نتیجه مهمترین آرزوی دوست من، مشخص شود. یعنی ببینیم امسال او به مهمترین آرزویش می رسد یا این­که نه. بعد به او خواهم گفت که برای بزرگ­ترین آرزوی زندگیش، آرزوی بسیار کوچکی را انتخاب کرده است. آرزوی کوچکی که اصلاً نیازی به این همه دست و پا زدن ندارد و با برنامه ریزی درست، محقق می شود.

 

باز هم به او خواهم گفت که بعد از این آرزوی را انتخاب کند که ارزش داشته باشد و اینکه در زندگی آرزوهای بسیار بزرگتری وجود دارد که اصلاً برایشان هیچ تلاشی نمی­کند و البته ما هم تلاشی نمی­کنیم، اما در صورت محقق شدن اثرات بسیار بزرگی نه فقط برای او، بلکه برای تمام بشریت خواهند داشت.

 

و در نهایت اینکه بی جهت نیست در زیارت آل یاسین می گوییم: السلام علیک ایها المقدم المأمول!

 

————-

منبع اصلی: سرمقاله شماره ۴۶ نشریه الکترونیک ساعت صفر