بالاخره ماه صفر گذشت.

روزهایی که یادآور رنج ها و مصیبت های وارده به اهل بیت(علیهما السلام) بود گذشت و ماه ربیع با چند بهار از راه می رسد.

بهار امامت در نهم ربیع الاول است، سالروز آغاز امامت امامی که بودنش دوستان را دلشاد کرده است و ندیدنش دشمنان را ناراحت، از یکسو رابط زمین و آسمان است و از سوی دیگر حامی مستضعفان و بی پناهان.

برای من وجود حضرت مهدی(عج)، اثبات شده است. می دانم که در تاریک ترین لحظاتی که هیچ فریادرسی نیست و تمامی سنگرهای مستحکم در هم کوبیده شده اند، امام عصر و زمان حاضر است و به اشاره ای، دل را آرام می بخشد و دریای لطف بیکرانش را از شیعیانش دریغ نمی کند.

بهار طبیعت در ادامه بهار امامت می آید، نو شدن سالی که به شادی و غم و بیشتر به غم گذشت، سالی که در آن ماجراها و اتفاقات بسیاری افتاد. بهار طبیعت، بهار دل را هم با خودش به ارمغان می آورد. وقتی همه چیز نو می شود و زمین رختی نو بر تن می کند، دل هم جامه نویی به تن خواهد کرد.

و در نهایت، بهار نبوت، ۱۷ ربیع الاو شادی را تکمیل می کند.

سال روز تولد پیامبر رحمت، رسول الله(ص)، سومین شادی پی در پی ای است که برای من به ارمغان خواهد آمد.

بهار در بهار به این می گویند!

 پس نوشت: سالروز تولد جوجوطلا است، مبارکه ان شاء الله تولدت جوجه طلایی!