ما آدم ها وضعیت جالبی داریم، مثل ماهی هایی هستیم که به تمامی داخل آب غوطه ور هستند اما اگر ازشان بپرسی آب چیست، نمی دانند. وضعیت ما و محیط زیست مان هم همین طور است. هر چه که داریم، داشته ایم و یا در آینده به دست می آوریم از همین چیزهایی است که دور و برمان را گرفته است؛ اما وقتی حرف از محیط زیست به عمل می آید، فکر می کنیم که این دیگر بازی جدیدی است که یک عده بی کار دنبال آن هستند.رسانه های داخلی ما محیط زیست را فقط وقتی جدی می گیرند که ابزاری برای سیاست ورزی شود، مثلا امریکا از امضای پیمان کیوتو خودداری ورزد یا آلیاژ خنجری موجود در بمب ها و گلوله های ناتو یا آمریکایی ها، خاک عراق را آلوده کند.

برای رسانه های ما وقتی یک پروژه ملی استانداردهای زیست محیطی را رعایت نمی کند، محیط زیست مفهومی ندارد. نه اسپانسر مالی ای دارد که پول بدهد و نه طرفدارانش رای به درد بخوری دارند.

در واقع اگر رسانه ای هم بر روی یکی از پروژه های آسیب زننده به محیط زیست تمرکز کند، اگر چپ باشد، به سرعت برچسب عناصر داخلی کمک کننده به دشمن را می خورد و اگر راست باشد، خوب توجیه نشده است و باید توجیه شود.

چرا تا به حال هیچ یک از رسانه های تاثیر گذار ما به طور جدی بحث آزاد راه تهران شمال را بررسی نکرده اند؟

مگر تالاب انزلی بخشی از این مرز و بوم نیست؟ چند روز گذشته که به سراغش رفته بودیم، پر بود از آشغال و قایق های موتوری توریست های داخلی و دریغ یک نفر که دلش بسوزد. قایقرانمان می گفت که … باشد یک پست دیگر که کاملا ماجرای سفر به انزلی را بنویسم. عجالتا یک عکس از پرنده ای جا خوش کرده بر تیرهای چوبی ابتدای تالاب را می گذارم.

یا اینکه دریاچه ارومیه چه گناهی کرده است؟ اصلا چرا راه دور بروم، همین دریاچه نمک قم سالیان سال است که توسط شرکت های دولتی دست به دست می شود تا سفال منیزیوم آن را استخراج کنند ولی … .

محیط زیست را من به عنوان یک درس هم گذرانده ام، یکی از مصادیق حقوق نسل سوم، حق بر محیط زیست سالم است، چه در حال حاضر و چه برای آیندگان.

حرفم این است که وقتی متوجه محیط زیستمان می شویم که از آب بیرونمان انداخته باشند.